Fumer Fait Tousser (2022)

Dupieux.

Meer moet je eigenlijk niet meer zeggen. Telkens weet hij wel een nieuwe invalshoek te vinden, maar altijd binnen hetzelfde genre: droge, absurde comedy. Ditmaal gaat Dupieux aan de haal met het Tokusatsu genre, al blijft dat eigenlijk redelijk beperkt. Het is vooral de selling point van deze film.

Verder krijg je vooral een anthology van enkele urban legends, die de helden tegen elkaar vertellen tijdens een uitje om de teamgeest wat aan te scherpen. Daarin kan Dupieux weer lekker gekke ideetjes kwijt. De "no reason" leuze van Rubber blijft nog steeds gelden trouwens, zoek niet naar al te veel coherentie, vinden doe je ze toch niet.

Een goed blik acteurs, slimme stilering (maar niet helemaal mijn stijl) en lollige comedy die blijft verrassen. Dupieux mag nog wel even doorgaan met het maken van dit soort filmpjes, ik blijf ervan genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Grappig omdat het niet grappig is. Quentin Dupieux iedereen! Wat een film! Terwijl het geen echte film is. Hij moet gewoon stoppen terwijl hij aan het stoppen is. Geluid en beeld, deze film heeft het allebei. Er zijn wel betere dingen in het leven, maar er zijn ook slechtere dingen die je kunnen overkomen. Ik ga jullie nu een angstaanjagend verhaal vertellen: van roken ga je hoesten!

Goeie film over een team van burgerwachten die beter samen moeten werken. Zoals je kunt verwachten van een film van Quentin Dupieux, is ook deze absurd en origineel. En soms werkt dit en soms niet. In dit geval wel, vooral ook vanwege de humor en het totaal belachelijke allemaal. De retro aankleding is ook leuk.

De absurdistische humor van Dupieux kan soms flauw en onzinnig zijn, maar in deze film is het absurdisme aldoor sterk en geestig, hetgeen ermee te maken heeft dat het absurdisme aldoor raakvlakken heeft met het menselijk bestaan of actuele kwesties dus met de werkelijkheid, van vastlopende computers en het ‘vernietigen’ van de Aarde door onze vervuiling tot vooroordelen, de verslaving aan selfies en verlies van sociale cohesie als gevolg van individualisme (en de film oppert iets wat ik me ook wel heb afgevraagd: waarom zou je een film in de bioscoop kijken als je het op je eigen televisie net zo goed ziet omdat de hoek dezelfde is; het doek in de bioscoop is groter maar je zit er evenredig verder vandaan). De dialogen zijn ook aldoor realistisch hetgeen vanwege de vreemde situaties juist een absurd effect krijgt. Het verhaal is een parodie op het superheldengenre – mogelijk geïnspireerd door Hitlers opmerking dat tabak ‘de wraak van de Indianen’ is, vormt hier de Tabaksbrigade de groep helden (‘wrekers’) die de wereld moet redden door de vijand te verstikken, maar ook zij hebben last van desintegratie van de teamspirit – waarbinnen verhalen worden verteld die het horrorgenre eveneens op originele en vermakelijke wijze parodiëren met een absurde twist. Al met al een zeer geslaagde film in de typische stijl van Dupieux.

Dupieux is zijn absurde zelf in een film over een soort Power Rangers, tobacco force genaamd, die monsters die de wereld aanvallen proberen te vergiftigen met stoffen die vrijkomen als je een sigaret rookt. in een komedie die heerlijk nergens over gaat en een excuus is voor een vrolijke ideeën film vol kleine verhaaltjes. Dupieux heeft zo langzamerhand zijn eigen eilandje in de filmwereld neergezet. Hij doet iets dat verder eigenlijk geen andere regisseurs doen en kan daar nog jaren mee vooruit.

Heerlijke film weer, en waarschijnlijk de Dupieuxste film die Quentin Dupieux tot nu toe maakte. De grote plotlijn doet er maar deels toe. Het is daarnaast een vehikel om een paar maffe korte films aan op te hangen.

Op de een of andere manier zit Dupieux precies in mijn sweetspot. Ik geniet volop van al die onverwachte wendigen, en steeds als hij wat mij betreft over het randje gaat, lijkt hij dat zelf ook te vinden en geeft hij daar binnen de film impliciet of expliciet commentaar op.

Waar je uit zijn eerdere films (voor zover ik ze zag) nog wel een boodschap kon extraheren, lijkt hij in Fumer Fait Tousser het idee dat een film ergens over moet gaan volledig los te laten. Knap dat hij zo weet te vermaken, te ráken zelfs, zonder dat je maar een moment met de hoofdpersonen meeleeft.

