Ninjababy (2021)

De film is een soort Noorse variant van Juno of Knocked Up maar de humor is veel minder grappig (veelal op het niveau van flauwe poep- en piesgrappen; en wij maar denken dat Amerikaanse humor platvloers is) en heeft misschien een typische ‘millenial’-vibe à la de eveneens Noorse film Verdens Verste Menneske, wat de film samen met het vermijden van de te verwachten cliché-uitkomst, denk ik geschikt maakt voor filmhuizen, maar die film wist me ook niet te raken. De film is niet slecht en bevat naast flauwe humor de obligate morele dilemma’s, drama en romantiek rondom een ongewenste zwangerschap waardoor de film niet echt verveelt maar bijzonder of boeiend wordt hij ook nergens.

Tot haar verbijstering ontdekt Rakel [Kristine Kujath Thorp] dankzij haar huisgenote en beste vriendin [Tora Chrstine Dietricchson] dat ze zwanger is. Aikidoleraar Mos [Nader Khademi] is de enige sekspartner die ze recentelijk heeft gehad en dus brengt ze hem op de hoogte. Ze overweegt abortus totdat de gynaecoloog ontdekt dat ze al zeven maanden zwanger is! Dat betekent bovendien dat niet Mos, maar een rare snuiter met de bijnaam Pikkjesus [Arthur Berning] de biologische vader is. Wanneer haar onvruchtbare halfzus Mie [Silya Nymoen] zich aanbiedt als adoptiemoeder moet Rakel een keuze maken voor haarzelf en voor haar toekomstige kind. Een uiterst zonderlinge tragikomedie waarin de hoofdpersoon regelmatig bizarre dialogen heeft met een cartoonversie (Rakel is striptekenaar) van haar baby, [stem: Herman Tømmeraas] die de bijnaam Ninjababy krijgt, en een weinig sympathieke hoofdpersoon. Thorp is gelukkig erg goed in de hoofdrol maar dit is absoluut een geval van ‘love it or hate it’. Ik val zeker niet in de categorie ‘love’.

Geschakeerde film over de implicaties van een ongewenste zwangerschap. Aanvankelijk dacht ik te maken te hebben met een komedie, maar ergens halverwege begint de toonzetting serieuzer te worden. Vanaf dat moment verliest de film een beetje van zijn charme. De geanimeerde conversaties tussen het zwangere meisje –een guitige rol van Kristine Kujath Thorp– en haar aanstaande baby voegen iets extra’s toe. Een geslaagd mainstreamdebuut van regisseur Yngvild Sve Flikke.

Wat een heerlijke film van Noorse makelij was me dit, top combo drama-humor en met een zalige Kristine Kujath Thorp. Ook de animaties tussendoor zijn een ferme meerwaarde, zowel mijn klein hartje als lachspieren werden ferm aangewakkerd. Een dikke pluim en een 9/10

Aardige film over een jonge vrouw die nog niet klaar is om moeder te worden, te horen krijgt dat ze al een half jaar zwanger is. Qua verhaal niet echt origineel en ook het verloop is op sommige vlakken vrij voorspelbaar. De film neemt geen blad voor de mond en de cartoon-stukjes verbeelden op een leuke manier de innerlijke gedachten van het hoofdpersonage. Komt best fris over, maar 3.5 sterren zou net te veel zijn.

Fijne film die inderdaad wat weg heeft van Juno. Door de frisse en directe aanpak wordt het zware onderwerp erg luchtig weergegeven. Die animaties hadden wel iets en brachten ook wat sympathie of begrip bij de aanstaande moeder. Niet dat ik anders zomaar een oordeel zou vellen over haar …

Prima geacteerd wel en wederom een fijne productie uit Scandinavië. De verschillende scenario’s die door haar hoofd spoken worden stelselmatig verhaald en brachten de nodige schwung aan het geheel. De aanwezige humor werd perfect verweven in het dramatische gedeelte.

