Rise (2022)

Haha nice, die moet ik zien.

Disney+ en Netflix hebben dezelfde ziekte, daarom geef ik er ook geene rotte meer aan: ze kunnen bijna geene ene film/serie meer maken zonder er woke gezever bij te steken.

Ik zit hier naar een degelijk filmpke te kijken en dan bam, ze zijn er weer mee hun woke gedoe.

Telkens als er iets is, het is altijd racisme, gaan ze nooit zeggen mocht ik dit of dat tegen komen ze.

Als het om staatsburgerschap gaat gaade in heel wat landen het niet zomaar krijgen, moede geduld hebben en met alles in orde zijn etc...

Soit: de film zelf bleef de hele tijd boeien, een topfilm is het wel niet.

Je hebt zeker een punt.

Beetje gemengde gevoelens met deze film.

Waargebeurt verhaal maar niet heel veel nieuws onder de zon. We hebben het allemaal wel vaker gezien.

Verder keek de film zeker plezierig weg.

Maar zoals Schumacher ook al zegt, met het wijzende woke vingertje wordt ook in deze "Rise" (onnodig) af en toe gewezen richting de kijker en dat is een beetje jammer.

Ook ik trek hier daarom een half puntje van de film af.

3*

In 1990 emigreren Charles Dayo Okeniyi] en Veronika Adetokounmpo [Yetide Badaki] van Nigeria via Egypte en Turkije naar Griekenland. Omdat ze geen vluchtelingenstatus hebben komen ze vast te zitten in een vicieuze cirkel: ze moeten een baan hebben om de juiste papieren te verkrijgen, maar hebben die papieren juist nodig om een baan te kunnen krijgen. Ze krijgen vier zoons waaronder Giannis [Uche Agada], die – zo weten de basketballiefhebbers – een ster wordt in de NBA. Deze sentimentele biografie presenteert het geïdealiseerde gezin als de hoeksteen van de samenleving, met tegeltjeswijsheden als: “als een speler scoort, scoort het hele team” en veel nadruk op het belang van familie. Niet geheel toevallig verwijst de titel naar het gelijknamige gedicht van Maya Angelou, dat een belangrijke inspiratie was voor Serena Williams. Dit is dan ook een vrij opzichtige poging om navolging te geven aan het succes van King Richard, maar dit is veel te formulematig om zelfs de meest fervente basketballiefhebbers te bekoren.

Mja, Disneyfication van sociale reeele problemen als immigratie en dicriminatie is altijd een beetje pijnlijk.

Voeg daarbij dan nog eens dat iedereen waar ook ter wereld vreemd genoeg Engels met een accentje spreekt.

Buiten dat wel aardig simpel vermaak. Verder ook bij deze film werkelijk geen idee wat er ´woke´ aan zou moeten zijn maar soit.

Boeiende biopic over een vooral in Amerika gevierde basketballer en zijn broers. De weg daarheen –in het bijzonder die van zijn onverzettelijke ouders– was rijkelijk bezaaid met hindernissen zoals armoede, vooroordelen en racisme. De Nigeriaanse regisseur Akin Omotoso heeft er een evenwichtige familiekroniek van gemaakt, die ook interessant is voor mensen die niets hebben met basketbal.

Redelijk.

Rise was eerder een film die ik op een dag toevallig had aangeklikt toen ik aan het browsen was op Disney+. De hoogste kwaliteit hoef je nooit van dit platform te verwachten, maar dat neemt niet weg dat je er genoeg klassiekers en toppertjes op kan aantreffen. Rise is een voorbeeld van een film die wel ergens komt, maar er niet helemaal is.

Vooral de regie in termen van visuele beelden ziet er wel strak uit. Genoeg mooie plaatjes, een aantal intrigerende stukken en al bij al een mooi tijdsbeeld van toen. Als kijker voel je je wel degelijk betrokken in de wereld die hier wordt neergezet. Waarschijnlijk omdat die wereld niet ver weg ligt van onze eigen wereld, maar ook omdat de regie het gewoon laat overkomen alsof je er daadwerkelijk staat.

Ondanks dat de film nogal slungelig omgaat met z'n clichés en erg zwaar leunt op de achtergrond van de familie blijft het best vermakelijk. Inhoudelijk blijft het echter ook wel vlakjes, met een gebeuren dat zich zelfs zonder enige voorkennis al vroeg laat raden. We kunnen dit soort films uiteraard voor eeuwig blijven maken en daarom zullen de resultaten altijd op elkaar lijken.

Ik had graag iets meer sport gezien, maar de film blijft zich vooral focussen op de wat dramatischere en zakelijkere kant. Veel wedstrijden zal je niet aantreffen, de focus mag vooral liggen op de ontwikkeling van de familierelatie. Erg interessant is dat niet altijd, maar ik moet toegeven dat toen Agada werd gekozen in de NBA Draft na zo'n avontuur te hebben beleefd ik toch wel een smile op mijn gezicht had. Redelijk gebeuren. Niet briljant, maar wel voldoende.