Annie Colère (2022)

Vanaf 11 mei 2023 in de bioscoop (Cinéart)

Film over de vrijwilligersbeweging, die begin jaren 70 in Frankrijk ondergronds streed voor het recht op abortus en contraceptie. Een feministische film die vooral de vastberadenheid en saamhorigheid van de vrouwen benadrukt. Als film niet erg bijzonder, als historisch feit des te meer.

Het is 1973 (het jaar van Roe v. Wade) en ook in Frankrijk zijn artsen en ‘gewone’ vrouwen bezig om de regering onder druk te zetten om vrouwen legaal en naar eigen keuze de mogelijkheid te bieden op anticonceptie en abortus. Annie [Laura Calamy] ondergaat zelf een abortus en besluit zich na een tragische gebeurtenis zelf aan te sluiten bij een van de ongeveer 200 groepen die illegaal, maar zeker niet in het geheim, abortussen aanbieden. Lenoir en coscenarist Axelle Ropert besteden te veel tijd aan uitvoeringen van abortus en aan ethische en politieke discussies. Veruit de beste momenten betreffende de veranderende relatie tussen Annie en haar gezin, waarbij de scènes met haar zestienjarige dochter Caroline [Louise Labeque] het meest indruk maken. Nadrukkelijke pro-choice propaganda duurt zeker een half uur langer dan nodig en doet te veel denken aan Angry Jane, dat ruim een half jaar eerder in première ging.

Eindeloze film waarin vrijwel niets gebeurt, en in elk geval niets van de gebeurtenissen uit een vorige gebeurtenis volgt.

En genre-aanduiding 'komedie' is volkomen misplaatst.

Sex, leven en dood, onderdrukking, revolutie en bevrijding…. daar denk ik aan bij het ontstaan van het fenomeen abortuskliniek. Spannende thema’s, maar niks van dat al, de film is documentaire-achtig en kleurt keurig binnen de lijntjes op het brave af.

Eigenlijk precies wat je er zelf al van verwacht. Niet slecht gemaakt, maar wel heel saai en voorspelbaar, en ook nog eens te lang.

Interessant en boeiend in het begin met de vrouwen, onzeker en bang, voor de abortus die gaat volgen, overtuigend in beeld gebracht en zeer goed vertolkt, inzonderheid door hoofdactrice Laure Calamy, die perfect de schrik en de twijfel in haar ogen kan leggen.

Na een tijdje gaat de film evenwel dobberen. Wel is er steeds het gevecht voor meer vrouwenerkenning en het pogen de stugge houding van de Overheid te ontwrichten, maar als film zakt de spankracht als een pudding in elkaar. Zo is er de belachelijke scene waar enkele tientallen vrouwen zich om abortus in het kleine zaaltje verdringen alsof er geen enkele vrouw nog een kind wil...

Had met meer overtuigingskracht ipv van flauwe discussies, omhelzingen en braaf gedoe...., stukken beter gekund.