Don't Make Me Go (2022)

Aardige film over een alleenstaande vader die met zijn tienerdochter afreist naar zijn schoolreunie. Deze roadmovie kabbelt redelijk rustig voort en heeft een wat voorspelbaar verloop. De vader/dochter relatie staat centraal en de scenes met hun beiden zijn goed (alhoewel John Cho een beetje een saaie rol neerzet). Ook het einde maakt de film er niet beter op.

Deze film gezien op: www.primevideo.nl. Leuke film. Ik verschoot wel een beetje van Wally in de auto. Wat er gebeurde met haar, begreep ik niet waardoor. En het einde was wel goed hé?

Kon er zeker mee door deze film al vond ik het einde wel shit zeg, dzjeezes.

"You're not gonna like the way this story ends. But I think you're gonna like this story."

Het blijft fijn om John Cho in dergelijke rollen te zien.

Cho speelt hier Max, een alleenstaande vader van tienerdochter Wally. Na een ziekenhuisbezoek komt Max erachter dat hij een levensbedreigende hersentumor heeft. Om zijn dochter niet zonder familie achter te laten, besluit hij om haar op een road trip mee te nemen naar haar biologische moeder onder het mom van een schoolreünie.

De road trip waarin de relatie tussen vader en dochter getest wordt, is vrij clichématig te noemen. Desondanks kon ik zeker wel genieten hoe de twee elkaar beter leren en hun band inniger wordt. Cho zet een sympathieke rol neer en nieuwkomer Mia Isaac heeft wel wat als opstandige puberdochter. Uiteraard gaat dit gepaard met de nodige levenslessen.

Op deze manier kabbelt het allemaal lekker voort, terwijl je geniet van het mooie landschap en een aardige soundtrack. Hierbij de opmerking dat de film is geschoten in Nieuw-Zeeland, maar wonderwel overkomt als Amerika. Het abrupte slot zal waarschijnlijk niet iedereen kunnen bekoren. Toch kan ik er zelf de schoonheid wel van inzien.

Al met al is 'Don't Make Me Go' een hartverwarmend drama dat je laat zien hoe kostbaar het leven is.

3,5 Sterren.

“You’re not gonna like the way this story ends. But I think you’re gonna like this story”, zegt tiener Wally Park [Mia Isaac] in de misleidende voice-over in de opening van dit sentimentele drama waarin haar vader [John Cho] ontdekt dat zijn aanhoudende hoofdpijn het symptoom is van een levensbedreigende aandoening. Zijn dokter [Elizabeth Hawthorne] maakt duidelijk dat er een aanzienlijke kans ia dat hij sterft op de operatietafel of dat hij blijvend hersenletsel overhoudt aan een operatie. Als hij zich niet laat behandelen heeft hij hooguit nog een jaar te leven. In plaats van dit gelijk te bespreken met zijn dochter, dwingt hij haar min of meer om met hem op een road trip te gaan naar een schoolreünie. Standaard tranentrekker is door te komen dankzij de levendige Isaac, één van de zeldzame voorbeelden van een tiener die overtuigend een tiener weet te spelen. En inderdaad, het einde is niet om over naar huis te schrijven.

Aardige road movie –met prima vertolkingen van John Cho en Mia Isaac– over de moeizame relatie tussen een gescheiden vader en zijn tienerdochter totdat een schokkende gebeurtenis als een donderslag bij heldere hemel het hele verhaal bij het grof vuil zet. Enerzijds verrassend, maar anderzijds de doodsteek voor de film. Jammer.

Ik had deze film al een tijdje klaar liggen, maar zocht er nooit aan te beginnen. De kaft, de trailer, ik weet het niet... het sprak me zo aan. Deze avond toch maar eens aangezet. En eerlijk: ik vond dit een prima roadmovie. Hij heeft wel even tijd nodig om goed op gang te komen. Mocht je in het begin nog niet helemaal overtuigd zijn: de film wordt steeds beter. Voor Cho lijkt wat te moeten 'opwarmen'.

Isaac acteert briljant (wat een overtuiging legt ze in haar rol!), Cho dat het aardig. Verder is het een redelijke standaard maar degelijk gemaakte roadmovie. En aan de positieve kant: ik vond het realisme bovengemiddeld. De film vliegt nergens uit de bocht (wat bij veel roadmovies nogal eens gebeurt, vooral als ze grappig proberen te zijn). Hoewel de film best stevige onderwerpen beetpakt, blijft het aangenaam luchtig (maar is zeker geen comedy). De film heeft me uiteindelijk de hele speelduur weten te boeien en had eigenlijk best nog wat langer mogen duren (en dat is toch vooral de verdienste van Mia Isaac). Aan de kritische kant: ik denk dat de film nog interessanter was geworden als de vader eerder had gedeeld dat hij dood gaat. Ik snap - gezien de boodschap aan het einde - waarom ze daar niet voor gekozen hebben, maar toch...

Er is nogal wat kritiek op het einde. Ik vond het plotselinge einde eigenlijk wel prima en zeker geen afbreuk doen aan de film. voor mij 3,5 - 4 sterren. Maar ik moet wel bekennen dat ik een zwak heb voor roadmovies, dus misschien moet ik er voor de eerlijkheid een halfje aftrekken.