Huesera (2022)

Wow, wat kroop deze film onder mn huid sech. De film mixt 1 vd zovele maatschappelijke taboes met lokale duistere folklore en brengt dit geheel op een zodanig sublieme, uiterst sfeervolle wijze tot de kijker, dat je werkelijk aan je scherm kleeft, zoniet erin wordt gezogen. Echt dikke pluim en staande ovatie voor de Mexicaanse regisseuse Michelle Garza Cervera, met volgens mij haar debuut langspeelfilm, want er dan zo boenk opzitten, zeer straf. Ik twijfel tussen een 9 en een 10, aangezien 9.5 niet kan.

Post-punk-natale depressie

In deze film ontdek je langzaam het leven van Valencia. Zo zie je in de eerste minuten rituelen die horen bij het proberen zwanger te raken. Valencia die samen met haar moeder bid bij een gigantisch gouden beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe en semi-gepassioneerde handelingen met haar echtgenoot Raúl. Ze is dus toegewijd om aanstaande moeder te worden. Echter hoe verder je in de film raakt, onthult de film dat deze situatie door familiale druk en huisje-boompje-beestje-verwachtingen iets anders lig.

Die situatie wordt verbeeld door het figuur La Huesera te laten opvoeren als niets minder dan een geest/spookverschijning met griezelige krakend botten. Die botten-krakende geluiden zullen er zeker in slagen om de kijker te laten huiveren eveneens de paar redelijke schrikmomenten. Echter verontrustende scènes zijn er maar weinig en/of lijken zomaar toegevoegd of te geknutseld.

Ook wordt "Huesera" bij de kijker niet duidelijk kenbaar gemaakt, wie is deze entiteit, waarom is de hoofdpersoon het doelwit? Pas achteraf ontdekte ik dat La Huesera (de bottenvrouw) komt uit een oud Mexicaans verhaal over een vrouw die wolvenbotten verzamelt totdat ze een compleet skelet heeft. Ze zingt leven in die botten, waarna het wezen wegrent en transformeert naar de vorm van een vrouw die vrij naar de horizon rent. De botten vertegenwoordigen de levenskracht in ons die niet getemd wil worden en het zingen staat voor iemands behoefte die de bottenvrouw probeert te herstellen.

Enfin het werkt uitstekend als speelfilmdebuut en het is een film die zich aardig weet te onderscheiden. Ook het optreden van Natalia Solián viel erg op. Visueel was dit daarnaast ook dik in orde met twee scenes die er bovenuit staken; die met de babyfoon en de verbazingwekkend bosscène! Het was alleen jammer dat het iets teveel blijf hangen in drama en niet meer naar terreur opschoof.

Dit indringende filmdebuut van Michelle Garza Cerveras bewijst maar weer eens dat plastische demonen en monsters niet per se nodig zijn om een film angstaanjagend te laten zijn. Zwangerschap, geboorte en huilende baby’s zijn angstaanjagend genoeg en vormen hier nog slechts de ouverture voor nog meer angstaanjagende ellende die de jonge protagoniste Valeria te wachten staat.

Versplinterende botten, gezichtsloze spookgestalten en verwrongen lichamen vormen de metaforen voor de vernietigende gevolgen van heteroseksuele onderwerping waaronder Valeria lijdt. Voorzichtig en stapsgewijs onthult de film niet alleen de schijnheiligheid die achter familiaire warmte schuilgaat maar ook de vrouwenhaat die zich achter christelijke beeldvorming verbergt. Huesera the Bone Woman is een scherpe uitlaat van feminisme. Een uitlaat die is gegoten in een beklemmende volksvertelling.

De film vervlecht psychologische horror met bodyhorror en maakt gebruik van elementen uit de folklore om een non-conformistisch punt te maken. Ik vond de beeldspraak in het verloop wat aan kracht verliezen. Beetje veel van hetzelfde. Wel steeds boeiend is de sterk spelende Natalia Solián als Valeria die overigens voor niet-metaforische horror zorgt door uit nervositeit met haar knokkels te knakken en met haar schouderbladen vreemd te manoeuvreren. Dat plastische gedoe had op mij uiteindelijk meer angstaanjagende impact dan de metaforische inbreng.

Huesera: The Bone Woman was een van mijn highly anticipated horrors voor deze challenge. Een Peruaans-Mexicaanse co-productie over een jong stel dat eindelijk zwanger raakt, maar waarbij de blijde verwachting zich manifesteert met visioenen en andere bovennatuurlijke verschijnselen, die het werk blijken van de entiteit 'La Huesera'.

Met Bed Rest (2022) en Baby Ruby (2022) niet de enige horror film van de afgelopen jaren waarbij zwangerschap een belangrijke rol speelt, en er blijken er sowieso best wat te zijn. Maar die scoren allebei niet zulke veelbelovende reviews, en ik snap wel waar die vandaan komen; Huesera is een bijzonder sfeervolle slow-burn horror met momenten waar mijn armharen toch echt van rechtop gingen staan. Het sounddesign draagt daar bijzonder effectief aan bij. Die plotse, tegennatuurlijke bewegingen blijven voor mij overigens bijzonder doeltreffend in het bezorgen van grote onrust.

De Mexicaanse filmmaakster Michelle Garza Cervera had reeds een ruime handvol korte films afgeleverd, maar alsnog is Huesera een bijzonder volwassen debuut, met een overtuigende Natalia Solián in de hoofdrol.

Check vooral de trailer (ondertiteling start bij de echte dialoog).

3,8*

Een zwangerschap maakt een vrouw extra kwetsbaar; in beginsel vind ik dat een erg intrigerend uitgangspunt voor een horrorfilm. Ook de vermenging met (Mexicaanse) folklore is dan iets waar ik best voor kan warmdraaien.

Uiteindelijk ontbrak het me hier wat aan coherentie of motieven of - ik moet toegeven dat ik deze wat laat op de avond zag - er gaat het een en ander aan me voorbij. Dus de hoofdpersoon heeft een (lesbische) liefdesrelatie links laten liggen voor een wat sociaal meer geaccepteerd en uitgestippeld levenspad? Maar waarom bemoeilijkt Huesera haar levenspad, en onderhoudt haar vingergekrak meer dan een auditieve overeenkomst met diens karakteristieken of motieven?

Hoewel het einde met al dan niet metaforische hellegang me beeldend best kon bekoren, het geheel doet me toch een beetje als los zand aan. 2,5*

Zeer middelmatig horrordrama dat zich net als een boel soortgenoten vooral laat inspireren door A24-achtige verhalen. Huesera laat zich echter al snel in de kaarten kijken door de hoofdthema's op een fel schijnend bord aan de kijker te presenteren. Het acteerwerk van Natalia Solián is daarbinnen uitstekend, maar weet niet te verhullen dat je de insteek al snel kan uittekenen. Vanaf dat punt is het vooral aftellen naar een aantal onvermijdelijke confrontaties en gebeurtenissen die zelden spannend in beeld worden gebracht. De afstandelijke ideeën en de weinig intense visuele stilering van regisseuse Michelle Garza Cervera maken er verder ook niet zo'n interessant geheel van. Inhoudelijk oogt het doordacht genoeg, maar als dramafilm schiet Huesera toch op vrijwel alle vlakken tekort.