Stars at Noon (2022)

Trish [Margaret Qualley] is een freelance journalist die sinds het verschijnen van haar artikel over de gruwelijke misdaden aldaar haar leven niet zeker is. Ze overleeft vooral door zich te prostitueren, onder andere aan Daniel [Joe Alwyn], die iets te maken heeft met een oliemaatschappij. Qualley is de eerste 50 minuten vooral bezig met zich aan en uit te kleden in een doodsaaie opeenvolging van nutteloze seksscènes, maar ook daarna gebeurt er amper iets interessants. Danny Ramirez brengt leven in de brouwerij als een sinistere politieagent, maar ook daarna is het vooral veel seks. Pas in het laatste uur probeert Denis het predicaat ‘thriller’ alsnog te verdienen. Tevergeefs, bovendien is de kans groot dat je tegen die tijd allang in slaap bent gesukkeld. Ook in Cannes zijn ze niet vies van vriendjespolitiek. Dat is de enige geloofwaardige verklaring voor het feit dat Denis voor dit slaapmiddel De Grote Prijs is ontvangst moet nemen.

Broeierig drama over een Amerikaanse jonge vrouw, die vastzit in het hedendaagse Nicaragua en bij gebrek aan middelen zichzelf prostitueert om te overleven. Haar problemen worden nog vergroot door een intieme relatie met een Britse zakenman, die ook de nodige moeilijkheden heeft. Een vage film die het vooral moet hebben van de erotische scènes.

Denis verfilmde een boek en het heeft ervan weg dat ze iets wilde maken in de lijn van Antonioni's The Passenger. We hebben een journaliste die betaling seks heeft in een in een burgeroorlog verkerend Nicaragua. Maar ze gaat wat voelen voor een Britse zakenman die duistere doelen heeft. Het is een film die vrijwel nergens werkt. Ik zag niet alles van Denis maar gaf nooit minder dan een 3.5*. Dat illustreert wel hoe diep de val is die ze hier maakt. Het eerste dat misgaat zijn de twee zeer matige hoofdacteurs. Margaret Qualley illustreert dat door een aantal huilscenes die zo slecht zijn dat ze bijna lachwekkend worden. Joe Alwyn heeft de uitstraling van een zak aardappelen en is een miscast als iemand die een soort aantrekkelijk mysterie moet uitstralen (een soort aantrekkelijke slechtheid). Ander groot issue zit erin dat de Denis de conclusie moet hebben getrokken in de montagekamer dat het allemaal niet zoveel was en ze probeert duidelijk in de montage er nog iets van te maken. Dat lukt niet. Juist de montage is een zwakke plek. Een van de interessante kanten aan het verhaal is achterhalen wat nou de drijfveer is van Qualley. De film raakt daar maar heel kortstondig aan en laat daar veel liggen. Het verhaal werd ook nergens geloofwaardig. Hoe vaak bijfiguren in het laatste kwart ineens weer opduiken is onbedoeld grappig.

Bij vlagen die je terug wat Denis wel kan. Bijvoorbeeld in een seksscene in het begin die verbeeld wordt met bewegingen van plastic om kleding heen en vooral een dansscene tegen het einde van de film die echt wonderschoon is. Opvallend is de bijrol van een van de Safdie broers. De film knapt zowaar op omdat een veel betere acteur is da Qualley en Alwyn.

Dat dit de grand prix won is een gotspe. Ik heb nu 11 films uit de cannescompetitie van 2022 gezien. Dit was veruit de slechtste en de palmwinnaar is (op grote afstand) de één na slechtste. Kunnen de juryleden voortaan ver uit de buurt van jury's blijven?

Ohwiegotta.

Een mooi voorbeeld van hoe verschillend je naar een film kan kijken. Zo eensgezind als mijn voorgangers elk denkbaar aspect afkraken, zo enthousiast ben ik over de film. Denis weet precies de juiste sfeer van verwarring en dreiging neer te zetten, met Qualley als stuurloos dobberende hoofdpersoon en net-niet-helemaal hulpeloos slachtoffer middenin. Prettig ambigue allemaal, en daardoor overtuigend. Fijn ook dat het einde niet helemaal uitgelegd wordt.

Zoals zowat alle films van Denis ook hier weer een prettige soundtrack van de hand van Tindersticks - nergens overheersend, maar ondersteunend aan de sfeerzetting en het narratief. Ook dat is erg prettig, en een opvallend contrast met de waan van de dag waarbij het soms lijkt alsof je naar een playlist zit te kijken in plaats van een film.

Eigenlijk het enige wat me echt niet bevalt aan de film is precies dat wat starbright boy als positief noemt - de scene met het ingepakte uniform vind ik gewoon slecht, en Safdie is wat mij betreft ernstig miscast, nergens ook maar in de verte overtuigend als CIA agent, al komt dat misschien omdat hij nogal lijkt op iemand die ik ken.

Wellicht de enige kritiek waar ik iets in herken is de keuze om het onderliggende boek te verplaatsen naar de huidige tijd - als je daar niet doorheen kijken wilt of kunt dan zijn er talloze punten om je aan te irriteren. Voor mij geen issue, ik zie het motief van de film meer als een sfeertekening dan als een documentaire over ware gebeurtenissen. Wel een aanzet om het boek eens te gaan lezen.