Geen geheel origineel onderwerp, maar de frisse guitige aanpak bracht iets extra. Ik denk ook dat de film daardoor best aanslaat bij de oudere tieners en jonge twintigers. De film verveelt nergens. Fijn!

Luchtige film over toch wel een zwaar onderwerp, al is het geen tiener meer die zwanger is, maar een chaotische twintiger. Eerst wordt gedacht aan abortus, zal niet iedereen zo luchtig over doen zoals Rakel, maar juist dat vond ik wel typerend. Het toonde mij maar weer dat iedereen zomaar kinderen kan baren, maar of dat ook goed is voor die kinderen....? Anyhoe, dat is een andere discussie.

Film pakte me wel, leuk gedaan. Karakters zijn ook wel goed, zeker de hoofdpersoon Rakel. Waar ze langzaamaan nog enigszins wat moeder gevoelens krijgt, ook door de (leuk in beeld gebrachte) gesprekken met haar NinjaBaby

Aanradertje! 3,5 *

Sprankelende en overpeinzende en beslist ook straf originele drama-komedie met hilarische scènes zoals deze met het tegelijk opdoemen van drie "kandidaat-overnemers" , maar ook met momenten van overwegingen rond het moederschap, waarbij het acteertalent van de hoofdrolspeelster pal staat en de creatie van het "geweten Ninjababy" een pareltje is aan deze Noorse productie.

Specialleke Heel gevoelige prent! Absolute aanrader!

Niet onmiddellijk het soort films dat ik opzoek, maar de gelegenheid deed zich voor op Canvas. Een eigenzinnige tragikomedie met leuke tekeningetjes en rauwe dialoog ertussen. Niet toevallig refererend want de film is op een strip gebaseerd. De vergelijking met Juno ligt voor de hand want er zijn heel wat gelijkenissen : de overweging van abortus en adoptie bijvoorbeeld, die in beide films als egoïstische keuzes gelden. Wat ik hier mis en wat Juno wel had in tegenstelling tot Rakel, is een familie. Kan wel zijn dat Rakel misschien geen ouders meer heeft of uit een gebroken gezin komt maar dat neemt veel van de herkenbaarheid van de situatie weg. Verder gaat het in feite meer over het leren opnemen van verantwoordelijkheden en over het maken van toekomstbepalende levenskeuzes. Niet slecht dit.

Kujath-Thorp is een actrice om in de toekomst naar uit te kijken. Ze viel me vorige week al op in Bastarden waar ze de repliek geeft aan Mads Mikkelsen. Lijkt me zo'n actrice die het potentieel heeft voor een internationale doorbraak, een beetje zoals Alicia Vikander en Noomi Rapace destijds.

Onlangs was deze op tv en eens meegepikt. Dit was nog een leuke film. Nochtans nog een serieus thema, maar het werd toch tof gebracht. Door in sommige scènes met animaties te werken, was het toch allemaal wat origineler. De cast kwam naturel en overtuigd over.

Aangenaam verrast door deze film en vond het een aanrader!

Ondanks de relevante en complexe inhoud van de film vond ik het moeilijk om sympathie op te wekken voor het hoofdpersonage. Regisseuse Yngvild Sve Flikke profiteert van een degelijk verhaal, maar werkt dit (zeker de humoristische kant) op een erg flauwe manier uit. Met name het nogal dunne gezever van de personages over seks en soortgelijke onderwerpen gaat ontzettend vervelen, waardoor de subtielere tweede helft op weinig medeleven kan rekenen. Hoofdrolspeelster Kristine Kujath Thorp acteert ver boven de middelmaat, maar wordt opgezadeld met een weinig empathisch karakter waardoor ze me persoonlijk al snel kwijt was. Degelijke montage en de betere tweede helft verbloemen de irritatie tot op zekere hoogte, maar uiteindelijk was ik erg blij dat ik de eindcredits zag verschijnen en dat is binnen het filmische begrip nooit een goed teken.