Im Westen Nichts Neues (2022)

Goede film over de loopgravenoorlog. Jammer dat de band met de personages minimaal bleef, want verder is het best wel prima. Schrijnend hoe deze mannen jarenlang hebben moeten leven voor eigenlijk niks. De zinloosheid van oorlog, zelfs de laatste minuten voor de officiële Wapenstilstand werd er gevochten. Dat wist ik niet. Zo zie je maar dat je leven afhankelijk was van 1 of andere generaal die de nederlaag niet kon verkroppen. Het verschil tussen mensen en beesten wordt soms klein in oorlogstijd. Er wordt een bepaalde haat gecreëerd tov de vijand, hoewel die net als al de andere soldaten gewoon zijn opgedragen om dit te doen. Om echt goed te zijn vond ik het verhaal wat te zwak. Ook weinig echt memorabele scènes.

Niet de meest vernieuwende film; Serieus, wie hoeft nog overtuigd te worden dat oorlog zinloos is? Wel een vakkundig geregisseerde en wrede film, die als meerwaarde heeft dat het verhaal vanuit Duitse hoek verteld wordt. De menselijke drama's aan de kant van wat voor ons de vijand was zijn niet anders. Met een brede lach tekenen enkele jongeren om naar het front te trekken om blakend van trots hun land te dienen. Ze worden algauw met de voeten op de grond gezet wanneer ze betrokken worden in een hopeloze strijd waarbij het front al jaren nauwelijks enkele meters heeft bewogen. De volharding van Duitsland om toch verder mensen op te offeren was onbegrijpelijk. Als historische mijlpaal zie je de capitulatie van Duitsland in Compiègne dichterbij komen want de film speelt zich af kort voor het einde van de vijandelijkheden.

Een ijzersterke oorlogsfilm maar één die een knoop in de maag draait. De oorlog wordt in al zijn gruwelijkheid getoond en sommige scènes beuken er goed in. Verder valt er op het feit dat er open deuren ingetrapt worden na, weinig aan te merken op de film. De regie is van een zeer hoog niveau. Toch gaat mijn voorkeur nog steeds naar Mendes' 1917 (5*).

Weliswaar in een andere context, maar de geallieerden konden er ook wat van om mensen als onuitputtelijk kanonnenvlees te beschouwen. Opperbevelhebber van GB, Douglas Haig, wordt onder andere door de bloederige slagen bij de Somme onder historici bediscussieerd als held of oorlogsmisdadiger. En de bijnaam van generaal Mangin, de slager, spreekt ook boekdelen en leidde tot de grote muiterijen onder het Franse leger in 1917. Maar er zijn er nog wel die veel boter (bloed) aan de handen kleven hebben. Één van de grote uitzonderingen was Koning Albert I die ondanks de grote druk van de geallieerden zijn leger(tje) kon vasthouden aan de Ijzer. Dat redde veel soldatenlevens.

Echt een draak van een "film" De vreselijkheid wordt ineens verruild met het platteland als een individu? Je had niks te willen. In de loopgraaf anders was je een deserteur! Je was dan nummer 1 om geëxecuteerd te worden. Wat was het idee van de filmmaker? Je bleef in je loopgraaf gewoon. Geen uitstapjes. Als je werd bevolen op eruit te gaan, dan moest je dat gewoon doen. Kannonenvoer was een term die uit deze oorlog voortkwam. Waar was die aandoening van shellshock, gevolgen van gas door beide zijden, en de mijnwerkers die bezig waren om elkaar op te blazen om maar een paar 100 meter terrein te boeken? Je gaat met niet vertellen dat dit alleen de Engelsen dit overkwam.... Shellschok. Zij hebben er uitvoerig onderzoek ernaar gedaan, gedocumenteerd en gefilmd. En dit overkwam de Duitsers dan niet? Heb zitten te knarsetanden. Verkeerd beeld deze "film" totaal buiten enige realiteit. En oh ja.... Nijna vergeten.... De hoofdpersoon gaat aan het einde dood. Nou nou. Normaal vindt je einde ergens in een krater totaal uiteengereten. Dat wilde de regisseur je dan weer niet laten zien. Tere zieltjes en niemand gaat daar naar kijken.

