The Iron Claw (2023)

Kevin von Ehrich had ook twee zoons. En twee dochters, die inderdaad niet in de film voorkomen.

Bijna niet te geloven hoe roem en drama zo elkaar kunnen raken. De vertolking is in orde, maar de emotionele treffer heb ik om één of ander reden nooit gevoeld.

Prima gespeeld familiedrama. Goed verhaal.

Overvolle biografiefilm met tragische inhoud, een gegeven dat perfect materiaal vormt voor regisseur Sean Durkin om een goed drama mee te maken. Tot op zekere hoogte slaagt hij daar ook in. The Iron Claw ziet er keurig uit en includeert genoeg gebeurtenissen om een speelduur van 132 minuten gepast mee te vullen. Daarbinnen leveren Zac Efron en Holt McCallany uitstekend acteerwerk en de overige castleden (alhoewel onopvallender) doen dat evenzeer. Het problematische is vooral de tweede helft, waarin de film een aanzienlijk zwaardere toonzetting aanneemt. Een gebrek aan individuele focus zorgt er namelijk voor dat er geen band wordt geschept met de personages, waardoor enige vorm van emotie niet tevoorschijn komt. Dat is uiteraard subjectief gezien het gemiddelde, maar voor mij deed de film op dat vlak erg weinig.

Mooi ingetogen verfilming van het drama rond de familie Van Erich. Nadruk wordt gelegd op het gemis aan communicatieve vaardigheden binnen de familie. Emoties worden amper zichtbaar gemaakt maar worden sterk onderhuids gehouden door de acteurs. In deze verstikkende sfeer speelt de onderlinge broederband een bepalende rol. Het lot dat ze delen is de egoïstische houding van de vader die zijn gemiste levenskansen projecteert op zijn zoons. Alle zoons bezwijken onder dat loodzware gewicht behalve Kevin Von Erich.

In de glorietijd van de WWF woonde ik op een studentenflat, en ja, dat kwam af en toe wel eens langs op de communale televisie in de gedeelde keuken. Hulk Hogan is me ook wel bijgebleven daarvan, de familie Von Ehrich niet. Indertijd drongen dit soort shows naar de aandacht van de kijker, samen met andere tijdgebonden vermaak zoals Jerry Springer, Married with Children en MTV - en de Teleac-cursus 'Begraven en begraven worden'. Maar keken we er ook echt naar, interesseerde het iemand wat er op het scherm was - of ging het er meer om met wie je voor het scherm zat.

Het enige blijvende wat er voor mij van de WWF over gebleven is is de geniale Motorhead track The Game, wellicht hun beste liedje ooit, ver voorbij Ace of Spades, Overkill, Killed by Death of Orgasmatron. Maar er blijkt dus een hele wereld achter schuil gegaan hebben, achter de WWF bedoel ik, een wereld aan detail waar ik tot deze film geen weet van had. En wellicht nog steeds niet, want de film blinkt uit in het vermijden van echte diepgang - begrijpelijk omdat er zo veel halfgare details te vertellen zijn over deze familie, irritant omdat het vooral overkomt alsof er om de hete brij heengedraaid wordt. Maar ja, met zo veel drama, wat moet je daar mee, en als je hoofdrol nog leeft ook nog eens.

Maar met alle begrip voor dat soort beperkingen, en met alle erkenning voor de acteerprestaties, de knappe beelden, de vertelkunst inclusief de kunst van het weglaten - er zijn eigenlijk maar twee momenten dat de film echt werkt voor mij. Het eerste is als Lily James zich aandient met de insteek om daar een tot de dood ons scheidje van te maken, en misschien ook de uitleg in dat gesprekje over hoe de WWF eigenlijk werkt. Het andere is als Laurel Sprengelmeyer haar liedje zingt bij de titelrollen - en zoals dat wel vaker gaat, staat precies dat dus weer niet op de cd van de soundtrack. Even fout als dat de credits grotendeels naar haar man gaan, maar het is niet zijn stem die er iets van maakt.

De rest is gewoon vulling. Maar daar krijg je geen punten voor, en wie ooit naar de WWF gekeken heeft zou dat moeten snappen.