Le Mouton Enragé (1974)

Een beetje cynisch en ook pikant deze Franse mid-zeventiger met Trintignant en Schneider in hun voor die tijd typisch zwoel gedoe.

Middenmoot film film waarin liefde (?) er is omwille van invloed en geld en pas op het eind gemeend (?) romantisch wordt.

Toch een fameuze sterrencast en eigenlijk niet meer dan louter ontspanning.

Terloops : Eigenaardig toch de link naar "Un Homme et une Femme" van enige jaren vroeger eveneens met Trintignant : de beginnoten van het gelijknamig chanson, de allusie naar de formule 1-piloot...

Vond dit toch wel wat meer dan een 'middenmoter'. Op papier een idioot verhaal, maar op het witte doek volslagen normaal en je verlustigt je in de 'overwinningen' van Jean-Louis Trintignant, die van sullige bankbediende transformeert tot rokkenjager en captain of industry, de ene transactie na de andere afsluit, oude dames nieuw geluk brengt en ook nog hoofdredacteur van een krant wordt. En je kijkt er naar alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Allemaal onder leiding van een schrijver, die zelf het café niet meer uitkomt maar Jean-Louis transformeert tot een soort superheld en de touwtjes strak in handen houdt.

Een film met Jean-Louis Trintignant, Romy Schneider en Jane Birkin. Kan het mooier? Trintignant is een acteergod en hier op z'n best. Romy is mooier dan ooit. We krijgen zelfs even haar borsten te zien. Daar deed ze nooit moeilijk over als het binnen het script paste. Alleen de manier waarop ze uit deze film werd 'verwijderd' stond me tegen. Birkin kijkt weer ondeugender dan ooit en ook bij haar mogen we even zien dat ze geen borsten heeft, maar 'daar' toch leuk en sexy uitziet. Fransen zijn meesters om een film een komedie te laten lijken, terwijl het dat helemaal niet is. Het slot weet daar dan ook wel raad mee. Je ziet het niet aankomen, ik althans niet. Een feest om naar te kijken, deze Love at the Top en nog geen dag verouderd.

Het begin vond ik bijzonder sterk en erg leuk tegendraads - het was wel ietwat een teleurstelling dat dat zich niet doorzet over de hele film heen, en het net iets braver en daarmee minder scherp is in het grootste deel. Wel is het einde dan weer geniaal. Schneider en Birkin zijn oogverblindend mooi en doen je verlangen dat je in de jaren-70 terug kon stappen. Van Trintignant was ik dan wat minder onder de indruk, maar dat komt misschien omdat hij nogal op iemand lijkt waar ik wat moeite mee heb. Storend.

Haha. Die Fransen in de jaren '70.

Van die films waarvan je zeker weet dat die nu nooit meer gemaakt zouden kunnen worden.

Curieus verhaaltje dat helemaal niet zo geweldig is maar wel een geinig filosofisch experimentje met een topcast.

Geen idee overigens waarom die vrouwonvriendelijke toestanden noodzakelijk waren maar soit.

Leuke uitgangspunten en een aansprekende cast, maar het wordt aanvankelijk nogal rommelig uitgevoerd. Gelukkig is de tweede helft van de film wel een stukje beter.

Zou zich prima lenen voor een Hollywood remake, mocht dat niet al gedaan zijn.