Three Thousand Years of Longing (2022)

Aangekocht door The Searchers. Releasedatum nog onbekend.

Vanaf 6 oktober 2022 te zien!

George Miller blijft ook maar doorgaan. Lijkt me een origineel en interessant werkje.

Idris Elba is altijd een

EDIT: verplaatst naar 17 november 2022.

Een film die een beetje door hobbelt. Geest uit de fles vertelt waarom hij zo lang in de fles gezeten heeft. En probeert zijn drie wensen te slijten. Niet dat je op het puntje van je stoel zit en benieuwd bent hoe het eindigt.

De vergelijking met Everywhere, Everything all at once ligt hier voor de hand. Vandaar mijn verbazing over het lage cijfer voor deze film, terwijl EEAAO wel heel goed scoorde. Aan mij was deze film wel besteed. Origineel, humoristisch en absurd.

Ik heb een ' live-action superhero adventure flick ' verwacht , maar achteraf gezien doet Three Thousand Years of Longing (2022) mij eerder aan de films van Kar-Wai Wong denken . Eén van de beste films die ik de laatste tijd heb gezien . Ook de soundtrack van Junkie XL mag er wezen .

Wat een ' home-run ' !

Een alien ontmoet een djinn... fascinerend

Geinige trailer.

Als er niks beters gaat draaien, krijgt deze een kans(je)

Beetje rare film, half mislukt en half intrigerend. Voornaamste probleem is dat de plot eigenlijk nergens van de grond komt en de personages te abstract blijven. De flashbacks zijn daarnaast een stuk interessanter dan de voornaamste verhaallijn. Aan de prachtige vormgeving en de eersteklas special effects ligt het in ieder geval niet.

Origineel dat is het wel. Aladdin komt er waarschijnlijk het dichtste bij in de buurt. Nergens zit je op het puntje van je stoel, maar valt wel mee qua verhaal. Tilda Swinton heb ik altijd een wat aparte actrice gevonden, volgens mij heb ik het niet zo voor haar keuze van films. Snowpiercer, Okja, Suspiria, er zijn er ongetwijfeld nog. Allemaal onvoldoendes gegeven denk ik. Deze viel me nog mee, maar echt bekoren deed het nergens. Idris Elba niet meteen de film waar je hem verwacht tegen te komen. Hij was wel goed als djinn. Die mondmaskers in de zalen tja, mensen zullen misschien raar kijken in de toekomst bij het zien daarvan.

Alithea [Tilda Swinton] een wetenschapper die onderzoek naar de historie van verhaal- en verteltechnieken, is voor een conferentie in Istanbul wanneer ze in een Turkse bazaar de ‘Nightingale’s Eye’ koopt waarin zich een Djinn [Idris Elba] blijkt te bevinden die door Alithea bevrijdt kan worden als hij haar drie meest vurige wensen uit kan laten komen. Via een aantal flashbacks ontdekken we hoe het kan dat de Djinn na 2.500 jaar nog steeds in het flesje zit en ontstaat er een intellectuele woordenstrijd. Millers visuele stijl komt hem zeer goed van pas in de flashbacks, maar door het achterwege laten van dialoog ten faveure van Elba’s vertelstem blijf je als kijker wat teveel op afstand gehouden. Swinton en Idris Elba zijn uitstekend.

Fantasierijk sprookje waarin de chemie tussen hoofdrol spelers niet opvalt, maar het script en setting de eye-catcher is.

gewoon een heel leuk sprookje/fantasy verhaaltje.

lekker kalm/rustig/leuk.

een rol waarvan je die niet verwacht van Idris Elba.

Tilda Swinton de vrouw in kwestie ken ik verder niet maar ze speelden beide prima.

gewoon lekker vermaak.

Ik ben in de Pathé dit jaar helemaal doodgegooid met de trailer, een trailer die ik maar lawaaierig vond en nergens op vond slaan.

Vanavond was Pathé Sneak Night en deze film was uitgekozen ervoor. Positief verrast. Ik vond de verhalen die de Djinn vertelde interessant en het geheel wist me gewoon echt wel te boeien. Leuk. Swinton en Elda allebei prima hier ook, zoals verwacht.

Één dingetje...

Wat was er precies aan de hand met de Djinn in die kelder van haar? Hij zei dat ie aan het slapen was, maar Djinns slapen niet.

Wat een lachwekkende en slechte film zeg haha.

Omg.

Ik kon het niet geloven naar waar ik zat te kijken.

Best vermakelijk maar niet heel bijzonder sprookjes achtige fantasy film met een romantiek randje.

De film moet het vooral hebben van het charisma van Elba als Djinn en de verhalen die hij verteld.

CGI effecten zijn ok.

3*

three thousand years of longing

Een hele mooie film prima cgi en pracht camera werk, die op zich langer had kunnen duren of zelfs een sequel mag krijgen vind ik.

De verhalen zijn boeiend en meelevend, ondanks de peculaire aparte typetjes zo ook de hoofd actrice dat wel even wennen is. Zelden in films gezien maar nu volbeeld van dikke vette blote vrouwen, ieder z’n smaak maar was voor mij onnodig en teveel van het goeie.

