Cat Person (2023)

Cat Person is best een uniek films waarin komische momenten afgewisseld worden met een continue onderhuids spanning waarbij je de hele film het gevoel hebt dat er iets mis kan gaan. Dit is mede te danken aan het leuke spel van Emilia Jones (Margot) en de sociaal ongemakkelijke Nicholas Braun (de mooie naam Robert). Ondanks dat het een onwaarschijnlijk duo is geloof ik dat het een soort van aantrekkingskracht oproept. Ondertussen zorgen de vele worst case scenario's af en goe voor een luchtige ondertoon, maar wordt het niet te melig. Dit is wel belangrijk voor het einde van de film, want het toont ook de gevaren aan van als je in een bepaald denkpatroon komt die de huidige samenleving je meegeeft en je kans overreageren in situaties. In dat licht snap ik de acties van Margot wel weer. Maar het vraagt wel een behoorlijk stuk inlevingsvermogen want er zijn andere manieren om je minder onveilig te vielen die meer logisch aanvoelen (zoals zorgen dat je niet elke avond alleen naar huis loopt na werk). Ondertussen kan Robert ook aangeven hoe hij in de situatie staat en dat een verhaal altijd twee kanten heeft.

Uiteindelijk een mooi en heftig filmpje die richting het einde iets teveel over de top gaat. Maar wel eentje die ik vaker zou willen zien (ben stiekem wel gecharmeerd van Emilia Jones)

Goeie film over een vrouw die in de bioscoop een leuke man ontmoet. Het verloop van de relatie is op z'n zachts gezegd ongebruikelijk (met de seks-scene als zowel hoogte- en dieptepunt). Qua toon wat onevenwichtig, maar genoeg goeie momenten in deze toch wel originele film.

Ik vroeg me op een gegeven moment af of het aan mij lag dat ik Robert niet zoveel verkeerd vond doen. Ja, hij is wat ongemakkelijk en lijkt wat onervaren en onhandig met vrouwen, maar alle angst van Margot lijkt toch vooral in haar eigen hoofd te zitten, gevoed en opgestookt door haar vriendin die nogal een overijverige feminist/mannenhater is.

De film speelt daar natuurlijk mee, zoals die quote van Margaret Atwood in het begin, waardoor je denkt te gaan kijken naar een film waarin een meisje gevaar loopt. Telkens wacht je op het moment dat we gaan zien dat Robert een enge psycho, of dan toch in ieder geval een foute aanrander of iets is, maar eigenlijk raakt Margot verzeilt in haar eigen gegraven kuil.

Nu weet ik niet per se of dit nu echt de belangrijkste boodschap is om uit te dragen anno nu, aangezien in heel veel gevallen vrouwen wel degelijk gevaar lopen en de kwetsbare partij zijn, maar een andere kant van de medaille bestaat natuurlijk ook, namelijk dat we niet te bang moeten worden voor mannen, daten en alles wat erbij komt kijken. Dat weet de film redelijk over te brengen, zij het dat het er allemaal wat dik bovenop ligt en het tegen het einde allemaal wat too much wordt.

3*

Aparte film die nogal wisselend in toon is; sommige scenes zijn enigszins komisch (bv. de zoen- en seksscènes), dan weer romcom'y (al het appcontact), andere scènes is er weer een thriller-achtige sfeer.
Daardoor lijkt de film ook gemengde signalen af te geven qua boodschap: moeten we haar vriendin vooraf serieus nemen? Zijn Margots beslissingen te impulsief antwoord: ja vind ik wel, wat zijn onze eigen vooroordelen over Robert? Ging Robert wel een grens over antwoord: ja vind ik wel? Of is het allemaal niet zo diep en kijken we gewoon naar een verhaal over hoe onduidelijkheid/vooroordelen/angsten over elkaars intenties kunnen leiden tot een "dramatische" ontknoping?

De film was als kijkervaring wel oke, er zaten wat leuke stukjes in, maar qua toon was het all over the place. Bovendien vond ik de ontknoping en alles gewoon niet zo heel leuk uitgewerkt.

3,25*

Dit is een film naar een kortverhaal, en het was beter kort gebleven, want twee uur is veel te lang.

Niets mis met de acteurs maar dit is geen rol voor Braun.

Ik vond er niet veel aan, en als ik de reviews op het net bekijk ben ik niet alleen. Sommige spreken van komisch, sorry niets van gezien, en dan spreken we nog niet van het afschuwelijke einde....

Ik moet mijn definitie van "thriller" schijnbaar bijstellen, want als 100 minuten een soort van pseudo-romantisch en -komisch drama is en maar 20 minuten thriller, dan vind ik de verhouding niet echt kloppen. Maar... ik denk dat veel pubers, waar deze film voor bedoeld lijkt, uit deze film wel een hoop lessen kunnen leren.

Voor het sfeertje, de soundtrack en natuurlijk die 20 minuten thriller wil ik wel een voldoende geven.