Look Both Ways (2022)

Netflixvoer.

Net wat beter dan de wat gewaagdere originals die vrijwel altijd op een lager cijfer uitkomen, maar nog steeds erg op de middelmaat als het aankomt op filmisch talent. Look Both Ways valt namelijk in een serieus veilige categorie. Een verloop dat nergens dus echt een zijpad of bijzondere wending neemt.

Wat deze film vooral een beetje draaiende houdt, is het feit dat er naar behoren wordt geacteerd. Waar al deze namen vandaan komen? Ik weet het niet, maar ondanks de nogal standaard en makkelijke personages wordt er aardig en naar de norm geacteerd. Ik heb er weinig op aan te merken, buiten het feit dat ik er alleen geen sympathie voor kon opbrengen.

Verder een film met erg menselijke problemen zonder dat deze eigenlijk een moment echt dichterbij komen, waardoor de film vooral een erg leeg gevoel achterlaat. Een gevoel dat alleen niet echt wegebt en plaats kan maken voor een echt sterke indruk, waardoor ik geen hoger cijfer ga geven. Het is geen film die ik ga onthouden, dus waarom zal ik er dan extra erkenning aan geven?

Volgehouden tot het moment dat ze haar ouders gaat vertellen dat ze zwanger is. God wat slecht geacteerd allemaal!

Aardig uitgangspunt met twee mogelijke levenslopen van de hoofdpersone die elkaar afwisselen, de uitwerking is alleen weinig verrassend, geen harde conclusies getrokken en echt dramatisch wordt het in geen enkele lijn. Het kijkt wel allemaal prettig weg. Weinig verheffend, wel aardig vermaak. 2*.

Variant op het aloude principe van “he said, she said”, met als twist dat het hier gaat om het vervolg op een one night stand van Natalie [Lili Reinhart] met Gabe [Danny Ramrez]. In de ene verhaallijn raakt ze zwanger en besluiten Natalie en Gabe hun kind samen op te voeden. In de andere verhaallijn wordt Natalie niet zwanger, bouwt ze een carrière op en krijgt ze een relatie met collega Jake [David Corenswet]. Scenarist April Prosser moraliseert niet en schetst twee versies van de werkelijkheid die minder van elkaar verschillen dan je zou verwachten. In beide gevallen houdt Natalie zich staande. De boodschap is positief, maar dramatisch weinig interessant. Het uitstekende spel van de innemende Reinhart maakt dit desondanks het bekijken zeker waard.