Wat is de waarde van deze film dan? Alleen maar een zoete variant op "It's all quit on the western front"? Want deze "film" wijst zijn vinger er echt naar. Nu eens Gôh van de andere kant. Zoetsappig deze "film" Netflix slaat de plank totaal mis. 2017 probeerde het ook. Maar niemand kan de totale waanzin en de achterlijkheid en de gruwelijkheden echt in beeld brengen nu. In het verleden kon men dat wel...... Was alles "nog vers en "gewoon" "
Nu 108 jaren later? Let wel. Ik zeg niet dat er een film moet komen waarbij het bloed tegen de camera spat. Nee. Die oorlog liet de mensheid gruwelijkheden zien die een les zouden zijn.

Die les werd snel vergeten tot op de dag van vandaag.

Haders gonna hade

Toen deze film was aangekondigd stond ik eigenlijk gelijk op scherp. Zelf ben ik altijd erg fan van dit soort films, en mag er graag naar kijken. Niet omdat ik de oorlog per definitie zo leuk vind maar, ik vind het altijd wel onwijs interessant en het maakt zeker een behoorlijke indruk op mij. Zelf heb ik overigens nooit het boek gelezen waar deze film op gebaseerd is, en ook de vorige twee delen uit de vorige eeuw heb ik nog niet gezien (die staan wel in mijn kijk-lijst). Dat ‘Netflix’ met deze film op de proppen komt is eigenlijk eens een goede zet van deze firma, die normaliter toch met veel troep aan komt zetten. Deze film had ik toch al wel aangeschreven als de beste film die ik dit jaar zou gaan zien, al was het alleen maar leidend van zowel het script als de trailer. Achteraf zou dit toch niet zo zijn, al kom ik daar wel later op terug.

Er komt een aardige trek in eerste wereldoorlog films de laatste tijd, al is dat misschien ook wel wat te groot gezegd; in 2019 mochten we nog de prachtige film ‘1917’ bewonderen, en nu komt ‘Netflix’ met nog weer een verzorgde eerste wereld oorlog film. Hoewel deze film niet zo goed is als ‘1917’, vond ik de film wel erg sterk. De film is echter wel te lang, en dat maakt het soms toch wat te langdradig in mijn ogen. Met een ruime twee uur kon je verwachten dat de film aardig wat te bieden heeft. Dat heeft hij overigens ook, al had er ook veel meer ingezeten. Dat laatste zien we niet altijd even goed terug, de film valt erg vaak stil en misschien verwachtte ik toch meer actie.

Toch richt de film weer een belangrijke blik op het feit hoe nutteloos oorlogen wel niet zijn, met de huidige oorlog in ‘Oekraïne’ kun je eigenlijk wel zeggen dat de mens nooit leer van het verleden. De eerste wereldoorlog is mijn ogen één van dan wel niet de nutteloze oorlog die er is gevoerd. Dat kun je overigens ook mooi lezen op het einde waar de film nog de enige details boven tafel vist, die ook zegt dat de film ondanks het lange duren er maar voor heeft gezorgd dat er maar een paar honderd meter is verschoven, en dat wel met om en nabij zeventien miljoen doden, het is krankzinnig, onwerkelijk en vooral erg triest.

De film is erg verzorgd, en dat is overal te zien. Er zijn onwijs veel details te zien in de film maar, het belangrijkste wat we zien is dood en verderf. Dat is eigenlijk al vanaf het begin wel duidelijk dat men die kant op wou gaan. De film laat de nodige lijken zien, die overigens niet alleen op het slagveld te zien waren maar, ook om de hoofdpersonage heen doodvallen. Het is erg ingrijpend, en vooral erg mooi gemaakt. De film kent hierin zeker zijn pluspunt, en dat is eigenlijk wel een belangrijk iets.

De film zorgt overigens voor een waanzinnige kijk in de trenches van de eerste wereldoorlog, de loopgraafoorlog ook wel die (zoals ik al zei) onwijs zinloos was. Voor mij als persoon trekt de eerste wereldoorlog mijn interesse toch weer wat minder dan de tweede wereldoorlog, wellicht ook omdat er zo weinig behaald is en dat het maar dom vechten was. De manier van vechten wordt immers ook goed in beeld gebracht, het stormen naar de vijand toe die eigenlijk jou kan gebruiken als schietschijf, inderdaad; als je in zo’n loopgraaf staat ben je eigenlijk al afgeschreven.

