Weird: The Al Yankovic Story (2022)

Grappige nep-biopic over leven en muziek van Weird Al Yankovic, hier gespeeld door Daniel Radcliffe. Die het overigens prima doet. De grapdichtheid had wel wat groter mogen zijn en ongeveer halverwege komt de klad er een beetje in, maar de enthousiaste cast en het mallotige script trekken de film uiteindelijk wel naar een ruime voldoende.

Hm.. beetje moeizaam dit.

Ik moest de eerste helft van de film wel lachen. Bij Weird Al verwacht je ook geen standaard biopic en dat is het dan ook zeker niet. Totale onzin gemixt met grappige dingen uit zijn carrière wat als je een beetje met hem bent opgegroeid in die tijd wel lollig is.

Maar de tweede helft lijkt het een beetje alsof ze geen idee hebben waar het nu eigenlijk allemaal naar toe moet en is het nauwelijks grappig meer en eigenlijk vaak ronduit irritant. Jammer.

Goeie film over de zanger Weird Al Yankovic. En zoals de meeste van zijn liedjes zou je dit ook een parodie kunnen noemen op de reguliere biopic (vooral het eerste en beste gedeelte van de film). Een hoop onzin, maar wel vermakelijk gebracht. Een leuke cast en Daniel Radcliffe doet het prima in de titelrol. Een kleine 3.5 sterren.

Ik ken “Weird” Al Yankovic enkel van naam. Deze persiflage over zijn leven zal daar weinig verandering in brengen, denk ik. De film bevat een handvol leuke scènes, maar is over het geheel genomen niet bijster interessant.

Het verhaal van “Weird” Al Yankovic [Daniel Radcliffe], misschien niet de meest technisch begaafde, maar zeer waarschijnlijk wel de bekendste accordeonist in een uiterst specifiek muzikaal genre. Zijn moeizame jeugd en zijn doorbraak als parodist met “My Bologna” en “I Love Ricky Road” komen uiteraard aan bod. Tevens ontdekken we hoe en waarom Michael Jackson besloot om Weird Al terug te pakken door diens hit en de bijbehorende videoclip ”Eat It” te parodiëren. Uiteraard is er aandacht voor de stormachtige affaire die Weird Al had met Madonna [Evan Rachel Wood] en de tragische afloop van hun relatie. Wie niet bekend is met het fenomeen “Weird” Al Yankovic zal het wellicht wat langer duren voor het kwartje valt, maar kenners en fans hoeven zich alleen maar UHF the herinneren om te begrijpen hoe deze ‘biografie’ in elkaar steekt. Het is als de meeste albums van Yankovic: niet onaardig, hier en daar goed voor een glimlach en zo nu en dan een schot in de roos. Het feestje waarbij Al een confrontatie heeft met Wolfman Jack [Jack Black] is een amusant eerbetoon aan eigenzinnige geesten en Evan Rachel Wood is fantastisch als Madonna.

Had me eigenlijk meer moeten verdiepen in deze film voordat ik 'm ging kijken (of misschien juist wel niet). Maar ik ging er dus van uit dat het een echte biografie was. Dus hoewel ik in het begin soms wel mijn twijfel had heb ik toch redelijk lang gedacht dat het een echte bio was. Zelfs toen Madonna in beeld kwam had ik zoiets van: "Moet straks toch een googlen of dat hij inderdaad echt een relatie met Madonna heeft gehad". Maar even daarna had ik wel door dat het geen echte bio was. Wat mij nu met de vraag blijft: Wat is er nou wel waar van deze bio? Of, is er wel iets waar van deze bio? Lees nu ook hier dat Radcliffe de rol van Jankovic speelt, had ik niet door tijdens de film. Ga 'm zeker niet nog een keer kijken. En off topic, deze recensie schrijf ik vanaf mijn pc en wat een opluchting is dat in vergelijk met deze site op mijn mobiele telefoon (daar word je hartstikke gestoord van alle reclames).

Dit was nog een leuke film. De film begon als een biografie, maar ging dan over naar een parodie. De cast deed het wel goed (leuk dat de echte Weird Al ook mee deed) en het was wel een luchtig filmpje. Toch wel een paar keren moeten lachen. De liedjes waren ook wel leuk en tof om nog enkele te ontdekken die ik nog niet had gehoord.

