Venus (2022)

Zeer mee vermaakt met deze Spaanse horror-dramafilm, lichtjes gebaseerd op H.P. Lovecraft's 'The Dreams in the Witch House'. Ook met een heerlijke en lekkere Ester Expósito als Lucía. 8/10 Verdiend deze zeker wel.

Volgens menige website zal deze film een moderne update moeten zijn van H.P. Lovecraft’s “The Dreams in the Witch House.” Misschien is dat meer een praatje om de film te promoten want op een paar minuscule vage verwijzingen (letterlijk vertaling van de titel; " Dromen in het huis van de heks" en de ontdekking dat bewoners voortijdig overleden) zag ik hier nu niet echt iets Lovecraftiaans in!

Het begint als een misdaadfilm, wanneer danseres Lúcia (Ester Expósito) in een nachtclub probeert een zak met xtc probeert te stelen. Een vervallen appartementencomplex Edificio Venus, een zonsverduistering (Venusovergang) en drie oude dametjes verder weet je dat de achtervolgende criminele niet het enige zijn waar Lúcia (achteraf lijkt me het niet toevallig dat haar naam het Latijnse woord 'Licht' voor is) zich zorgen over moet maken.

Er werd meerdere keren verwezen naar "Lamaashtu" maar wie of wat dit was weet ik niet! Op zich maakte het niet heel veel uit maar het einde werd er wel wat onbeduidender door. Ook de manier waarop beide verhalen uiteindelijk in één overvloeien, is niet echt soepel. Echter is visuele stijl van Balagueró nog steeds goed en in combinatie met praktische effecten is het resultaat in sommige scènes de natte droom van menig horrorfan.

Ondanks het noemen van de naam H.P. Lovecraft was de kosmische horror of mythologie erg dun gezaaid en regelmatig neigde het meer naar een belegering-misdaadthriller maar dat doet niets af aan de prima voortstuwende actiescènes en heerlijke bloederige momenten. Kortom een ruim genietbare film!

"Lucia, the one who brings the light of day.”

Deze film kwam eigenlijk vrij onverwachts in mijn vizier door ‘joolstein’ die eigenlijk ook best positief was over deze film. Tegenwoordig hou ik een lijstje bij voor horrorfilms die ik dan met een maat van mij kan kijken, omdat we tegenwoordig een beetje leeg raken met goede horrorfilms, of het lastiger vinden echt goede films te vinden. Ik ga dan graag af op goede recensies van mensen die ik volg, en dit was er eentje. Gisteravond aangezet en ik heb me toch wel aardig vermaakt, al had ik er met vlagen misschien wel een tikkeltje meer van verwacht. De film is niet bepaald horror vond ik zelf, na een uurtje werd het namelijk echt wat spannender en daardoor ook leuker, wat de zit onnodig lang weet te maken.

Wat ik dus al aangeef duurt het in mijn ogen een tikkeltje te lang voor dat de film daadwerkelijk spannend weet te worden. Dit duurde wel ruim een uurtje, en is eigenlijk in dat uurtje ook nergens heel bijzonder te noemen, best jammer eigenlijk want het had veel potentie. De Spaanse cinema weet namelijk aardig vaak leuke films te brengen die te maken hebben met appartementen, ik denk dat ik voor de doorsnee horrorfans de namen niet hoef op te noemen van deze films en allemaal zijn ze erg sterk. Ook bij deze film weten ze in deze setting onwijs sfeervol te werk te gaan, hoewel het appartement verder niet heel bijzonder was (voornamelijk niet voor die laatste veertig minuten) vond ik in deze film vooral de casting erg geslaagd.

Ik vond ‘Ester Expósito’ prima acteren maar, een genot om te zien. Echt een hele prachtige vrouw al vraag je het mij die hier de hoofdrol ook goed vertolkte, zeker in het begin als danseres waren de oogjes verwend. Haar acteerwerk was ook wel prima, ik vond het allemaal niet zo heel bijzonder verder. Net zoals de rest in deze cast, niemand acteerde echt heel waanzinnig, dit is soms wel lastig om het dan ook interessant te houden maar het was nergens storend, gelukkig.

Toch vond ik de film wel erg verwarrend op veel fronten. Op een gegeven moment moest je ook twee verhalen volgen wat ik eigenlijk niet heel chill vond. Het begint overigens ook gewoon als ordinaire misdaadfilm, die eigenlijk nergens heel bijzonder was. We hebben het allemaal al wel eens gezien. Toch vond ik de twist in de film wel leuker, na mate de film namelijk voortduurde werd hij ook geiniger qua horror en daardoor leuker, tot zeker het laatste halfuurtje dat het constant leuk was. De film bindt er verder ook totaal geen touwtjes om, en de film eindigt vrij snel en leuk. Toch vond ik het allemaal iets te veel van het goeie en vooral verwarrend.

