Skinamarink (2022)

Genre hier maar even naar experimenteel aangepast, wellicht net iets minder misleidend voor kijkers die op een vermakelijk avondje horror uit zijn .

Skinamarink is amper nog een film in de traditionele zin te noemen, maar veel eerder een visueel vertaalde sfeer of gevoel. En als dat gevoel niet resoneert bij je, blijft er waarschijnlijk niks over behalve een enorm snorefest. De reactie van umbra hierboven is dan ook volkomen begrijpelijk en zal waarschijnlijk de reactie van velen zijn die een meer traditionele genrefilm verwachten of bij wie de gepoogde sfeer simpelweg niet binnenkomt. Denk bij deze film aan een soort kruising tussen Begotten en Paranormal Activity en je komt meer in de buurt van wat je kan verwachten.

Het is een film die ik zowat onmogelijk vind om aan ook maar iemand aan te raden, aangezien een groot deel van de film inspeelt op de verbeelding van de kijker zelf. Aanvankelijk vormt zich nog een soort van minimalistisch narratief, maar verder richt Ball zich helemaal op het visualiseren van de beleveniswereld van de twee kinderen. De combinatie van suggestieve duisternis, gebruik van liminal spaces, vervormde geluiden en het inspelen op een bijna nostalgische, kinderlijke angst voor het onbekende maken hier voor mij één van de meeste effectieve ''horror'' films in tijden van. De laatste 20 minuten zijn echt ronduit zenuwslopend en oncomfortabel.

Enige kleine puntje van kritiek is de aanwezigheid van een paar goedkope jumpscares die eigenlijk niet per se nodig waren. Anderzijds maken ze de film wel wat onvoorspelbaarder, zoals tijdens momenten waarop er duidelijk echt met de verwachtingen van de kijker gespeeld wordt.

Met de speelduur had ik verder niet zo'n probleem. Het is dan wel zo'n film waar je even goed in moet komen, maar mede dankzij de redelijk opbouwende structuur was ik al gauw hooked. Het is dan ook absoluut aan te raden de film te kijken in een compleet verduisterde kamer en met een goede geluid set-up, veel narratieve houvast is er namelijk niet. 4,5*

Zeer experimentele low-budget horrorfilm die zo abstract is dat bij vergelijking Eraserhead van David Lynch een toegangelijke blockbuster blijkt. De hele film is geschoten in een bijzonder lelijke stijl, met amper waarneembare, zeer statische shots waarin weinig tot niets gebeurt. Wat het geheel nog enigszins draaglijk maakt zijn een paar creepy momenten ergens halverwege, maar daarvoor en daarna is het doorbijten geblazen. Vervreemdend en vooral vreemd, maar niet op een interessante manier. Af en toe schrok ik me wel kapot door de bizarre soundtrack overigens.

Het jaar 2022 was voor beginnende horrorregisseurs een soms unieke mogelijkheid om succesvolle resultaten te boeken met films die het roer omgooiden qua aanpak. De experimentele benadering binnen Skinamarink van regisseur Kyle Edward Ball is daarbinnen een voorbeeld, maar ondanks de soms onbehaaglijke momenten vraagt deze film wel heel veel van de kijker. Zo bestaat de eerste driekwartier haast exclusief uit geruis, meubilair, achtergrondstemmen en een zwevend narratief. Sfeervol oogt het wel, maar niettemin slaat de verveling door een gebrek aan stimulering snel toe. Bovendien kiest Ball voor een dusdanig traag tempo dat de bedreiging die zich in het huis bevindt amper de moeite waard is om bang voor te zijn. De kijker wordt tussendoor soms even op scherp gezet met enkele schrikmomenten, maar het is vooral het laatste halfuur dat het niveau omhoog tilt. Sfeervolle horrorbeelden wisselen elkaar opeens goed af en de naargeestige indruk begint steeds beklemmender te worden, bovendien vond ik het telefoonschrikmoment uitermate sterk gedaan. Het is jammer, want daar wordt de spanning plots uitermate kundig opgebouwd en begint de visuele stijl steeds meer te ondernemen, maar de overige opbouw en inleiding zijn simpelweg te lang voor de kijker om enigszins betrokken te raken in het volledige verhaal.

Skinamarink teert op een soort basale angst die vooral in de kindertijd aanwezig was. Negen jaar oud, helemaal alleen thuis, sluipend naar het toilet. Je blote voeten voelen de koude grond terwijl je een weg door het donker baant. Wanneer je eindelijk in de veiligheid van het wc-licht bent geraakt besef je dat je die enge baan door de hal opnieuw terug moet doen. De moed zakt je in de schoenen. Toch ben je dapper genoeg en ren je zo snel als je kan terug naar de geborgenheid van je donsdeken.

Dat is zowat de sensatie die de film zoekt, denk ik, en is daar ook wat in geslaagd om dat specifieke gevoel over te brengen. Jammer gewoon dat de film zo tergend traag is. 100 minuten lang is sowieso te veel om dit project tot zijn volste recht te doen komen.

Het hangt ook volledig af van de omstandigheden waarin je de film kijkt. Overdag of met vrienden kan dit helemaal niet slagen. De sound design en beelden vragen om een individuele kijker, volledig gewikkeld in een fleece-dekentje en een hoofdtelefoon op om zo volledig te worden betoverd en beangstigd.

Bij mij was het 17u30 op een zondagavond en zat mijn man met geluid aan Planet Coaster 2 te spelen. Allesbehalve ideaal dus en dat zal de film de das omgedaan hebben. Maar het was te traag en er gebeurde te weinig om me te overtuigen.

2*