Dat gezegd hebbende bied de film wel degelijk een leuke introductie, althans of de oorlogsbeelden nou bepaald als ‘leuk’ bestempeld moeten worden is een tweede; daarna hebben we althans weer wat rust. Toch miste ik wat meer van deze scenes op het begin. We krijgen een kleine introductie van ‘Paul’ en zijn vrienden te zien die zichzelf vrijwillig hebben aangemeld om te gaan vechten in de oorlog, zoals ook in de tweede wereldoorlog was dacht men vaak dat het stoer was en leuk, dat zie je vervolgens ook hoe ze zingend en lachend zich begeven richting de oorlog maar, eenmaal aangekomen is de werkelijkheid bikkelhard, en is het allemaal toch niet zo leuk, mooi en fijn als ze dachten.

We zien daarnaast erg schokkende beelden van de keiharde oorlog, met vele lijken, soldaten die doodgeschoten worden, ontploffen en zelfs in de brand werden gestoken met vlammenwerpers, alles komt eigenlijk wel voorbij in die twee uur wat de eerste wereldoorlog typeerde. Echter qua verhaal vond ik het soms toch niet altijd even boeiend, en zoals ik al zei werd de film soms op verkeerde momenten en soms toch iets te lang, te langdradig. Deze inkak momenten zijn wel funest voor de film. Alleen nam het gelukkig niet de overhand, waar ik dan toch weer blij mee was. Wanneer je namelijk ook tegen het einde aan komt, merk je inderdaad wel het één en ander van psychotische trauma’s en ook ‘Tjaden’ die zichzelf vermoord met een vork, die het simpelweg niet meer zag zitten.

De nutteloosheid is een feit, de eerste wereldoorlog was een bloedvergiet. Verder ken ik geen informatie en beschik ook niet over de nodige kennis van deze oorlog om bepaalde verkeerde details te ontcijferen, en zoals ik al zei ken ik het boek ook niet noch de twee eerdere films. Voor deze historische discussies laat ik de geleerden mooi hun werk doen. Ik heb een goede filmavond gehad, en de film heeft de nodige indruk op mij gemaakt. Prachtige beelden en ook walgelijke beelden vormen samen een samenvatting van de loopgraaf oorlog.

De eerste twee verfilmingen van dit verhaal zijn om onduidelijke redenen aan mij voorbij gegaan, maar dit was echt een adembenemend meesterwerk. Als historicus en filmliefhebber vond ik dit weergaloos goed. De beklijvende cinematografie slaat vanaf de eerste scène in als een bom. Met de magnifieke nationalistische speech die meteen daarop volgt, wordt de kijker gekatapulteerd naar de gevoelswereld van het jonge Duitse keizerrijk. We voelen de gruwel vanaf de eerste rij wanneer nieuwe vernietigingswapens zoals tanks, gas en vlammenwerpers worden ingezet. Op den duur voelde ik mij even uitgeput en vies als Paul.

Wat mij betreft veel beter dan 1917, met bovendien ook een belangrijke boodschap.

Dit keer geen stralende witte hollywood tanden. Maar wel stoppelbaarden.

Gemengd. Het einde wijkt behoorlijk af van het boek, zoveel dat zelfs de titel niet langer klopt. Er fiel im Oktober 1918, an einem Tage, der so ruhig und still war an der ganzen Front, daß der Heeresbericht sich nur auf den Satz beschränkte, im Westen sei nichts Neues zu melden. Dat is nogal anders dan echt in de allerlaatste uren in het slagveld gestuurd te worden
Voor de rest is het ook behoorlijk van dik hout zaagt men planken. De jaren 30 versie - en ook het boek - waren toch een stuk subtieler.
En dan nog die natuurshots tussendoor - die hadden geen betekenis zoals in The thin red line, maar meer een soort intermezzo. En die muziek effecten - was dat om het publiek ervan te overtuigen dat het toch echt een hedendaagse film is?
Het acteerwerk zorgt voor een voldoende, zeker de rol van Kat was goed.

Verdorie.... dat dit soort films de Bioscoop niet redden... Wellicht dat er naast de Pathe Of VUE bioscopen ook ruimte is voor Netflixbioscopen? Tis maar een idee... maar goed; Duits. Doet het niet zo goed in de Bios. Draken van films worden de bioscoop ingekocht en geslingerd, maar dit pareltje niet. Das overigens wel winst voor de thuiskijker. De film dan. Gewoon een topper. Ik ga deze versie niet eens vergelijken met het boek of de eerdere versies. Ga daar ook niet over lopen zeuren, want dat hebben de andere azijnzeikers al gedaan. Zelfbenoemde detaillisten, die hadden we in de jaren '70 en '80 ook al, maar dan in muziek. Van die zeurpieten die ieder nieuw album van een band slechter vonden dan het album daarvoor... Reign in blood was veel beter dan South of Heaven van dat soort shit zeg maar. Maar deze Film is gewoon 1 van de betere die er de laatste tijd is uitgebracht.

