Les Passagers de la Nuit (2022)

Ha, het Parijs van de jaren '80. Krantenkiosken, mobilettes, nachtradio, de overwinning van Mitterand, new wave muziek, uitstapjes naar de Bains Douches. Een grimmig, opaque tijdperk - dat naast een boom van massaconsumptie, zelfverrijking en decadentie ook gekenmerkt werd (tenminste in België in Frankrijk) door sociale onlusten, terrorisme, grauwheid, grootstedelijk verval, vuilnis, verloedering en de lokroep van het kwaad (m.n. de opkomst van Front National - een bijna occulte beweging). Het is in het midden van deze werkelijk opzwepende tijden dat Les Passagers de la Nuit zich situeert. Je voelt dat regisseurs Hers mijn fascinatie voor de groezelige esthetiek van dit decennium deelt; zo trakteert hij ons op een reeks schijnbaar willekeurige archiefbeelden - die niettemin uiterst betekenisvol overkomen. Sindsdien is er niet zoveel veranderd, anders lijkt gewoon wat sterieler en killer geworden.

Naast loutere nostalgie of jeugdherinneringen, lijkt Herz ook nostalgisch naar een zekere traditie binnen de Franse cinema. De traditie van de éducation sentimentale, waar de eerste verliefheden de katalysator van het grootstedelijk adolescentenavontuur zijn. Net als in Seize Printemps, lijkt Herz een verstevigde burcht te willen oprichten, een burcht van traditie van de Franse coming of age film, een instituut dat uiteraard onder vuur ligt door woke feministen als Adèle Haenel. Het is daarom niet verwonderlijk dat Charlotte Gainsbourg de hoofdrol speelt, werkelijk een spilfiguur van de Franse coming of age film, met glansrollen in L'effrontée en La Petite Voleuse. Daarnaast is zij natuurlijk ook de dochter van Serge Gainsbourg, die het hele fenomeen van Franse adolscentie moderniseerde en zelfs op haar 50ste heeft Charlotte Gainsbourg de aarzelende, kirrende charme van Lemon Inceste behouden. Daarnaast bestaat de film voor een groot gedeelte uit een jubelende hommage aan Pascal Ogier - die halfgodin van de Franse cinema die het Parijs van de jaren '80 werkelijk belichaamde. Qua vormgeving kiest Herz - enigszins vergelijkbaar met Audiard in het recente Les Olympiades - voor een wat futuristisch aanvoelend design, met nadruk op hoogbouw en minimaliste flats met art deco afwerking.

Het is allemaal nogal zoetsappig en conventioneel, maar ach, soms hebben we toch gewoon nood om ons te laten meeslepen door Et si tu n'éxiste pas van Joe Dassin?

Prachtige beschrijving van yeyo, daar ga ik absoluut niets aan toevoegen, zeer mooi, bedankt.....

Saai saai saai. De film volgt een liefdevol gezin waar de gescheiden moeder en de puberende zoon wat rondneuken waarbij de film op geen enkel moment interessant wordt. Ik begrijp dat de regisseur het alledaagse leven zonder drama wil tonen en helaas is hij daarin geslaagd: ik heb me alleen maar verveeld. De titel verwijst naar het radioprogramma in de nacht waarin de moeder een baan krijgt en wordt als metafoor voor het leven gebruikt: we zijn slechts passanten in de nacht, slechts figuranten in een flutfilm. Gelukkig is ook deze film als een passant, die geen indruk wist te maken, voorbij gegaan.

Na de scheiding van haar man gaat Elisabeth [Charlotte Gainsbourg] aan het werk redacteur bij het nachtelijke radioprogramma ‘Les Passagers de la Nuit’ van Vanda Dorval [Emmanuelle Béart]. Na een studiointerview met Talulah [Noée Abita] besluit Elisabeth zich tijdelijk over deze thuisloze tiener te ontfermen. Tijdens haar verblijf ontstaat er een romance met Elisabeths zoon Mathias [Quito Rayon Richter] dat nergens toe leidt en datzelfde geld voor deze film. Kabbelt maar wat voort zonder enig verhaal, zonder enige dramatische opbouw en is dus ideaal voor mensen die de slaap moeilijk kunnen vatten. Voor wie wakker wil blijven is dit een verspilling van tijd, tenzij je ondertussen wat huishoudelijke klusjes wilt verrichten.

Sfeerrijke film over een alleenstaande moeder, die na de nodige tegenslagen de draad weer probeert op te pakken in het onrustige Parijs van de jaren 80 en en passant niet te beroerd is om zich te ontfermen over een dolende tiener. Fraaie rollen van Charlotte Gainsbourg en Noée Abita.

Degelijk, maar ook nergens bijzonder. Ook omdat de film niet echt een keuze maakt tussen puur sfeerschets of toch wat filmisch drama waardoor de film op momentjes wel te genieten is maar als geheel een beetje flauw is en een zekere spankracht en zeggingskracht mist. Visueel wel oké, zeker in de sfeervolle schemerscènes. Maar ik kreeg nooit echt een 80s gevoel hierbij ondanks de (fijne) muziek en aankleding. De film toont wel maar laat niet voelen. Ook het acteerwerk is niet meer dan degelijk. Gainsbourg bijvoorbeeld blijft steeds redelijk aan de oppervlakte hangen. 3,0*.

