Gatlopp (2022)

Prima vermaak.

Een soort excuus om een project waarbij de onderlinge ontwikkeling centraal staat te verpakken in een origineel jasje. Nu zijn (horror)films over levende bordspelen geen concept meer die echt alleen in de tegenwoordige tijd hebben plaatsgevonden, maar dat neemt niet weg dat het verder aardig zeldzaam is.

Zeker bij films die mogen genieten van een zekere kwaliteit. Gatlopp heeft in het voordeel dat het een team achter het stuur heeft staan die er ook daadwerkelijk zin in lijkt te hebben. Wel jammer is dat één van de centrale elementen, het bordspel zelf, eigenlijk maar halfjes wordt uitgewerkt. De regels zijn volkomen duidelijk, de uitwerking is alleen te weinig creatief.

Hier en daar wat aardige beelden al kan de film nooit echt het gevoel van energie of tempo meegeven waar het wel naar streeft. Uiteindelijk is het ook niet zozeer een horrorfilm, daarvoor zijn de geweldsbeelden te schaars en de toon te luchtig. Eigenlijk valt er maar weinig te griezelen met de film, maar het vermaak spuit voortdurend vanuit elke kant.

Het drama dat de film kent is nodig en logisch en weet dankzij het goede acteerwerk nog te werken ook, maar er worden na enige tijd te veel ideeën geïntroduceerd en de echt sterke ideeën worden vooral maar beperkt tot een enkele scene (terugkijken van je laatste woorden naar je moeder, had veel meer moeten hebben). Een concept dat eigenlijk zo simpel begon wordt daarmee vooral complex en in dit geval heeft dat vooral geresulteerd in wat rommeligheid. Verder prima vermaak voor een keertje, lekker kort ook.