De film moet het met horror vooral hebben van het bloedwerk wat er gedaan werd. Want wanneer er ook iets qua horror in beeld kwam zat daar ook wel een aardig goed portie bloed bij, wat ik dan wel weer een verheerlijking in deze film vind, dat maakt het allemaal toch weer net een tikkeltje beter.

Dan komt het erop neer dat deze Spaanse Misdaad/Horror film gewoon weer een leuke zit is om er eens door heen te drukken. Het werd nergens echt bijzonder, het was nergens ook echt heel ingewikkeld. Heerlijk achterover leunen en alleen al genieten van Ester, dat deed al veel goeds.

Deze Spaanse Misdaad / Horror film met de rondborstige Ester Expósito in de hoofdrol lag al een tijdje bij mij op de plank en heb ik gisteravond eindelijk bekeken. De film is afkomstig van de Spaanse regisseur Jaume Balagueró en hij is natuurlijk vooral bekend van de geweldige "[Rec]" horrorfilms. Dus ik had best hoge verwachtingen van deze film.

In dit verhaal draait het om danseres Lucía (Ester Expósito), die een tas uit de nachtclub steelt waar ze werkt. Achtervolgd door een groep criminelen die de tas terug willen hebben, verbergt ze zich in het appartementencomplex "Venus" in Madrid waar haar zus Rocío (Ángela Cremonte) woont samen met haar jonge dochtertje Alba (Inés Fernández), die Lucía nauwelijks kent. Het probleem is echter dat de plek waar ze haar toevlucht heeft gezocht een bedreiging blijkt te herbergen die nog veel erger is dan de criminelen die op haar jagen.

De informatie bij de opening van de film geeft je al een hint van wat je kan verwachten, want dan zie je namelijk onderstaande tekst in beeld:

Drie onschuldige meisjes zullen sterven bij zonsopgang.
Eem nieuwe planeet zal uit het niets tevoorschijn komen en zal de zon volledig verduisteren.
Dit zal de dag van de kroning worden.
Vanaf dan zal Lamaatshu heersen.

Waarna je de nieuwe planeet de aarde ziet naderen.

En andere hints vindt de aan haar been gewonde (vanwege een messteek in de nachtclub tijdens de opening) Lucía in het appartementencomplex. Zo laat Alba haar een doos zien met vreemde voorwerpen (zoals kindertranen in een flesje en tanden in een zakje), waarover ze zegt dat ze die tijdens haar dromen heeft gekregen van een monster dat in het plafond op de loer ligt en Lucía nu achtervolgt in haar dromen. Verder lijkt een drietal oudere dames, te weten Marga (Magüi Mira), Romina (Aten Soria) en Rosita (María José Sarrate), samen met een ander klein meisje, te weten Oliva (Sofía Reyes) die regelmatig naar Alba gaat, de enige andere bewoners te zijn in het appartementencomplex welke bestaat uit tien verdiepingen en Rocío woont op de negende verdieping en de tiende verdieping is afgesloten (daar is natuurlijk iets mee aan de hand).

Lucía is slim genoeg om te beseffen dat dit meer is dan ze aankan. Lucía zit namelijk in de val! Eerst door de bende criminelen, onder leiding van Arruza (Pedro Bachura), waarvan ze weet dat ze haar uiteindelijk zullen opsporen (wat ook op bizarre wijze gebeurt door het vrouwelijk medium Tía Galga, gespeeld door Sonsoles Benedicto, die iets persoonlijks van Lucía opeet / drinkt) en haar gebrek aan middelen om aan hen te ontsnappen, daarna door het schijnbaar in de steek laten van Alba door haar zus Rocío (die in de handen is gevallen van de drie oudere dames en die haar aan kettingen hebben vastgebonden) en als laatste door het appartementencomplex waar iets vreemds aan de hand is.

Iets of iemand zit in het appartementencomplex achter Alba aan en Lucía probeert haar te beschermen, terwijl zij zich daarvoor nog nooit ontfermd heeft over haar, omdat ze haar nauwelijks kent en gezien heeft. We weten niet veel over Lucía, behalve dat ze een danseres is in een nachtclub (te zien tijdens de opening waar ze ook de tas met daarin pillen steelt) en dat haar moeder is overleden, maar het is duidelijk dat ze slim genoeg is om in ieder geval zichzelf en haar nichtje te beschermen, ook al probeert ze erachter te komen wie ze wel en niet kan vertrouwen.