"Weird Al" Yankovic ken ik vooral uit de jaren 80 vanwege de hilarische Komedie film UHF (1989), die had ik ook genomineerd voor de "MovieMeter Top 1000 Editie 2023" maar heeft het niet gehaald, en zijn leuke parodie "Eat It" op het bekende Michael Jackson nummer "Beat It". Dat hij komisch is aangelegd (dat zie je eigenlijk al aan zijn uiterlijk) dat wist ik ook, maar voor de rest wist ik eigenlijk weinig van hem (zo wist ik niet dat hij accordeon speelde) en daarom was het wel leuk om deze Biografie / Muziek film over hem te zien, welke ook vooral een parodie is.

De "Weird: The Al Yankovic Story" is een komische biopic over het opmerkelijke leven van Al Yankovic (Daniel Radcliffe), de koning van de parodie, van zijn bliksemsnelle opkomst met vroege hits als "Eat It" en "Like a Surgeon" tot zijn heftige liefdesaffaires met Madonna (Evan Rachel Wood) en zijn beroerde levensstijl.

Waarschijnlijk doet de naam "Weird Al" Yankovic niet bij iedereen een belletje doet rinkelen, maar zijn werk is door miljoenen mensen gezien of gehoord en zeker in de jaren 80. Hij staat vooral bekend als de koning van de parodie, met zijn grappige, aangepaste songteksten op bekende nummers (die ook allemaal voorbijkomen in deze film) zoals "My Bologna" (een soort van ham) op het nummer "My Sharona" van de band "The_Knack", "Another One Rides the Bus" op het nummer "Another One Bites the Dust" van de band "Queen", de al eerder genoemde parodie "Eat It", "Like a Surgeon" op het nummer "Like a Virgin" van zangeres Madonna en "Amish Paradise" op het nummer "Gangsta's Paradise" van rapper Coolio.

De film opent met een gewonde en dode (die wel weer tot leven komt) "Weird Al" Yankovic op de Intensive Care van een ziekenhuis (daar keren we na circa 65 minuten ook weer eventjes naar terug als hij een auto-ongeluk krijgt en waar hij dan het nummer "Like a Surgeon" schrijft), waarna we heel snel terug in de tijd gaan m.b.t. hoe het allemaal begon.

Daarbij zien we dan "Weird Al" Yankovic als kind (gespeeld door Richard Aaron Anderson) en tiener (gespeeld door David Bloom) en maken we kennis met zijn moeder Mary (Julianne Nicholson) en vader Nick (Toby Huss). Zijn moeder is best lief en zorgzaam voor hem, maar zijn vader is behoorlijk nors en is niet blij met Alfy zijn voorliefde voor de accordeon (geweldig om te zien hoe hij deze krijgt van een handelsreiziger, leuk gespeeld door Thomas Lennon, en die scène was tevens behoorlijk gewelddadig vanwege de vader die de verkoper helemaal in elkaar slaat en schopt) en polka-muziek. Zijn vader wilt ook dat hij moet werken in de fabriek waar hij werkt, maar dat wil Al niet. Als zijn vader erachter komt dat Al stiekem oefent op de accordeon in een kast, pakt hij de accordeon en gooit hij deze kapot op de vloer van de woonkamer en is Al woedend op hem.

Eenmaal op zichzelf wonend, met een drietal andere jongeren, in Californië ontpopt zich dan het verhaal omtrent het beroemd worden van "Weird Al" Yankovic. En alles wat er te zien is, is voorzien van een flinke dosis komedie, wat betekent dat je alles eigenlijk met een korreltje zout moet nemen (soms is de waarheid zelfs verdraaid). Zoals de scène waarin "Weird Al" Yankovic zijn eerste opgenomen nummer "My Bologna" opstuurt naar een radiostation en waarbij we vervolgens via een radio (die "Weird Al" Yankovic aanzet) horen dat het meteen een hit is geworden en dat het nummer de rest van de dag exclusief achter elkaar gedraaid gaat worden.