En wat vond ik er nou van:

Een originele draai gegeven aan het verhaal van Aladin en zijn geest in de fles. Alithea (Tilda Swinton) houdt van verhalen door de historie heen en daar heeft de Djinn (Idris Elba) er wel genoeg van. Het is een klein verhaaltje geworden die mooi is neergezet. De verhalen van de Djinn worden ook mooi vormgegeven. En naar mate ze meer tijd met elkaar doorbrengen wordt hun band dan ook erg sterk en ontstaat er een soort van relatie. Verwacht geen actiefilm, maar 2 personen gedreven door eenzaamheid. Aanrader? Absoluut. Trage maar leuke film geworden.

Op zich geen verkeerde film, maar ik kon op sommige momenten niet mijn aandacht meer erbij houden. De verhalen worden wel prachtig verteld maar het verhaal vd film zelf, voelt warrig. Ik vond de beslissing van haar 1e wens, erg onlogisch en niet zien aankomen en daardoor onaangenaam verrast. Wel goed geacteerd door Idris en Tilda en prachtige fantasie beelden. Maar toch teleurgesteld de bioscoop uitgelopen.

Oh my God, ook hier tiert de antiwoketerreur blijkbaar welig.....

Verder nog iets zinnigs te melden of zijn je hersens compleet pap?

In de film worden op ongewone wijze verhalen met elkaar verbonden als wetenschapper Tilda Swinton een ontmoeting heeft met een heuse djinn gespeeld door Idris Elba. Een bijzondere ontmoeting en een bijzondere tegenstelling. Swinton is de nuchtere wetenschapper die voor boeken leeft en met het emotionelere en intuïtievere deel van de samenleving niets te maken wil hebben. Toch heeft ze zo haar eigen merkwaardige hallucinaties en houdt ze van mythische verhalen. Dat komt mooi uit, want de djinn heeft veel verhalen in voorraad. Dat schept een band en leidt zelfs tot toenadering tussen (de personificatie van) de wetenschap en (de personificatie van) de mythe.

In het middelpunt van deze episodische film staan drie vertellingen van de djinn. Drie verhalen die betrekking hebben op vroegere ervaringen van de djinn. Tragische verhalen die in chronologische volgorde passeren en die, behalve de rol die de djinn erin speelt, los van elkaar staan. Het zijn sprookjesachtige vertellingen die visueel mooi zijn aangekleed en zich afspelen in werelden waarin magie nog onderdeel van het dagelijkse leven uitmaakt.

De drie episoden zijn eigenlijk interessanter dan de raamvertelling waarin Swinton en Elba figureren. Het is niet onaangenaam om de interactie tussen de twee mee te maken, maar zo indrukwekkend en levendig en fantasierijk en weelderig als de drie episoden is de raamvertelling nooit. Het tempo in het realistische deel van de film ligt laag en de dialogen tussen Swinton en Elba zijn niet steeds heel interessant of spits. De raamvertelling neigt af en toe een beetje naar saaiheid en staat te averechts op de kleurrijke zwierigheid die de drie vertellingen uitstralen. Het contrast is groot en maakt dat de film nooit als een goed passend geheel aanvoelt.

Three Thousand Years of Longing is een episodenfilm met tegenstellingen in tempo en in visuele beleving. Het contrast tussen de boeiende vertellingen en de wat kille raamvertelling is niet gemakkelijk te overbruggen. Uiteindelijk lukt het toch nog redelijk met dank aan het goede acteerwerk en een evoluerende verzachting in de toonzetting van de raamvertelling. Three Thousand Years of Longing is eigenlijk wel een prima film.

Dit is al zinniger dan wat jij hebt te melden.

Vage ontmoeting tussen mythologie en realiteit. Visueel een pareltje, maar het stimuleerde me niet. De kern van de film lijkt een eerbetoon van George Miller aan zijn eigen stiel : het vertellen van verhalen als overdracht van culturele en emotionele ervaringen. Hij vond blijkbaar dit sprookje heel representatief voor zijn eigen visie op filmmaken. Zo voelt het toch bij mij aan. Maar uiteindelijk ben ik zelf verloren gelopen in het verhaal en kon ik er tot het einde bijna geen touw aan vastknopen. Typisch ook het soort films waar je alternatieve madam Swinton in ziet rondlopen. De interessante mislukking van het jaar. Voor mij was 22 sowieso een jaar zonder veel hoogtepunten.

Het eerste gedeelte van de film is leuk en zit vol met mooie fantasieverhalen en knappe beelden. Helaas zorgt het laatste half uur voor een ware deceptie. Opeens veel langdradige wazige dialogen tussen de Djinn en Alithea waar geen touw meer aan vast te knopen is. En er is ook geen plaats meer voor opvallende mooie shots of dergelijke.

6/10

Nu al te zien op Prime Video!

Tegenvaller, vooral doordat de film zo vlakjes en mat overkomt. In feite betreft een groot deel vertellingen door Elba en zo voelt het ook, alsof iemand zonder veel emotie gewoon samenvat hoe zijn leven eruit zag. Dan mogen de beelden best oké zijn met soms leuke ideeën (de jumpcut van vliegtuigwielen naar wielletjes van een bagagekarretje bijvoorbeeld) en fijn zwierig camerawerk maar er is uiteindelijk te weinig genieten, al is dat laatste shot nog mooi geabstraheerd/ Dat had ik graag meer gezien. Beide acteurs zijn ook enorm afstandelijk en hun onderlinge relatie gaat geen moment leven. De film kijkt redelijk weg om tegen het einde toch nog wat in te zakken. 2,5*.