The Iron Claw (2023)

Heftige film.

Veel heftiger dan ik dacht. Ik ben een Zac Efron fan geworden, dat is ook heftig, veel heftiger dan ik ooit had kunnen denken maar hij is een goed acteur of kiest goede rollen uit die hij goed uitvoert. Hij is heel goed in deze film maar ook in de The Greatest Beer Run Ever deed hij het heel goed.

Ik heb niet veel met worstelen. Ik houd wel van de typetjes, die zijn altijd zeer over de top arrogant, the bad guy worstelaar typetje. De hele show daaromheen vind ik altijd wel mooi om te zien. Het is toch echt wel een spektakel. Ik snap de sport verder niet echt. De winnaar is van te voren al bepaald? Ik begrijp het niet zo goed maar het is een heftig leven met veel blessures. Deze sportfilm drama gaat wat mij betreft wel een stap verder dan andere, vergelijkbare films. Het is erg tragisch en onnodig allemaal. Allemaal voor de sport of voor de vader die alleen maar gelooft in sterker worden en geen emoties tonen.

Goede film, er worden nog goede films gemaakt las ik ergens anders en dat is ook wat ik dacht bij deze film.

Mooi ingetogen verteld, waargebeurd verhaal van de familie Von Erich, een bekend begrip binnen de worstelwereld. De observerende, bijna afstandelijke aanpak van regisseur Sean Durkin zal niet iedereen kunnen bekoren en het staat meeleven met de personages ook wel wat in de weg, maar afgezien daarvan is dit een visueel indrukwekkende, imposant gespeelde film. Vooral de bizar opgepompte, bijna onherkenbare Zac Efron is hier erg goed. Ook al lijkt hij zo weggelopen uit The Incredible Hulk.

Zac Efron verbaast vriend en vijand in de complexe, ingetogen rol van Kevin von Erich in deze tragische biografie. Vader Jack Barton Adkisson Sr. [Holt McCallany] maakte onder zijn artiestennaam Fritz von Erich furore als professioneel worstelaar, maar kreeg nooit de kans om de felbegeerde wereldtitel veroveren. Daarom dwingt hij zijn zoons in feite om die titel alsnog binnen te halen en is hij blind voor de fysieke en mentale gevolgen van zijn ambities. Efron speelt de oudste nog levende zoon (de eerstgeborene stierf toen hij zes jaar oud was), die tevergeefs probeert te voldoen aan de verwachting van zijn vader én zijn broers te beschermen. Efron trainde ontzettend hard om een enorme bundel spieren te kweken en trainde met stunt coördinator Chavo Guerrero Jr. (die in de opening te zien is als ‘The Sheik’) om te overtuigen als professioneel worstelaar. Een toewijding die sterk doet denken aan dat van Robert DeNiro voor Raging Bull.

Tragisch. Anders kan je het bijna niet omschrijven wat de familie von Erich overkwam. Hartverscheurend moet het zijn hoe vaak een ouder zijn kind moest afgeven. De klappen die de familie moest opvangen in de ring zijn maar klein bier vergeleken met wat ze moesten opvangen in het echte leven.

Ik ben iets te jong om de familie von Erich gekend te hebben. Ik ben van de generatie Hulk Hogan en erna. Als tiener vond ik worstelen wel leuk om naar te kijken en wekelijks was er op TV een show erover. Wie niet geïnteresseerd is in worstelen kan hier ook wel zijn ding kwijt. Worstelen is louter ondersteunend en er is voldoende aandacht voor het familiale aspect. Het is geen Rocky-film waarbij veel aandacht besteed wordt aan training of voorbereiding. De scènes in de ring zijn leuk, maar ook de (band met de) familie staat erg centraal hier.

De issues bij elkeen worden iets te summier benaderd, het is dus ook geen The Wrestler (Film, 2008) geworden van Aronofsky, maar het blijft wel een onderhoudende interessante film. Het acteerwerk is eveneens onderhoudende. Leuk om meegepikt te hebben.