Andere gebeurtenissen worden compleet verzonnen of de waarheid wordt verdraaid voor het komische effect. Ooit geweten dat hij een affaire beleefde met Madonna? Dat zijn hit "Eat It" eerder uitkwam dan Michael Jacksons "Beat It"? En wie herinnert zich nog het infameuze moment waarop hij dreigde zijn jongeheer te tonen aan het publiek? (een grappige verwijzing naar hetzelfde incident met Jim Morrison van de psychedelische rockband "The Doors"). Of die keer dat hij als een Rambo tekeer gaat in de jungle om de ontvoerde Madonna te redden?

Dit soort grappige en fictieve details zijn er in overvloed, waardoor de "Weird: The Al Yankovic Story" leuk en grappig is om te zien. Ook draait het regelmatig om de "ik wil dat papa trots op me is" motivatie. Geweldig daarbij is dat hij op een gegeven moment (als hij beroemd is) zijn moeder belt en dat deze dan tegen hem zegt dat zijn vader totaal niet trots op hem is (en dat zij dat van hem moest zeggen) en dat hij nooit een kind gewild heeft Naderhand kom je overigens te weten dat zijn vader vroeger ook parodieën maakte en accordeon speelde.

De cast deed het ook leuk en vooral natuurlijk Daniel Radcliff die in de huid kruipt van "Weird Al" Yankovic. Maar Daniel Radcliff is niet het enige bekende gezicht in deze film, want verder zien we Rainn Wilson als Dr. Demento (de mentor van "Weird Al" Yankovic en die hem ook beroemd heeft gemaakt), Jack Black als Wolfman Jack (een zeer bekende Amerikaanse diskjockey uit de jaren 60 en 70) in een korte maar leuke rol op een feest van Dr. Demento met veel andere beroemdheden (o.a. Salvador Dali, Andy Warhol, Alice Cooper, Pee-Wee Herman, Divine en John Deacon van "Queen"), Arturo Castro als drugsbaas Pablo Escobar die op humoristische wijze in de zeik wordt genomen en die Madonna ontvoert en Evan Rachel Wood als Madonna die probeert "Weird Al" Yankovic te manipuleren om van één van haar nummers een parodie te maken (oftewel "Like a Surgeon").

Als de film is afgelopen na circa 100 minuten, zien we tijdens de aftiteling echte foto's van de echte "Weird Al" Yankovic en dat o.a. met de echte Madonna. Niet alle foto's zijn echt want op veel foto's staat hij er gephotoshopt op en dat o.a. met Mick Jagger, David Bowie en Paul McCartney. En ook zien we nog een korte extra scène met Madonna aan het graf van "Weird Al" Yankovic, die op het einde van de film tijdens de "Grammy Awards" wordt doodgeschoten in opdracht van Madonna.

Al met al is "Weird: The Al Yankovic Story" best leuk, luchtig en grappig om te zien (met name het eerste uur) en zeker als je bekend bent met hem. Het is een parodie op de standaard biopic-formule die zeker past bij de excentrieke persoonlijkheid van "Weird Al" Yankovic.

Erg leuk.

Niet meer dan logisch dat de zogenaamde biografiefilm van een parodieartiest ook uitmondt in een parodie. Dat laatste kwam wel laat bij me door, dus het is alleen maar fijner dat de film voor een best lange tijd blijft aanvoelen als een echte biografiefilm. Natuurlijk speelt Weird Al Yankovic zelf ook een bijrol, dat kon natuurlijk niet anders in zo'n melige film als deze.

In ieder geval sproeit de film vermaak. Er gebeurt altijd wel iets bijzonders en regisseur Appel slaagt erin de boel altijd fris te laten aanvoelen door enkele visuele trucages toe te passen en bijzondere wendingen te nemen. Het personage van Madonna, al is de prestatie van Wood te saai voor het verhaal, is bijvoorbeeld zo'n excentrieke toevoeging dat het een film als deze lekker apart maakt. Tel daar ook maar meteen het geweldig vertolkte personage van Radcliffe bij, want de film was zonder hem absoluut niet compleet.

De film pakt lekker door, maar na enige tijd is het grapje wel leuk geweest en begint de film iets te nadrukkelijk te zoeken naar eigenaardigheden. Natuurlijk erg leuk dat Racliffe het tegen een drugsbende opneemt, maar tegen die tijd is de film zichzelf al voorbij en verliest het kracht. Toch heb ik kunnen genieten van deze lekker aparte film waar vooral Yankovic zelf vast heel blij mee zal zijn. Niet alleen nummertjes maar nu ook een volwaardige film.