Rabu Raifu (2022)

De film is typisch Japans in de zin dat ook deze film alledaagse relatieperikelen laat zien – een getrouwd stel vervreemdt van elkaar na de dood van hun zoontje waarbij ze meer steun vinden bij hun ex-partners met wie de liefde emotioneel intenser was – in een wat voortkabbelend tempo waarin zelfs dramatische gebeurtenissen wat saai voelen omdat Japanners nu eenmaal niet explosief hun emoties uiten. De film blijft echter boeien door de interessante thematiek omtrent de aard van de liefde en de mens: we willen gered worden of de ander redden, bovenal van verlatenheid, maar ‘ware’ liefde is zo mogelijk nog bedrieglijker dan de onware liefde zodat we pas de juiste keuzes maken als we onze fundamentele eenzaamheid beseffen en de ander in de ogen durven aankijken. Ook die thematiek doet denken aan de Japanse meesters als Ozu en Hamaguchi – met name ook Netemo Sametemo (Film, 2018) van Hamaguchi – in wiens voetsporen de film lijkt te willen treden, resulterend in een niet briljante of originele maar toch wel fijne film.

De beste van Fukada, hoewel tekortkomingen uit eerdere films van hem ook hier weer terugkomen.Ik vind vooral dat de film in de tweede helft soms wat rommelig is, weinig focus heeft en hier en daar een twist te veel brengt. Ook qua drama wel goed in elkaar gezet maar soms te ingehouden waardoor de personages ongrijpbaar blijven en de emoties niet echt doordringen. Ik zie wat de regisseur wil zeggen over rouw en verlies, hoe men ermee omgaat en wat dat doet met relaties. Maar dat is echt op verstandelijk niveau, niet op gevoelsniveau en ergens geloofde ik de personages niet altijd. Maar ja, die laatste scène is weer helemaal spot on qua gevoel en toon. Prachtig registerend vooral.

Verder een typische hedendaagse Japanse film (altans zoals ik ze in mijn hoofd heb): grootstedelijke achtergrond (letterlijk ook vaak in beeld), kabbelend tempo, zachte belichting en veelal normale mensen waar veel van het normale leven wordt getoon waarin een al dan niet grote rimpeling in plaatsvindt. Mits enigszins redelijk uitgewerkt scoor je als film bij mij al snel punten want ik vind het heerlijk vertoeven daarin.

Dit is nu zo'n film die dat allemaal wel op orde heeft, maar ook enkele minpunten kent (hiervoor genoemd) en enkele dingen goed doet maar ook nergens echt excelleert. 3,5*.

Prachtig familiedrama, spel en emoties op de vierkante centimeter, zeker als doofstomme ex zich meldt, met soms wat rare uithalen, maar goed.

Poes speelt een belangrijke verbindende rol, en dat is niet het enige waarmee deze film veel ontleend lijkt te hebben uit Early Spring ( Sôshun) van Ozu.

PS: waarom hier niet gewoon als Love Life te vinden? Zo wordt de film hier aangeboden. En die twee woorden komen tot slot ook steeds weer terug in het refrein van het afsluitende liedje. Nu is hij hier haast niet te vinden!

Een intens drama over verdrietverwerking en barmachtigheid. Een ingetogen, gevoelige film die gaandeweg onder je huid kruipt. De verregende slotscène (zie poster) blijft lang hangen. De regie van Kōji Fukada en het acteerwerk van protagoniste Fumino Kimura zijn van een hoog niveau.

Dan lijk je te denken dat het leven je voor de wind gaat en je een harmonieus gezinnetje hebt. Na een tragisch ongeval wordt de wereld op zijn kop gezet en komt het familiegeluk op losse schroeven te staan. Weer zo'n intens sympathiek drama uit Japan zoals ik ze wel graag heb.

Dat politie-onderzoek was maar knullig, maar de klemtoon werd elders gelegd. Het blijft een intrigerend gegeven hoe de culturele waarden en normen zo anders kunnen zijn. Het heeft altijd al als een zwaard van Damocles boven het hoofd van het gezin gehangen. En bij familiemomenten stak dat wel eens de kop op als de vader wordt geconfronteerd met zijn schoondochter. Om dan de boodschap van de moeder te horen: "En nu moet je er nog eentje maken voor ons".

En dan komt de echte vader van de kleine Keita boven water. Een zonderling eigenlijk, een weinig sympathiek personage die de situatie kaapt en de partner buitenspel zet. Interessant!