Jaddeh Khaki (2021)

In het Iraanse “Hit The Road” gaat het er gezellig aan toe in de auto. De kleine man -het nakomertje- steelt de show met grappige praatjes en eindeloze fantasieën. Papa rommelt wat aan met zijn gipsen been. Maar er is meer: wat is er nu met de oudste zoon? Wordt hij gevolgd? Heeft hij angst of verdriet? En voor wie? Terwijl de film je meeneemt in erg mooie landschappen en jolige tot melancholische buien van zangtalentje mama en de oudere zoon. De toekomst laat zich raden. De film ademt een ondeugendheid, onvoorspelbaarheid. De term mysterieus is niet vaak zo fleurig verbeeld. En wat was nu het doel? Een man? Een vrouw? Europa? De dood? Wie het weet mag het zeggen.

Mooi festivalfilmpje.

Gezien via IFFR. Een Iraanse roadmovie, ik kan oprecht zeggen dat dat mijn primeur is. De film is heerlijk offbeat, de acteurs spelen losjes, hele fijne kleine beeldende humor. En hoewel gaandeweg duidelijk wordt dat het einddoel van de trip niet zo leuk is voor de aanwezigen, wordt de film nooit te overdreven dramatisch. Hij staat betiteld als drama, maar neigt eerder naar comedy. Niet het type waarbij je van de stoel glijdt van het lachen, maar de subtiele, offbeat, droge wijze die het vermakelijk houdt om naar te kijken. Editing en camerawerk/standpunten zijn prima in orde. Scene waar de zoon opgehaald wordt is heerlijk, zowel qua beeld als gedrag.
De scenes met de Iraanse volksmuziek en het meezingen van de acteurs zijn wat mij betreft duidelijk het minste en eigenlijk vervelend. Wellicht zijn het lokale tophits en voor de Iraniërs hilarisch, maar dat zal voor de Westerlingen anders zijn. Laatste kwartier is wat matig en eigenlijk eindigt de film zonder een bepaalde climax en dooft beetje uit.
Al met al een leuke frisse verrassing, hoewel niet een die ik een 2e keer zou kijken (7,5)

De film bestaat bijna louter uit sterke momenten maar is ook geheimzinnig – wie zijn deze mensen en waar gaan ze naartoe? – en vervreemdend: de personen zijn wat vreemd en onpeilbaar en hun gesprekjes ongemakkelijk waarbij verdriet en humor hand in hand gaan. Al met al een intelligente, heerlijke film die tegelijk ook verwarrend, vermoeiend en uiteindelijk wat saai is omdat je niet goed weet waar je naar aan het kijken bent. Mogelijk geeft de film het perspectief van de jongen die – net als de kijker – bewust deels onwetend wordt gehouden over wat er aan de hand is, maar uiteindelijk lijkt de film te gaan over verbinding en afscheid, over een gezellige roadtrip en het verdwijnen in een zwart gat.

Een vader [Hasan Majuni] en moeder [Pantea Panahiha] zijn met hun volwassen zoon [Amin Simair] en diens veel jongere broertje [Rayna Sarlak] onderweg. Moeder ruziet flink met haar jongste zoon over het feit dat hij weigert zijn mobiele telefoon weg te gooien, maakt meteen duidelijk dat dit gezin niet onderweg is naar een vakantiebestemming. De reden voor deze familieroadtrip wordt geleidelijk duidelijk in dit bewust wat trage en onconventionele familiedrama dat op onverwachte momenten wordt onderbroken door een lang aangehouden scherpe blik in de camera van één van de hoofdpersonen. Panahi gebruikt dat middel om je inzicht te geven in wat er achter de uiterlijke schijn van het betreffende personage schuilgaat en wekt daarmee nieuwsgierigheid op naar het doel van en de reden voor de reis. Wanneer het einddoel nadert houdt Panahi de aandacht vast met behulp van Amin Jafari’s schitterende beelden en intrigerende cameraopstellingen. Een uiterst originele, goed geacteerde, boeiende film met enkele memorabele muzikale intermezzo’s.

Iraanse roadmovie waar het guitige zoontje de show steelt. Degelijk debuut van Panahi Junior die qua stijl dezelfde weg opgaat als zijn vader. Ik werd net niet helemaal gegrepen door de film die voor mij op enkele fijne passages na net niet voldoende aansloeg.

De eerste twintig minuten vond ik geweldig, nadien werd het iets serieuzer. Hoewel, humor en absurditeit bleven aanwezig, maar dan anders. De scènes met de opgepikte wielrenner en die vreemde koop van schapenvellen had ook wel iets.

De trip was geen plezierreisje. De oudere broer was doodserieus en dat stond in schril contrast met de onwetende kleine jongeman. Voorts fijn acteerwerk en prima cinematografie, zeker alles rond en in de auto.

Deze road movie over een getroebleerd gezin levert ontegenzeggelijk een aantal fraaie scènes en spitse dialogen op, maar ik heb een samenhangend plot node gemist. Hoewel de cinematografie dik in orde is, ben ik van films uit Iran doorgaans beter gewend.

Al vlug wordt ge gewaar dat dit regiedebuut van Panahi Jr meer zal inhouden dan het oppervlakkig, dwaas, humeurig gesnater in de wagen de geheimdoenerij rond de GSM, de zwijgzame zoon, de peinzende vader, de wispelturige moeder, het gekke jongetje.....
En zo is het. Doorheen een resem prachtbeelden van het landschap, sublieme beeldcomposities en schitterende scènes de appelscène met vader en zoon, om er maar ééntje te noemen geraken we in het laatste gedeelte van de film waarin de emotie ongenadig is en de ganse situatie overduidelijk wordt.
Een pijnlijk onderwerp, handig bedekt met ogenschijnlijke lichtzinnigheden, maar het drama is er en niet alleen voor deze familie.
Merkwaardig is dat er nogal wat gezongen wordt in deze film. Het zijn uitbundige liederen naar de muziek toe, de teksten zijn echter van een andere aard. Panahi trekt zijn manier om deze film te maken, door tot in de muziek.
Een prachtwerk dat ook kan bogen op schitterende acteurs.

Meer dan twee sterren kan ik deze helaas niet geven... Inderdaad een prachtig landschap, zeker wel! Maar die familie kon mijn sympathie niet veroveren, zeker dat irritante, verwende kind niet! Voor altijd afscheid nemen moet vreselijk zijn en iedereen reageert daar anders op, dat laat de fim duidelijk zien. Maar eerlijk gezegd had ik meer medelijden met het hondje...