Uitstekende film over een gezin waarvan alleen de moeder niet aan worstelen doet. Gebaseerd op een aangrijpend, waargebeurd verhaal met flink wat tragiek. De familiedynamiek komt goed naar voren hier, evenals het tijdsbeeld dat wordt neergezet. Goed acteerwerk van de gehele cast, waarbij Zac Efron er positief uitspringt.

Wat een waanzinnig bizar, tragisch en intrigerend verhaal wat deze familie is overkomen en ook wat ze zichzelf aangedaan hebben. Toch voelt het niet alsof deze film er het meeste uithaalt.

Vooral de tweede helft van de film gaan veel ingrijpende gebeurtenissen als kijker nogal snel aan ons voorbij. Erg jammer omdat er in potentie echt een hoop te vertellen en uit te bouwen is. Er zijn zelfs gehele familieleden uit dit verhaal weggelaten om het nog redelijk overzichtelijk te houden.

Denk dat dit verhaal beter als serie tot z'n recht zou zijn gekomen zodat de span van het verhaal (toch zo'n 25 jaar) beter tot zijn recht zou zijn gekomen.

Overigens nog steeds zeker geen slechte film. 3 sterren.

Een behoorlijk tragische film over de zogenaamde Von Erich vloek, die ook voor niet-Pro Wrestling fans interessant is. De bekende familie worstelt ook buiten de ring om blijkt, maar dan met misère als onverslaanbare tegenstander. Ingetogen geschoten en ijzersterke rollen voor onder meer Zac Efron en Holt McCallany. Toch had er op het vlak van karakterontwikkeling voor mijn gevoel meer in gezeten.

3,0 * Tragische broederliefde

Een film over een beroemde worstelaars familie.

En een vader die teveel eist van zijn zoons.

En die wil zijn zoons net als hem profesional worstelaar worden.

En de nodige verwikkelingen maar ook tragedies in deze familie afspelen.

Het acteer spel is uitstekend van de cast in deze film.

Vooral Zac Efron speelt in deze film uitmuntend en heeft mij wat betreft zijn acteer spel verast.

Een acteur die steeds beter wordt.

Een prima film.

Over feit en fictie, winnaars en verliezers

Eens in de zoveel tijd plaats ik dan weer een comment, om de film te overdenken en soms mensen wat mee te geven. Dit behoort er zo eentje te zijn, want The Iron Claw maakte veel gedachten over feiten en fictie, herinneringen en ouderwets youtuben los gisterenavond!

Oeuvre

Sean Durkin stelt mij eigenlijk nooit echt teleur tot op heden. Wat een oeuvre! Zijn films verbeelden verhalen over de niet zo geweldige kant van The American Dream. Ook nu weer. MrHorror beschrijft hieronder heel mooi waarom dat zo knap is gedaan. Al vond ik de film geweldig qua acteerprestatie, verhaal, belichting, soundtrack, toch ging er bij de napret iets knagen.

Wie is de winnaar?

Dat is al met al geen reden geworden om deze absolute topfilm van dit filmjaar laag te waarderen, maar wel om de in de film weergegeven eigenaardigheden van de mensheid te overdenken. Sean Durkin heeft keuzes willen en moeten maken die in mijn ogen vrij logisch zijn geweest in zijn rol als filmmaker.

De wrijving tussen feiten en fictie speelt in de ring: wie is nu de winnaar? Ook Sean Durkin heeft -hoe kan het ook anders- moeten worstelen met feiten en fictie.

Facts and Fiction

Ik raad iedereen aan na de film youtube door te struinen voor: 1) een korte docu van 30 min. over de historie van de familie (en de achtergrond van pa iets verder uitgediept. 2) een razendsnelle opsomming van de verschillen tussen fact and fiction. Het zijn overigens geen overweldigende docu’s, eerder informatieve clipjes. Ondanks gedachten als “waarom is dit weggelaten?”, is mijn indruk dat veel te maken heeft met het doel om de film behapbaar en niet al te lang te maken. Of hier wellicht ook mensen benadeeld zijn kun je natuurlijk zelf bepalen!

Ook raad ik aan de Von Erichs, Hulk Hogan, Mr. Perfect nog eens te youtuben. Dat is zeker wat voor de (voormalige) WWF kijker. Partyboooi is daar dus één van, hij somde de “helden” van weleer al op! Wat een maffe industrie met véél verliezers.