Regisseur Jaume Balagueró houdt het verhaal van de eerste tot de laatste minuut interessant en het is mysterieus, boeiend, vermakelijk, hard (vooral bloederig) en spannend en dat wel met veel stereotypen en met name de criminelen die allemaal mannen zijn zoals Salinas (Federico Aguado), de creepy en sluwe Calvo (Francisco Boira) en de sterke Moro (Fernando Valdivielso). De vrouwen in deze film staan bij hem centraal en vormen het hart van dit verhaal en natuurlijk ook het appartementencomplex die slim is gekozen.

Want uiteindelijk gaat het om de mensen die erin wonen en wat ze erin doen, of het nu een traditioneel spookhuis is, of in dit geval een modern nagenoeg leegstaand appartementencomplex in een leeg deel van de stad. Overal kan het namelijk al eng genoeg zijn als de bewoners sinistere motieven hebben. In dit geval de drie oudere dames die heksen blijken te zijn en die opzoek zijn naar een koningin, oftewel Lamaatshu, en die het voorzien hebben op Alba, die ze koningin willen maken op het hoogtepunt van de zonsverduistering en daarbij hebben ze geen rekening gehouden met Lucía!

In het lange eerste gedeelte van het verhaal worden de verschillende personages geïntroduceerd en dat gedeelte neigt vooral naar misdaad, hoewel er ook een aantal creepy dingen te zien zijn en dat in het appartementencomplex via vreemde geluiden en dromen (die van Lucía). En vanaf circa de 80e minuut, als we een sterke vadsige SM-achtige vrouw met enorme borsten in beeld zien op een badkamer die afrekent met één van de criminelen, te weten Salinas (die van te voren ook nog Lucía in de maag steekt), door zijn hoofd fijn te knijpen, gaan alle remmen los, krijgen we te maken met occulte elementen en wordt het keihard (zo snijdt één van de oudere dames, te weten Marga (Magüi Mira), de buik van Lucía open, blaast Lucía op een slimme manier vrijwel alle criminelen op en onthoofd ze ook een crimineel, te weten Moro, tijdens een gevecht met een machete, die haar in het begin in de discotheek met een mes had gestoken in haar been) en dus genieten geblazen.

Ook de ontknoping mocht er wezen, waarbij Lucía zichzelf weer geneest met tape en nietjes (om de opengesneden buik weer dicht te maken) en gestolen pillen (die haar een flinke boost geven) en die uiteindelijk ook de koningin wordt en afrekent met de drie oudere dames, door ze dood te schieten. Als ze daarna onder het bloed en met de kroon op haar hoofd en met Alba (in haar armen) en de gestolen tas naar buiten loopt en Arruza ziet en de zonsverduistering net heeft heeft plaatsgevonden, wordt er gezegd:

Arruza: Wie ben jij?
Lucía: Lucía, zij die daglicht brengt.

Waarna Arruza voor haar knielt en Lucía (of beter gezegd Lamaatshu) haar bebloede hand op zijn hoofd legt en zegt "Ik vergeef je", waarna ze samen met Alba wegloopt. Daarna is de film na circa 96 minuten ook afgelopen.

De cast deed het goed en vooral natuurlijk de rondborstige hoofdrolspeelster Ester Expósito, die natuurlijk ook mooi is om naar te kijken (o.a. tijdens de opening in de nachtclub als danseres). Helaas zien we geen naaktheid van haar en dat was wel mogelijk geweest (namelijk als ze onder de douche staat). Verder deed de jonge Inés Fernández het als Alba zeer verdienstelijk en hetzelfde geldt voor de veel oudere Magüi Mira als de oude dame Marga, die tevens de leidster is van de drie oudere dames. De drie oudere dames weten van wanten en het was vooral geweldig om te zien hoe ze Calvo te grazen namen aan de tafel, wordt dan op zijn hoofd geslagen met een hamer door Romina (Aten Soria), die ze daarna onderste boven ophangen en laten leegbloeden in een emmer .

Al met al is "Venus" een zeer vermakelijk film met misdaad, horror, emmers bloed, geweldige sluwe oude dames, een schattig meisje en een mooie kick-ass heldin.