Vijf veertigplussers vormen de Rokersbrigade, een groep superhelden (zeker niet verwarren met Power Rangers) dat het opneemt tegen het type monster dat vaag doet denken aan Power Rangers. Hun commandant is Chef Didier [Alain Chabat], een kwijlende rat. Na een moeizame missie stuurt Chef Didier de Rokersbrigade naar een kuuroord om het teamgevoel te versterken. Daar delen ze sterke verhalen, die we in flashbacks te zien krijgen. Een allegaartje van ideeën, maar het parodiëren van een kinderserie die al een parodie was, is niet echt geniaal en de kampvuurverhalen zijn eerder wazig dan amusant. Rondvliegende ledematen en aanverwante artikelen helpen bepaald niet. Een treurige verspilling van talent.

Erg leuke film weer van Quentin Dupieux. Ik kan zijn gevoel voor humor echt appreciëren. Lekker absurdistisch gezwam, dit keer over een soort Power Rangers die met de kwalijke stoffen van tabak demonen of monsters te lijf gaan. Monsters zitten er ook in hun eigen team, de aanvoerder is nl. een kwijlende rat die in trek is bij de vrouwen. Onverwachts veel kortverhaaltjes ook waardoor de historie rond het team veeleer het raamwerk vormt van een anthologiefilm. Fijn licht vertier.

Dit is na Au Poste! mijn favoriete Dupieux.

Inventieve omnibus met lekker gekke verhaaltjes.

Het ziet er weer herkenbaar uit als een Dupieux. Stilering, belichting en production design zijn weer mooi licht en zomers.

Dat verhaal met dat machineongeluk duurde net wat te lang, maar dat zal ook min of meer de bedoeling zijn geweest. Hoe kunnen we het nog meer awkward maken en dit eindeloos oprekken haha.

Erg leuke film. Aantal keer goed gelachen in de bioscoop. Fumer fait tousser is absurd maar niet zonder betekenis. Wat dat betreft was de filmende Adèle in het zwembad een hoogtepuntje. Dat verhaal vond ik sowieso sterk, met dat denk-masker (een denk-tank zou je kunnen zeggen). Volgens mij verwijst Dupieux hier naar Le scaphandre et le papillon, oftewel The diving bell and the butterfly. Uit onderzoeken naar mensen met een locked-in syndroom of een minimale bewustzijnstoestand, is gebleken dat een deel van hen zich gelukkig voelt, soms zelfs gelukkiger dan in hun leven voor de aandoening. Ook met de POV shots door dat kleine venstertje wordt het verband tussen de twee films gelegd. Nou goed, zomaar een detail in een zeer geslaagd project van Dupieux.

Misschien moet je er voor in de stemming zijn om deze film volledig te waarderen.

Het concept is heerlijk absurd, maar de uitwerking bevalt me niet echt - al is dat wellicht vooral omdat de mooie Demoustier zo lelijk opgetakeld is met die afgrijselijke pruik en haar rubber pakje. Gelukkig blijft dat aan de buitenkant van de raamvertelling, die prettig absurd over the top gaat, al rammelt de uitwerking daarvan ook wel wat hier en daar. Origineel is het allemaal zeker wel, en dat is al heel wat tegenwoordig. Jammer dan evengoed dat Dupieux de verleiding van crazy credits niet kon weerstaan.

80 minuten onzin zoals je van Dupieux verwachten kan. Het is alweer mijn 8e Dupieux, maar zeker de minste. Het absurde en droge is weer volop aanwezig, en er zitten zeker leuke grappen in, maar nergens vond het een klik bij me (al heeft het verhaal met de helm zeker interessante filosofische invalshoeken). Het is een aaneenschakeling van losse verhaaltjes, dus meer een raamwerk om losse ideetjes in kwijt te kunnen. Voor mij werkt het niet. De hele aankleding en vormgeving is bewust zo lelijk dat het ook wel tegenstaat ipv op het humoristische werkt. Op naar de volgende

Regisseur Quentin Dupieux blijft een absolute kunstenaar in originele vondsten en Smoking Causes Coughing doet daar niet aan onder. De setting waarbij superhelden een aantal vijanden te lijf gaan met allerlei stofjes in de stilering van de jaren 50/60 is wat matigjes, maar gelukkig laat Dupieux zijn film voortdurend kantelen naar allerlei absurde en geslaagde uitgangspunten. Een aantal bijzonder komische momenten en onvoorspelbare verhaaltjes zijn erg leuk en het acteerwerk is uiteraard professioneel. Een echt meesterwerk is het niet, wel een entertainend en vernieuwend tussendoortje.