Three Thousand Years of Longing (2022)

Een film die een beetje door hobbelt. Geest uit de fles vertelt waarom hij zo lang in de fles gezeten heeft. En probeert zijn drie wensen te slijten. Niet dat je op het puntje van je stoel zit en benieuwd bent hoe het eindigt.

Beetje rare film, half mislukt en half intrigerend. Voornaamste probleem is dat de plot eigenlijk nergens van de grond komt en de personages te abstract blijven. De flashbacks zijn daarnaast een stuk interessanter dan de voornaamste verhaallijn. Aan de prachtige vormgeving en de eersteklas special effects ligt het in ieder geval niet.

Origineel dat is het wel. Aladdin komt er waarschijnlijk het dichtste bij in de buurt. Nergens zit je op het puntje van je stoel, maar valt wel mee qua verhaal. Tilda Swinton heb ik altijd een wat aparte actrice gevonden, volgens mij heb ik het niet zo voor haar keuze van films. Snowpiercer, Okja, Suspiria, er zijn er ongetwijfeld nog. Allemaal onvoldoendes gegeven denk ik. Deze viel me nog mee, maar echt bekoren deed het nergens. Idris Elba niet meteen de film waar je hem verwacht tegen te komen. Hij was wel goed als djinn. Die mondmaskers in de zalen tja, mensen zullen misschien raar kijken in de toekomst bij het zien daarvan.

Alithea [Tilda Swinton] een wetenschapper die onderzoek naar de historie van verhaal- en verteltechnieken, is voor een conferentie in Istanbul wanneer ze in een Turkse bazaar de ‘Nightingale’s Eye’ koopt waarin zich een Djinn [Idris Elba] blijkt te bevinden die door Alithea bevrijdt kan worden als hij haar drie meest vurige wensen uit kan laten komen. Via een aantal flashbacks ontdekken we hoe het kan dat de Djinn na 2.500 jaar nog steeds in het flesje zit en ontstaat er een intellectuele woordenstrijd. Millers visuele stijl komt hem zeer goed van pas in de flashbacks, maar door het achterwege laten van dialoog ten faveure van Elba’s vertelstem blijf je als kijker wat teveel op afstand gehouden. Swinton en Idris Elba zijn uitstekend.

gewoon een heel leuk sprookje/fantasy verhaaltje.

lekker kalm/rustig/leuk.

een rol waarvan je die niet verwacht van Idris Elba.

Tilda Swinton de vrouw in kwestie ken ik verder niet maar ze speelden beide prima.

gewoon lekker vermaak.

three thousand years of longing

Een hele mooie film prima cgi en pracht camera werk, die op zich langer had kunnen duren of zelfs een sequel mag krijgen vind ik.

De verhalen zijn boeiend en meelevend, ondanks de peculaire aparte typetjes zo ook de hoofd actrice dat wel even wennen is. Zelden in films gezien maar nu volbeeld van dikke vette blote vrouwen, ieder z’n smaak maar was voor mij onnodig en teveel van het goeie.

In de film worden op ongewone wijze verhalen met elkaar verbonden als wetenschapper Tilda Swinton een ontmoeting heeft met een heuse djinn gespeeld door Idris Elba. Een bijzondere ontmoeting en een bijzondere tegenstelling. Swinton is de nuchtere wetenschapper die voor boeken leeft en met het emotionelere en intuïtievere deel van de samenleving niets te maken wil hebben. Toch heeft ze zo haar eigen merkwaardige hallucinaties en houdt ze van mythische verhalen. Dat komt mooi uit, want de djinn heeft veel verhalen in voorraad. Dat schept een band en leidt zelfs tot toenadering tussen (de personificatie van) de wetenschap en (de personificatie van) de mythe.

In het middelpunt van deze episodische film staan drie vertellingen van de djinn. Drie verhalen die betrekking hebben op vroegere ervaringen van de djinn. Tragische verhalen die in chronologische volgorde passeren en die, behalve de rol die de djinn erin speelt, los van elkaar staan. Het zijn sprookjesachtige vertellingen die visueel mooi zijn aangekleed en zich afspelen in werelden waarin magie nog onderdeel van het dagelijkse leven uitmaakt.

De drie episoden zijn eigenlijk interessanter dan de raamvertelling waarin Swinton en Elba figureren. Het is niet onaangenaam om de interactie tussen de twee mee te maken, maar zo indrukwekkend en levendig en fantasierijk en weelderig als de drie episoden is de raamvertelling nooit. Het tempo in het realistische deel van de film ligt laag en de dialogen tussen Swinton en Elba zijn niet steeds heel interessant of spits. De raamvertelling neigt af en toe een beetje naar saaiheid en staat te averechts op de kleurrijke zwierigheid die de drie vertellingen uitstralen. Het contrast is groot en maakt dat de film nooit als een goed passend geheel aanvoelt.

Three Thousand Years of Longing is een episodenfilm met tegenstellingen in tempo en in visuele beleving. Het contrast tussen de boeiende vertellingen en de wat kille raamvertelling is niet gemakkelijk te overbruggen. Uiteindelijk lukt het toch nog redelijk met dank aan het goede acteerwerk en een evoluerende verzachting in de toonzetting van de raamvertelling. Three Thousand Years of Longing is eigenlijk wel een prima film.