Goede film die mooi aangeeft hoe men met propaganda onwetende jongens zo ver krijgt om oorlogje te gaan spelen. Ze denken in ieder geval dat het een spel is, maar al snel komen ze er achter dat er geen winnaars zijn alleen verliezers. Wat aan de lange kant maar zeker de moeite waard.

Een heleboel mensen als ik zo om me heen kijk...

Haha ja. Als die boodschap ergens actueel is, dan is het nu met Poetin wel.

Oorlog is nutteloos en vrede is niet vanzelfsprekend. Ik ben bang dat we de komende 1000 jaar dit nog als mensheid moeten blijven verspreiden.

Bij tijd en wijlen indrukwekkende oorlogsfilm die hooguit iets te vaak leentjebuur speelt bij 1917. Toegegeven, afspelend in dezelfde oorlog en setting ligt die vergelijking sowieso op de loer maar zelfs de visueel weergaloze schaduwscène uit die film lijkt hier gekopieerd. Anyway, over de film; voor de andere kant was de oorlog net zo gestoord, dat laat deze Duitstalige film wel zien. De cast is gewoon goed en de muziek zelfs opvallend goed. Lekker bombastisch af en toe.

3,5*

Deze film is heel professioneel gemaakt (en dat voor een Netflix-film...), maar op een of andere manier vond ik 'm tamelijk saai (bijna niveautje documentaire). Het enige echte hoogtepunt was de scene met de iconische Franse Saint-Chamond-tanks.

Er zaten een aantal fraaie scenes en shots tussen, maar ik vind de film zeer langdradig. Vooral bij de eerste 90 en de laatste 10 minuten had ik moeite mijn aandacht erbij te houden. De film heeft weinig nieuws te bieden en duurt te lang.

Er staan hier wat reacties met teleurstelling dat het boek van Remarque niet gevolgd werd.

Ook wat reacties dat dit niet uit zou maken en dat het evengoed een prima film was.

Mijn mening als boekenliefhebber zit wat in het midden.

Ja, inderdaad een heel aardige film over WO1.

De beelden vanuit het begin over het "recyclen" van de oude uitrusting vond ik leuk gevonden alhoewel dat ook niet uit het boek kwam maar zelf bedacht werd door de makers.

Daar lag voor mij ook wel een beetje de teleurstelling.

Het boek van Remarque is een ontzettend goed boek maar zoals vaak gebeurt moeten de makers van de film gedacht hebben dat het met wat extra franjes nog mooier zou worden en dat vind ik een gemiste kans

Aan de andere kant heb ik de film met een vriend gezien die het boek helemaal niet kende.

Hij vond het fantastisch

Ja, hier had ik wel zin in en dat lukte dan donderdag eindelijk met wat hulp aangezien ik streaming loos ben. Een collega kwam op bezoek met zijn Netflix login paraat, een goed glas whiskey was nog nodig en daarna was het draaien met die hap. De film uit '79 is praktisch jeugdsentiment en het boek van Remarque heeft niet alleen een prominente plek in de kast maar is mogelijk het door mij het vaakst gelezen boek dat ik heb, en uiteraard heb ik de '30 versie ook. Dat de films onmogelijk te vergelijken zijn wist ik al, ik vind sowieso de '30 en '79 versie ook niet met elkaar te vergelijken maar ook zeker niet voor elkaar onderdoen. De vraag was dan ook waar deze versie zich ging scharen.

Een verschil, maar niet minder beklijvend, en zelfs knap bedacht, is de oude rommel waar de vorig lichting uit gehaald wordt, het wordt opgelapt en de volgende stoet over enthousiaste druiloren krijgt het aan. Kanonnenvlees? Nou en of, en wat zijn we enthousiast en naïef, iets dat we vaker zien en gezien hebben. Maar ook nog in het laatste oorlogsjaar? Afijn, het gebrek aan opleiding, Himmelstoss, en na de korte toespraak van vermoedelijk Kantorek, is al duidelijk dat deze All Quiet een andere koers gaat varen, en eenmaal het sentiment en nostalgie met het boek en de vorige films los gelaten blijkt dit toch zeker niet slecht maar gewoon anders, moderner.

