Nneka the Pretty Serpent (2020)

gewoon op netflix te zien trouwens

Ik hou best van wat exotica, maar er zijn bepaalde landen met wiens cinema het voor mij niet zo botert. India is er zo eentje, maar ook mijn (beperkte) ervaringen met Nigeria zijn erg matig - ook al hebben ze beiden kwantitatief genoeg in de aanbieding.

En helaas, Nneka the Pretty Serpent is geen uitzondering. De film duurt maar liefst twee uur twintig minuten, maar is vooral episch in z'n saaiheid. Als je het verhaal in een uur had geduwd was het al aan de lange kant geweest, maar nu zien we vooral uitgebreide romantische intermezzo's, compleet irrelevante scenes en gesprekken die eindeloos lang uitgerekt worden, door hele matige acteurs. En niet dat dat verhaal überhaupt zo'n voltreffer is. Nog een half puntje voor de moeite dan maar, en voor de héél sporadisch aanwezige sfeer.

Enkele visueel competente beelden zorgen voor wat schaarse sfeerscheppingen binnen deze uitzonderlijk matige Nigeriaanse film. De hoofdrol wordt vertolkt door Idia Aisien en aan haar de uitdagende taak om een innemend personage te spelen binnen een film van wel 140 minuten lang. Spijtig genoeg verslikt het regieduo, die bestaat uit Zeb Ejiro en Tosin Igho, zich compleet met de casting. Aisien is een bijzonder saai personage en mist alle charisma die voor haar rol benodigd is. Als kijker zit je de hele speelduur lang echter wel met haar opgescheept, maar het zorgt al snel voor een vermoeiende kijkervaring. Vermoeiend verandert uiteindelijk in onverdraaglijk als we er ook nog de belabberde geluidsbewerking (sommige teksten zijn duidelijk op locatie gefilmd en andere dialogen juist in een geluidsstudio), het constante gewissel tussen steenkolen Engels en de authentieke Afrikaanse taal en het verhaal dat maar doorratelt zonder zo'n kolossale speelduur ergens te rechtvaardigen bij moeten nemen. Veel politieagenten doen onderzoek naar de fantasierijke moorden in Nneka the Pretty Serpent en kunnen maar geen spoor aantreffen, terwijl vrijwel elk van die moorden worden gepleegd op openbare en zwaarbewaakte locaties. Het is echt ongelooflijk wat voor een puinhoop deze film wel niet is, met als absolute klap op de vuurpijl een onophoudelijk lelijke soundtrack gecompenseerd door Larry Gaaga.