Uit het leven gegrepen in Parijs jaren '80. Het verhaal van een jonge vrouw die alleen komt te staan met twee tieners. Verre van evident in een nogal koude tijd. Maar toch is er dat lichtpuntje van hoop en dat lijkt uit de nacht te komen die zoveel mooier is dan de dag. De nacht brengt rust en voor Elisabeth ook troost en hoop. Die probeert ze over te brengen aan haar kinderen, haar gezin en ook de jonge Talulah die nog meer verloren is. Met de jaren lijkt het gelukkig wel goed te komen. De film neemt je mee in een nostalgische reis om je stilaan met een warm deken te omarmen.

Een soort coming of age film van een dakloos meisje dat wordt opgevangen door een altruïstische alleenstaande moeder. Gainsbourg doet het prima en zet een sterke rol neer van een vrouw die haar leven terug op de rails moet krijgen nadat haar man haar heeft laten zitten. Werk zoeken en vinden leidt tot nieuwe contacten die op hun beurt uitmonden in relaties.

Redelijk sfeervol en gedegen film, maar eentje die rustig verder kabbelt zonder een echte wow-gevoel te ervaren. Een film die weinig mis doet, maar een bepaalde spanningskracht inderdaad ontbreekt. Desalniettemin verveelde de film voor mij niet. Het zou een typische Woody Allen kunnen zijn. Mosselen noch vis, niet slecht slecht, maar ik zou hem ook niet meteen als filmtip propaganderen.

Goeie film over een alleenstaande vrouw en haar twee tienerkinderen die gaat werken voor een nachtelijk radioprogramma. De film speelt zich af in de jaren '80 en ondanks dat het verhaal een aantal jaren beslaat, kabbelt het als geheel vrij rustig voort. Het heeft niet al te veel om het lijf, maar genoeg mooie, kleine momenten. Ook de soundtrack is prettig te noemen.

Een tegenvaller.

Film over mensen met wie het geluk geen afspraak heeft en die er amper in slagen een hecht aanknopingspunt in hun leven te vinden en daarom zijn het ook maar "passagers"

Helaas wist de film niet te raken, leek langdradig en soms saai. Er was een "Si tu n'existais pas" van Joe Dassin nodig om er wat warmte in te krijgen.

Een goede poging zonder twijfel om er iets sterk psychologisch van te maken, met wat vluchtige actie, maar één en ander loopt m.i. niets zo best, Een steviger regie, een betere montage en dat tikkeltje meer laten doorkomen waar het in de eerste plaats omgaat gaat de film op een hoger niveau kunnen tillen.

Les passagers de la Nuit geeft een mooi vormgegeven inkijkje in de Parijse jaren '80. Het is niet per sé een film voor tout le monde. Enerzijds moet je, zoals ik, van de Franse taal houden en van de Franse mentaliteit. Anderzijds is het ook wel een must om empathie te voelen voor de personages. Als dat alles ontbreekt zul je de film hoogst waarschijnlijk niet al te best vinden. Maar dan is je ook de essentie ontgaan. Sois.... het zij zo.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Les Passagers tot vlak voordat het slot aanbrak erg goed vond terwijl ik dat bij de aftiteling veel minder had. En dat komt omdat ik met veel vraagtekens bleef zitten. Want tot op ongeveer driekwart van de film verwachtte ik nog altijd de nodige diepgang in de personages. Maar die bleef uit. Ik moest blijven gissen naar de roots van Talulah en wat er in haar jonge leven is gebeurd wat haar gevormd heeft tot de persoon die zij speelde. En waarom praten moeder, zoon en dochter niet echt met elkaar? Het is een liefdevol gezin, ondanks (of dankzij?) de scheiding van de ouders. Maar desondanks wordt er slechts gekeuveld zonder diepgang. Alsof ze bewust elke vorm van confrontatie uit de weg gaan. Maar over het hoe en waarom kan ik ook hier alleen maar gissen. Dit alles maakt de film het eerste uur meer dan acceptabel, daarna echter vind ik Les Passagers toch minder interessant en boeiend. Juist door het uitblijven van inzicht in de verschillende karakters en een logische verklaring voor hun onderlinge manier van communiceren drijft de film een beetje weg naar het midden van de vijver en kan je er niet meer bijkomen. Zo ervaar ik de passagiers van de nacht.

Omdat het me over het geheel genomen toch redelijk heeft geboeid geef ik les Passagers de la Nuit een krappe 3,5*

Sympathieke film, geen straf om een keer te kijken. Het gezin is de hoeksteen van de samenleving, voor regisseur Hers zouden ze op basis van dit pamflet een Nederlands paspoort moeten aanvragen bij het CDA en de man dan meteen bombarderen tot hun nieuwe voorzitter, zo een film dus. Maar ik heb er met plezier naar gekeken, er gebeurt weinig wat anders is dan wat er in je eigen huiskamer is gebeurt mocht je zijn opgegroeid in de jaren tachtig, maar net die herkenbaarheid en de uitgebalanceerde dosis positiviteit die dit werkje uistraalt maakt het tot een geslaagd geheel. Hoofdrolspeelster Gainsbourg is als de film zelf: bijna onopvallend goed en moeiteloos in staat om adequaat invulling te geven aan haar rol, doch de volgende keer dat je haar weer eens in een Franse film ziet opduiken vraag je je toch weer af hoe ze nou ook alweer heet.