Wat al snel opvalt is toch wel het oog voor mooie plaatjes. Het wordt allemaal wat abstracter gehouden met minder persoonlijk diepgang maar wel oog voor lijden, ellende en vergetelheid. Fijn is de modern aandoende soundtrack, zeker niet verkeerd, prima is ook zeker het oog voor de onderhandeling rond overgave. Prachtig zijn een aantal urbex locaties. Schrijnend en indringend het geval met de jonge troepen overvallen door gifgas. De schrik slaat me wel om het hart bij het grote aantal vlammenwerpers, zoveel? Ook ziet dat er op speciale effecten gebied niet altijd best uit. Grootste schrik krijg ik toch van de tanks dat i me afvraag wie dat nu weer bedacht heeft, maar het blijkt toch werkelijk een tank die ik gewoon niet ken. Aardig detail is het eten in de Franse loopgraaf en de vluchtende ratten, met gifgas en een dagen lang trommelvuur wordt dan weer te weinig gedaan. Aardig is dan wel weer het opzetje richting het einde dat een beetje oorlogskenner zal herkennen als de dolkstoot legende.

Het is een heel klein beetje een optel en aftrek som van voors en tegens, maar toch vooral de constatering dat dit het format is van de moderne oorlogsfilm waar snelheid en mooie plaatjes het tempo bepalen. Dit is nog wel het beste te constateren na de scene tussen Paul en de Fransman in de krater, hier een kort moment, in '79 iets dat dag en nacht duurt. Is het erg, nee niet echt. Is de film minder dan de twee anderen? Ja dat wel, maar niet gigantisch. Deze All Quiet voldoet best wel, maar vaart simpelweg zijn eigen koers. Toch zal ik persoonlijk altijd het boek en de twee andere films prefereren, maar dat is sentiment.

Ik zit hier gewoon een beetje te lachen. Je hebt duidelijk het boek niet gelezen en je weet ook nog eens weinig van het onderwerp af. Tuurlijk hadden soldaten verlof. Paul Baumer is zelfs nog even thuis geweest tussendoor. Mooi hoofdstuk waarin hij de moeder van een gesneuvelde vriend bezoekt.

Als je niet op zoek bent naar een verfilming die trouw is aan het boek is dit een heel behoorlijke anti-oorlogsfilm. Het is vooral een visueel erg sterke film, een die een groter scherm verdient dan Netflix. De film is overigens wel een tikkeltje onpersoonlijk en cliché, melodramatisch zelfs op momenten. Het gedeelte waarin de schoolvrienden worden geïntroduceerd wordt er een beetje doorheen gejaagd, en de cast is niet sterk en charismatisch genoeg om je echt veel om de personages te doen geven. Alleen Katczinsky vond ik wel sterk. De scène met de patriottistische speech van de leraar komt enigszins komisch over door de manier waarop de jongens erop reageren.

De kleine scènes zijn vaak het mooist, en de film heeft daar gelukkig genoeg van, maar ik vond ook de oorlogsscènes behoorlijk sterk. Die deden zeker niet onder voor een Hollywoodfilm. Vooral dat een na laatste gevecht maakt echt indruk met alle chaos en visueel spektakel. De verhaallijn rond de vredesonderhandeling is een tikkeltje onnodig. Misschien had het gewerkt met leukere acteurs en personages. Dat is uiteindelijk toch het grootste gemis in deze film.

In mijn ogen doet Im Westen Nichts Neues weinig tot niets onder voor bijvoorbeeld 1917. Het is een oorlogsfilm, die er toe doet en een duidelijke anti-oorlogsboodschap vertolkt. De verhaallijnen zijn niet allemaal even sterk, maar de persoonlijke ervaringen van Paul gaan regelmatig door merg en been. Zo komt de rauwheid van de oorlog wel heel expliciet de verwarmde huiskamer binnen donderen. De kracht zit hem duidelijk in de het van dichtbij ervaren van de gruwel van de oorlog en in die opzet is de film bijzonder sterk geslaagd.

Fijn om eens een oorlogsfilm te zien vanuit het Duitse perspectief. De vormgeving is prachtig, de ellende van WOI wordt zeer fraai in beeld gebracht en toch komt de totale zinloosheid van deze oorlog hard binnen. De protagonisten krijgen wel erg weinig achtergrond mee, zodat ze lijken te fungeren als anoniem kanonnenvoer. Interessant verhaallijntje, dat niet in het boek en ook niet in de eerdere verfilmingen zit, zijn de vredesonderhandelingen. Zo wordt het overleven van deze oorlog voor veel soldaten een race tegen de klok.

Wat mij betreft een verrassende en indrukwekkende film.

En muziek die voelbaar is door heel je lichaam.

