Prima della Rivoluzione (1964)

Italiaanse nouvelle vague

Prima della Rivoluzione was een twijfelgeval. La Luna was te lang geleden om een goed beeld van Bernardo Bertolucci te vormen, maar Last Tango in Paris leek te bewijzen dat ik en Bertolucci geen goede match zijn. Een regisseur mag je echter niet op één à twee films beoordelen (zeker niet met een oeuvre van een kleine 20 films) dus toch de gok genomen om hier naar te gaan kijken.

En het mag duidelijk zijn dat ik en Bertolucci geen goed huwelijk vormen. De indertijd 22-jarige regisseur levert op papier een film af die best wel eens interessant kan zijn (Fabrizio die na de dood van zijn beste vriend niet meer wat hij met zijn leven moet doen en alles overboord gooit voor een romance met zijn aantrekkelijke doch labiele tante), maar de uitwerking is dodelijk saai. Al vanaf de eerste minuten irriteerde ik me aan de stijl van Bertolucci en ik verschiet er eerlijk gezegd niet van dat dit als een ode aan de Franse nouvelle vague wordt gezien, een filmstroming waar ik ook bitter weinig mee heb. Geef mij dan maar het neorealisme als ik iets van Italiaanse films wil zien. Al moet ik wel toegeven dat Bertolucci hier en daar wel wat interessants weet af te leveren, daarmee ook dat ik niet de laagste score geef, zoals de dansscène in de huiskamer van Fabrizio. Het is echter bijlange na niet goed om me te overtuigen van zijn kunnen.

Zonde dat ook dit weer zo'n twee uur moest duren (ik irriteerde me er bij Last Tango in Paris ook al aan het slepende van de film), want wat compacter had de film veel goed gedaan. Temeer omdat hier wel een degelijke cast achter zit. Francesco Barilli en Adriana Asti zijn in ieder geval goed op elkander ingespeeld. Beetje teleurgesteld ook door de soundtrack van Ennio Morricone. Niet meteen mijn favoriete componist (Nino Rota!), maar ik heb hem nog redelijk hoog zitten. Hier levert hij echter een wat ongeïnspireerd zootje af dat bovendien nogal schel klonk. Vreemd genoeg een opmerking die ik een halfjaar geleden ook bij Last Tango in Paris had gemaakt, maar toen weet ik het aan de kwaliteit van de print...

Neen, dit was het toch niet. Het vervelende is dat ik toch met het gevoel blijf zitten dat ik iets heb gemist aangezien Prima della Rivoluzione (en Bertolucci in het algemeen) toch wel een zekere status heeft veroverd. Was ik gewoon niet in de stemming? Het kan, maar voor mij is het toch even gedaan met deze Italiaan. Geef mij maar een Visconti of De Sica.

1*

Knappe sfeervolle film met erg fijne soundtrack, van klassiek tot jazz en Italiaanse crooners. Ook erg goed spel van met name Adriana Asti, als verleidelijke tante die behoorlijk de weg kwijt is.

Deze Bertolucci is ook weer ambitieus en zit vol ideeën, iets te veel wellicht, en lang niet alle filmische en narratieve trucjes werken even goed (camera obscura), maar het talent spat er van alle kanten van af. Stuk beter dan zijn latere films wat mij betreft.