Vage ontmoeting tussen mythologie en realiteit. Visueel een pareltje, maar het stimuleerde me niet. De kern van de film lijkt een eerbetoon van George Miller aan zijn eigen stiel : het vertellen van verhalen als overdracht van culturele en emotionele ervaringen. Hij vond blijkbaar dit sprookje heel representatief voor zijn eigen visie op filmmaken. Zo voelt het toch bij mij aan. Maar uiteindelijk ben ik zelf verloren gelopen in het verhaal en kon ik er tot het einde bijna geen touw aan vastknopen. Typisch ook het soort films waar je alternatieve madam Swinton in ziet rondlopen. De interessante mislukking van het jaar. Voor mij was 22 sowieso een jaar zonder veel hoogtepunten.

Het eerste gedeelte van de film is leuk en zit vol met mooie fantasieverhalen en knappe beelden. Helaas zorgt het laatste half uur voor een ware deceptie. Opeens veel langdradige wazige dialogen tussen de Djinn en Alithea waar geen touw meer aan vast te knopen is. En er is ook geen plaats meer voor opvallende mooie shots of dergelijke.

6/10

Tegenvaller, vooral doordat de film zo vlakjes en mat overkomt. In feite betreft een groot deel vertellingen door Elba en zo voelt het ook, alsof iemand zonder veel emotie gewoon samenvat hoe zijn leven eruit zag. Dan mogen de beelden best oké zijn met soms leuke ideeën (de jumpcut van vliegtuigwielen naar wielletjes van een bagagekarretje bijvoorbeeld) en fijn zwierig camerawerk maar er is uiteindelijk te weinig genieten, al is dat laatste shot nog mooi geabstraheerd/ Dat had ik graag meer gezien. Beide acteurs zijn ook enorm afstandelijk en hun onderlinge relatie gaat geen moment leven. De film kijkt redelijk weg om tegen het einde toch nog wat in te zakken. 2,5*.

Goeie film over een vrouw die tijdens een reis een flesje koopt waar een geest in blijkt te zitten. Een originele en fantasievolle film die wellicht iets te vol gepropt is. De verhalen/mythologieën zijn boeiend genoeg. Kleurrijk in beeld gebracht met ook mooie special effects.

Niet voor het eerst zijn de films met Tilda Swinton bijzonder te noemen. Bijzonder in de zin van vreemd tot gewaagd. Deze past mooi in dat rijtje als een soort dichterlijke vrijheid van het sprookje van Aladdin, althans het plot waarbij een djinn uit een fles wordt bevrijd en de vinder ervan 3 wensen mag doen. Ik verwachtte me eigenlijk niet aan het feit dat men met verhalen uit het verleden van de djinn op de proppen ging komen.

De klemtoon lag dus bij de djinn (Elba) en niet bij Swinton zelf. Deze andere insteek boeide me vervolgens niet zo en werd ervaren als een tegenvaller. Ik had uiteindelijk ook meer verwacht tussen de interactie van Swinton en Elba. Ook dat was erg pover en ging niet verder dan wat gewauwel.

Moderne versie van een geest in een fles. Vnl. een dialoogfilm tussen de dame die de fles vindt en de geest. De geest verteld zijn levensverhaal doorheen de duizenden jaren wat dan weer grafisch zeer mooi in beeld is gebracht. Rustig voortkabbelend verhaal zonder te vervelen. Geen topper. Idris Elba die de geest speelt is fysiek wel een imposante man waar Tilda Swinton maar een kleine figuur bij slaat.

Een mysterieuze en prima film.

Ook de special effecten zijn mooi gemaakt.

De sfeer van de film is ook mooi gemaakt met een sprookjesachtige setting.

Met een uitstekende cast.

Het soort film, waar je van houd of niet.

Zeker de moeite waard, deze aparte film.

Het idee is goed eigenlijk. Een soort filosofisch gesprek tussen een wetenschapster en de geest uit de fles over de valkuilen van de wensen met mythische verhalen uit vervlogen tijden. Helaas wordt het nooit meer dan wat verhalen vertellen met fragmentarische leuke scènes, waardoor de film gewoon rustig verder kabbelt. En dat begint helaas na een tijd toch wat te vervelen.

Idris Elba en Tilda Swinton in een film over een djinn in een flesje. Dat kan toch niet misgaan, zou je denken.

Narratief is het vanzelf al een zwaktebod als je een verhaal in een verhaal gaat vertellen. Toch zou er dan nog steeds best iets te maken moeten zijn van het hele concept, en de insteek van de rode draad door de verhalen is best veelbelovend met de aandacht voor de altijd weer terugkerende addertjes die er bij de stereotype drie wensen uit de mouw moeten komen. Daarom een des te groter raadsel waarom dat dan niet verder uitgewerkt wordt, en er in plaats daarvan een suf, slap en teleurstellend einde wordt gekozen. Eigenlijk gewoon enorm teleurstellend. En erger nog, behalve de als een souffle in elkaar gezakte spanningsboog van het narratief, is er eenzelfde probleem in het beeld. Ook daar was het halverwege kennelijk gewoonweg op.