Je wordt meegezogen in de gevoelens, het verlies en spanningen van de personages.

Ik zeg een must om te kijken.

Mooi en aangrijpend tijdsdocument. Uitstekend geacteerd. Helaas wel een veel te lange zit. Als de vele nietszeggende scenes er uit geknipt zouden worden dan was deze film met recht een topper.

Was benieuwd naar deze remake van de klassieke roman, eindelijk in de taal van het boek, en hoewel de film visueel soms overdondert is het over de hele linie toch een beetje een teleurstelling. Zo zijn de schrijvers en de regisseur wel erg los omgesprongen met het bronmateriaal en wordt het opleidingsgedeelte weggelaten. Spijtig want tijdens de militaire training worden de verschillende karakters gesmeed en door dat nu weg te laten bleven de kameraden van Paul vrij anoniem. Maar dat zal ook de bedoeling zijn geweest wellicht, getuige de openingsscène: soldaten zijn anoniem kanonnenvoer, inwisselbaar, en zo leken de machthebbers hun manschappen ook te beschouwen. Maar het bij-effect is dus wel dat ik me als kijker minder verbonden voelde met de verschrikkingen die de soldaten moeten doorstaan. Moet ook zeggen dat ik de acteurs die de vrienden gestalte gaven niet zo best vond.

Visueel is het zoals gezegd overtuigend, met scenes van slagvelden zoals ik die vooraf ook in 1917 had verwacht. Het één op één gevecht, wat wel uit het boek komt, is een sleutelscène. Eindelijk ziet Paul het gezicht van de vijand, en die blijkt er niet heel anders uit te zien dan zijn kameraden. Jammer genoeg heeft hij op het eind nog meer van die knokmomenten zodat de impact een beetje verloren gaat, en dat is misschien dan toch een kritiekpunt dat er soms geen maat gehouden wordt met het tonen van al het geweld. Bovendien: de oorlog was volgens Remarque ook voor een groot deel wachten, dagen van verveling, geteisterd door honger en luizen, en met een steen in de maag omdat elk moment de hel kan losbarsten. Dat kwam in de film niet echt terug.

Muziek vond ik niet zo sterk. Ik houd best van experimentele, industriële soundtracks maar ik vond deze niet erg geslaagd. De film is dat uiteindelijk wel omdat er toch voldoende sterke punten zijn, maar het is niet de definitieve WO1-film geworden.

Ook mij doet deze film denken aan 1917. Niet enkel door het onderwerp maar ook het hoog realiteitsgehalte, de kalme vertelwijze, de loopgraven en de sterke beeldvorming. Deze keer wordt het verhaal verteld vanuit het standpunt van de moffen. Aangrijpend, expliciet geweld, de zinloosheid van oorlog, het lijden van vooral jonge mannen die de dood worden ingejaagd terwijl de machthebbers, die zelf veilig ver van het front zitten, beslissen over leven en dood. Mooie troosteloze beelden ook! Maar deze film duurt wat te lang en er wordt soms oeverloos gezwansd (vooral in het eerste deel). En de soms luide, moderne muziek (of geluidseffecten) vind ik niet helemaal passen bij een film over WOI. Deze film hoor je natuurlijk in het Duits te bekijken, niet in de Engelse versie.

Goed gemaakte deprimerende maar ook wat saaie film over de laatste maanden, dagen en zelfs minuten van de Eerste Wereldoorlog. Gezien door de ogen van de verliezende partij.

Het is de zoveelste verfilming van deze kant van de oorlog, dus veel voegt het niet toe. Personages zijn verder ook weinig interessant, maar gelukkig niet vervelend zoals in Saving Private Ryan.

Krappe 3,5

Hoe bedoel je Basto, "de zoveelste verfilming van deze kant van de oorlog"?

Behoudens de eerdere verfilmingen van het boek vrij uniek dit Duitse perspectief. Een verademing wat mij betreft. Ik kan me er niet meteen andere voor de geest halen of het moet Der Rote Baron (Film, 2008) over von Richthofen zijn, maar die is wel erg specifiek in zijn genre.

Deze film had ik graag op het grote doek gezien. Wat een topfilm! Wat mij betreft net zo'n topper als 1917. Vooral de kleine details die constant in de scènes zitten. Een bloedspat op de lens bijvoorbeeld, maar ook hoe de bizarre gebeurtenissen door de personages verwerkt worden.

Precies dat, het is alweer de derde verfilming van dat boek. Verder heeft het ook het nodige weg van Paths of Glory.