Heerlijke bloederige horrorfilm die in begin een misdaadfilm lijkt te zijn, maar zich langzaam ontvouwt naar pure horror met een paar top horrorelementen. De locatie van het kwaad dat zich in het appartement Venus thuis houdt waar de zus Rocio (Ángela Cremonte) woont, is een fantastische keuze. Actie en spanning verzekerd met een kick-ass heldin van formaat, nl de welgevormde aantrekkelijke Lucia (Ester Expósito) die het oog ook nog wat gunt. Maar ze is ook heel overtuigend in haar handelen en acties. Daarnaast zijn er ook heel wat leuke maffiakoppen te zien, elk met een eigen stijl. Uiteraard de drie oudere dames niet vergeten waarbij Magüi Mira perfect gecast is voor haar rol. Het kind Alba (Inés Fernández ) speelt gelukkig geen vervelende rol en is acceptabel in haar rol. Het verhaal wordt leuk opgebouwd naar een bijzondere bloederige climax die enigszins verrassend weet uit te pakken. Ondertussen word je ondergedompeld in een duistere wereld die niet alleen Lucia verrast, maar ook haar tegenstanders. Sfeervol gefilmd met een paar uitstekende shots die je zomaar zou willen inkaderen. Denk aan bepaalde nare droombeelden, de enorme robuuste helpster van de vrouwen, het zelf naaien van de dodelijke wonde door Lucia, de ontploffing in het gebouw, de creepy helpster van de misdadigers die zo haar eigen methode heeft om iets te onderzoeken, de scène waar Alba wordt geofferd en natuurlijk de slotscène. Sterke horrorfilm en eigenlijk geen verrassing gezien de regisseur die Rec, Rec 2, Rec 4, Fràgiles, Mientras duermes, Darkness en The Nameless op zijn palmares heeft staan. 8/10

Regisseur Jaume Balagueró is ondertussen al even bezig binnen de horrorwereld en Venus is zijn nieuwste toevoeging. Het is duidelijk het resultaat van een maker die zichzelf zo creatief en professioneel mogelijk probeert op te stellen, maar in dit geval pakt het uiteindelijk wel heel dwaas uit. Aan de castleden valt overigens weinig te verwijten, want zeker Ester Expósito acteert uitmuntend. Een dooddoener is de veel te lange aanloop, waarin een wisselwerking tussen misdaad en sentiment amper optimaal wordt gerealiseerd. Het duurt even voordat de film dus opgang komt en eenmaal dat gebeurt pakt het uit met vermakelijk bloedvergieten en een onvoorspelbare voortzetting, maar de uiteindelijke insteek is dermate vergezocht dat Venus een relatief bittere nasmaak achterlaat. Kundig qua opmaak en ambitieus qua inhoud, maar ik hoop dat Balagueró met zijn volgende project weer iets simplistischer regisseert.

Beetje dubbele gevoelens bij deze bijdrage van Balagueró.

Het begint allemaal vrij eenduidig: danseres Lucía is gewond en met een tas vol gestolen XTC op de vlucht voor duistere gangstertypes, die de klopjacht op haar geopend hebben. Ze zoekt toevlucht in het appartementencomplex van haar zus Rocío, waar ze een complexe band mee lijkt te hebben. Met diens dochtertje Alba heeft ze echter al snel een klik en als Rocío de volgende ochtend met de noorderzon vertrokken is, lijken de twee nichten op elkaar aangewezen. Het schijnt daar trouwens helemaal niet pluis te zijn, in dat gebouw.

De film weet best een spannend sfeertje op te bouwen, met geluiden uit de muren, wat occulte aanwijzingen en onheilspellende dubbelzinnigheden uit de mond van de jonge Alba. Waarom herbergt het gebouw zo weinig medebewoners? En zijn die buurvrouwen wel te vertrouwen? Houden die mysterieuze nieuwsberichten over astronomische opmerkelijkheden verband met het verhaal?

Het komt uiteindelijk allemaal wel bij elkaar maar dat kan niet gezegd worden van de tussenliggende speelduur, die wordt gespleten in aan de ene kant de nuchtere zoektocht van de gangsters en aan de andere kant de (bovennatuurlijke) gebeurtenissen die Lucía in het appartementencomplex te verduren krijgt. Het scenario, een samenwerking tussen Balaguero en Fernando Navarro (die ook verantwoordelijk was voor Paco Plaza’s Verónica (2017)), schippert tussen de twee verhalen en het kan door die thematische spagaat ook maar moeizaam iets van ritme vinden.

De jonge Ester Expósito is best een beetje een openbaring en weet de film op momenten goed te dragen, bijgestaan door de kleine Fernández, die Alba speelt. Van de overige rollen speelt niemand de sterren uit de hemel, maar gelukkig ligt de focus grotendeels bij hen. Het laatste half uur kon ik wel smaken en maakt veel goed: er worden wat registers opengetrokken, wat losse eindjes aaneengeknoopt en het geheel is bovendien vakkundig genoeg geschoten. 3*