Downton Abbey: A New Era (2022)

Downton Abbey is een stukje escapisme, pure feelgood-tv, ontdaan van enige rimpeling en waarin elk confict direct wordt opgelost. Geen goed drama, wel erg fijn kijkvoer. Althans, in een aflevering van 50 minuten. In deze ruim twee uur durende film echter, niets meer dan een zeer lange aflevering, gaat dat toch wel irriteren. De plot is vrij voorspelbaar en de film is op dramatisch vlak eigenlijk aalglad. Goed gespeeld en met een mooie aankleding en een aardigee thematiek (die voor een deel ook een ode is aan Singin' in the Rain) maar ook veel te lang uiteindelijk. Na 90 minuten is de koek wel op en worden nog allerlei subplotjes behandeld en loopt alles wel hel goed af met iedereen. Iets te goed. Verder is dit een propvolle film waarin sommige personen echt ondergesneeuwd raken. 2,5*.

De uitmuntende cast en de verfijnde productie (inclusief fraai camerawerk) ten spijt is dit niet meer dan een soapdrama gemaakt met een groot budget. Tot de verrassing van haar hele familie kondigt Violet Crawley [Maggie Smith] aan dat ze een villa in Zuid-Frankrijk – waar haar familie helemaal niets van af wist – overdraagt aan haar achterkleindochter. Een deel van het huishouden reist af om ter plekke zaken op orde te stellen en te achterhalen hoe en waarom Violet deze villa in bezit heeft gekregen. Downtown Abbey zelf is in rep en roer omdat een filmcrew flink wat geld heeft neergeteld om er een grote Hollywoodproductie op te nemen. De eerste verhaallijn is vergezocht, de tweede niet bepaald geloofwaardig, maar de verzorgde productie doet je dat bijna vergeten.

Topfilm! Nee grapje. Was niet mijn keuzefilm in de bios, maar hij was stiekem toch wel geinig. De eerste paar seizoenen van de serie zijn ook heus niet alleen voor romantische wegzwijmelaars weggelegd, hij is best goed. Deze (vervolg)film maakte het overigens helemaal niet nodig om de hele serie of zelfs de eerste film te hebben gezien. Wel was het raar dat de echtgenoot steeds afwezig was nadat de openingsscène over de bruiloft ging, was daar nog een reden voor? Nu ja het boeit ook niet zo veel.

Het feelgood-gevoel druipt er helaas wel erg vanaf; er werd nauwelijks moeite gedaan om wat degelijk drama te creëren. Een publiekspleaser en cashmachine dus deze film. Leuk voor de liefhebber, en voor de rest: gewoon doorlopen.

Het meest verrassende onderdeel van deze sequel is om rond het Lina Lamont-personage uit Singin’ in the Rain een tweede verhaallijn te creëren. Een verfrissend idee.

Natuurlijk weet het tot in de puntjes verzorgde acteer- en camerawerk en de fraaie aankleding de aandacht moeiteloos vast te houden. Het zou mij niet verbazen, wanneer het niet bij deze ene sequel blijft.

Een flinke verbetering ten opzichte van de eerste Downton Abbey-film, die vooral flauw en overdreven was. Ditmaal sluiten plot en personages gelukkig beter aan bij de serie en de film profiteert van een slim script, dat heen en weer springt tussen twee verschillende verhaallijnen, beide zeer onderhoudend. Eén en ander resulteert in een passend melancholische finale, waarbij afscheid wordt genomen van een prominent personage, zonder wie de reeks in mijn ogen eigenlijk geen verder bestaansrecht heeft. Laten we dan ook hopen dat Downton Abbey met deze leuke, energieke en vooral vlotte film definitief is afgesloten.

Goeie film waarin de familie te horen krijgt dat ze een villa in Frankrijk hebben geerfd. Tweede film alweer van de serie van Downton Abbey. Zoals de titel al doet vermoeden speelt het zich af in een nieuwe periode (eind jaren '20). Prachtige aankleding zoals gewend en de fijne personages en de fijne cast blijven een plezier om naar te kijken. Wellicht iets te vol gepropt voor 4.0 sterren.

Heerlijke 'niets-aan-de-hand'-film waarin je je lekker kunt onderdompelen en mee laten voeren. Begon een beetje saai, maar er gebeurt uiteindelijk meer dan genoeg. Die villa in Frankrijk was natuurlijk een gouden greep voor de afwisseling. Heel klein pietsie mysterie, waarvan je natuurlijk al weet dat het niets voorstelt. Kostuums en entourage, locaties, alles tiptop. Alleen, mocht er nog een vervolg komen, dan zien we Maggie Smith helaas niet meer terug. Ze was in deze film ietsje te aardig, voor mijn smaak.

Ik ben dol op de Downton Abbey serie.
Deze film mikt voornamelijk op feelgood en nostalgie, maar de intriges zijn toch een stuk minder interessant dan in de serie. Het is een vrij simpel rechttoe rechtaan verhaaltje. Veel bijrollen krijgen nog de nodige ontwikkelingen, maar de spanningsboog werkt in de serie toch wat beter dan in de films.
Het filmen van de talkie film op Downton Abbey is wel geinig maar niet meer dan dat.
Na anderhalf uur lijkt de film een mooi afgerond geheel te hebben, maar er komt daarna nog een langgerekt vervolg. Dat had wat mij betreft niet gehoeven. Het overlijden van Violet Crawley lijkt er ineens in gemoffeld.
Een hele fijne sfeer maar de serie is zoveel beter. Misschien is het nu ook wel mooi geweest en is dit het einde van Downton Abbey. Met het overlijden van Violet Crawley lijkt het daar ook wel op te lijken.

Ik was een enorme fan van de serie, maar ik vond het op het einde toch wel genoeg. De twee films vind ik totaal overbodig. Deze is bijzonder saai en vervelend met een verhaal dat niet boeit...

De formule van de serie was heel sterk en het lukt het de films redelijk goed om daar aansluiting bij te vinden. Deze editie zit wel iets te vol met plotjes om het merendeel van de cast iets te gunnen, dat komt natuurlijk niet altijd goed uit de verf.

De filmopnames zijn een leuk idee en het bezoek aan Frankrijk levert mooie plaatjes op, hoewel ik af en toe wel iets teveel het gevoel kreeg dat ik naar een glossy magazine aan het kijken was.