Ultieme docutip

Het mooie aan filmlijstjes/ online ranken en je geheugen is dat er dan ineens zo’n docu oppopt van even geleden die (toen al) de pijnlijke kant van de weirde (spierballen)industrie blootlegde.

Bigger, Stronger, Faster* (Film, 2008)

Onwaarschijnlijk overkomen.

Zac Efron doet zijn uiterste best in dit sportdrama, maar zijn karakter blijft gek genoeg aan de oppervlakte kabbelen. Om van zijn eendimensionale medespelers nog maar te zwijgen. Het is een vreemde gewaarwording, dat ondanks de hoge dosis ellende de film nergens echte emoties weet op te wekken.

Misschien omdat het script het niet toestaat, wellicht omdat de worstelwereld ver van ons afstaat. De meeste Nederlanders weten enkel wie Hulk Hogan is en willen het daar graag bij laten. Het is bovenal theater, al wordt aan dat aspect amper aandacht besteed in de film. Sterker nog, de sport wordt vooral bloedserieus genomen.

Hetgeen ook kunstmatig aandoet, is het lichaam van de hoofdrolspeler. Of er anabole steroïden in het spel zijn of niet, het ziet er niet uit. Hij lijkt bijna uit zijn vel te knappen. Eveneens gemanipuleerd ogen zijn lippen, net als bij filmmoeder Maura Tierney. Blijkbaar is iedereen in Hollywood sinds Rourke en Stallone compleet schaamteloos met botox in de weer. Regisseurs grijpen vooralsnog niet in, lijkt het.

Het verhaal is gelukkig afleidend van de uiterlijke schijn en voldoende onderhoudend, ondanks dat men weigert diepgang te zoeken. Je wilt graag blijven kijken. Maar wat de ware drijfveren waren van de familie en of er überhaupt serieuze gesprekken zijn gevoerd onderling? Wie het weet mag het zeggen. Misschien is het evengoed waarheidsgetrouwer dan we kunnen bevroeden. Hoe onwaarschijnlijk het ook mag overkomen.

Toch had hier veel meer in kunnen zitten. Bijvoorbeeld balans en achtergrond. De filmmakers hadden wellicht niet eens een broer eruit hoeven laten. Het is helaas geen goed teken wanneer zo een waargebeurd verhaal vol tragische zaken in filmvorm weinig impact weet te maken. Het verhaal is een mokerslag, de film bij lange na niet. Een kunst an sich. Soms is het echte leven nu eenmaal gekker dan film je kan doen geloven.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Overvolle biografiefilm met tragische inhoud, een gegeven dat perfect materiaal vormt voor regisseur Sean Durkin om een goed drama mee te maken. Tot op zekere hoogte slaagt hij daar ook in. The Iron Claw ziet er keurig uit en includeert genoeg gebeurtenissen om een speelduur van 132 minuten gepast mee te vullen. Daarbinnen leveren Zac Efron en Holt McCallany uitstekend acteerwerk en de overige castleden (alhoewel onopvallender) doen dat evenzeer. Het problematische is vooral de tweede helft, waarin de film een aanzienlijk zwaardere toonzetting aanneemt. Een gebrek aan individuele focus zorgt er namelijk voor dat er geen band wordt geschept met de personages, waardoor enige vorm van emotie niet tevoorschijn komt. Dat is uiteraard subjectief gezien het gemiddelde, maar voor mij deed de film op dat vlak erg weinig.

Mooi ingetogen verfilming van het drama rond de familie Van Erich. Nadruk wordt gelegd op het gemis aan communicatieve vaardigheden binnen de familie. Emoties worden amper zichtbaar gemaakt maar worden sterk onderhuids gehouden door de acteurs. In deze verstikkende sfeer speelt de onderlinge broederband een bepalende rol. Het lot dat ze delen is de egoïstische houding van de vader die zijn gemiste levenskansen projecteert op zijn zoons. Alle zoons bezwijken onder dat loodzware gewicht behalve Kevin Von Erich.