Toch triest, want het begint allemaal erg mooi, visueel ziet het er zowel in de hoofdlijn als in de verhalen die verteld worden allemaal erg mooi uit. Je zou eigenlijk de film na een uurtje gewoon moeten uitzetten, en tevreden moeten zijn met wat je tot dan toe gezien hebt. De rest is alleen maar teleurstelling.

Lang geleden dat ik een recensie heb geschreven maar voor deze wou ik dat toch even doen.

Deze stond al lang op mijn verlang lijstje en het is niet wat ik er van had verwacht.

Het mond uit in een soort rare romance

Overigens speelt Tilda Swinton weer één saai personage ik heb het gewoon niet met deze actrice Alba doet het wel goed in deze film. Voor een avonturenfilm moet je hier echt niet naar kijken wel voor de dialogen. Echter stelen de Visuals in deze film sowieso de show. Daarom krijgt hij net een voldoende anders was dit gewoon ondermaats.

Teleurstellend maar wel eens leuk voor een middag te vullen.

Na zijn terugkeer op het grote doek komt regisseur George Miller dit keer aanzetten met een film die weinig wegheeft van zijn voorgaande apocalyptische realisering. Three Thousand Years of Longing is niettemin door al het animatiegeweld duidelijk een film voor het grote doek, maar de uiteindelijke insteek ligt toch wat anders dan je vooraf zou denken. Met veel oog voor fantasie en detail gaat Miller te werk om een mooie wereld uit te werken, waarin Idris Elba en Tilda Swinton uitstekend acteren. Alle individuele verhalen zijn op hun eigen manier interessant en door het enigszins onvoorspelbare verloop laat Miller zien de inhoud goed te begrijpen, maar richting de derde akte vliegt de film dan toch uit de bocht. De makers lijken vooral te veel te willen en kunnen zich dat binnen de beperkte speelduur die ze ervoor hebben niet permitteren. De emotionele impact blijft daardoor uit en laat een enigszins onbevredigende indruk achter, maar uiteindelijk oogt de boel gedetailleerd en fantasierijk. Ideaal vermaak voor de kijker die naar wat unieks op zoek is, maar niettemin geen zin heeft om na te denken.

De kracht van verlangen en liefde

Aan visuele flair ontbreekt het dit sprookje voor volwassenen niet, maar aan een bevredigende afronding des te meer. Het symbolische en gelaagde einde landde voor mij niet echt en ik heb zelfs nog even opgezocht wat dit nu precies betekende: ware liefde gaat niet over bezit of eeuwigheid, maar over vrijheid en acceptatie. De djinn wordt niet langer gedreven door de verlangens van anderen, maar mag eindelijk zijn eigen pad kiezen doordat Althea hem een vrije keuze biedt. Al betekent dit wel dat de djinn (een deel van?) zijn magie verliest.

Prima gegeven maar de uitwerking had een stuk duidelijker en ook beter uitgewerkt kunnen worden. Hetzelfde gold voor de eerste minuten van de film, waarin Althea willekeurig verschillende djinns zag toen ze eenmaal aangekomen was in Schiphol. Dit werd wel verklaard doordat zij in haar jeugd ook een onzichtbaar vriendje had wat alleen zij kon zien, maar dit voelde meer aan als een denkbeeldig vriendje wat veel kinderen kunnen hebben. Geen verklaring voor het zien van de geestverschijningen. Daarnaast had het ook geen toegevoegde waarde voor het verhaal. Dit dacht ik in eerste instantie wel, toen Althea aan het slot de djinn verzwakt in haar kelder vond en ik een fractie van een seconde dacht dat de djinn niet was wie hij had gezegd te zijn, maar dat het in plaats daarvan om de eerste geest die zij op het vliegveld zag. Ze was er dus vanaf het begin af aan al ingeluisd, ook al was het motief dan nog wel onduidelijk.

Het uiteindelijke slot viel mij tegen, wat de verder prima opbouw voor mij een beetje teniet deed. De verschillende verhalen hadden in een meer emotionele impact kunnen eindigen, zoals nu in de basis wel het geval was, maar dan sterker naar het scherm vertaald. Een voorbeeld waar ik aan moest denken was a monster calls. Ik had bij het begin maar lastig een beeld waar dit verhaal ging eindigen, maar de slotconclusie was hier ijzersterk uitgevoerd. Waar men ook voor had kunnen kiezen was om de kijker meer te shockeren. Bijvoorbeeld door middel van een dergelijk voorbeeld wat ik hierboven gaf.

Nu voelt het eindresultaat echter als vlees nog vis en doet het voor mij de totaal ervaring voor een groot deel teniet. Dit ondanks de mooie plaatjes, en uitstekende vertolkingen van Elba en Swinton, waardoor ik nog wel bereid ben onderstaande eindbeoordeling af te geven.

2,5★