Glasshouse (2021)

Erg leuk.

Glasshouse was een verrassing, maar toen ik er de eerste foto's van zag wist ik al dat de film waarschijnlijk minimaal ging uitkomen op een 3,0*. Een film als deze kan namelijk al een heel eind komen met een aardig stijltje, en visueel ziet deze film er dan ook heerlijk uit. Ook fijn dat het zich daarin niet te veel terughoudt of laat gaan.

Deze film is erg straightforward. Je hebt het concept, je hebt de personages en je hebt het verhaal. Dat zijn dan ook de meeste ingrediënten waar de film mee werkt. Geen onzinnige droomsequenties of vage zijpaden, gewoon een film die zich aan het verhaal houdt en daar hou ik van. Zo heb je eindelijk eens een film die de zaken niet onnodig moeilijk maakt, en dat werkt soms best verfrissend.

Toch is het concept best origineel te noemen, maar Glasshouse heeft het voordeel dat ook een hoop andere elementen goed werken. Het acteerwerk is goed, vooral de zussen spelen waanzinnig. Het verhaaltje boeit en verrast, en de film verveelt nooit. Het tempo is precies goed, waardoor de film je in een lekkere flow door de speelduur en het verloop weet te leiden.

Wat echter het meest geslaagd is, dat is het visuele aspect van de film. Erg fraaie cinematografie, versterkt met geweldige belichting. Geduldig opgenomen, ondanks dat de editing nog wel wat rommelig is. Het verhaal zit niet geheel zonder gaten. Gelukkig staat dat los van het visuele, want deze film blijft altijd een streling voor het oog, en met een budget dat vast niet heel hoog lag is dat altijd plezierig.

Zodra de film uitkomt kan ik niet wachten wat het publiek ervan denkt. Ik vond het een erg amusante en soms ronduit originele film. Een apocalyptische film die er voor de verandering juist heel schoon uitziet, en niet de verdorde en verbrande wereld is waar we gewoonlijk aan gewend zijn. Leuke verrassing, gaaf om deze alvast gezien te hebben.

Een gezin van een moeder, drie dochters en een zoon, met als toevluchtsoord een glazen huis, ver weg van anderen, overleeft The Shred, een gifstof in de lucht dat de herinnering uitwist. Totdat een vreemdeling verschijnt en hun veilige manier van leven bedreigt. Kortom de post-apocalyptische horrorversie van de "The Beguiled" (1971 en 2017) Ik kan me niet voorstellen dat iemand niet aan die film zal denken.

Het voelt ook bijna aan als een Victoriaans historische film. Doordat de film prachtig is vormgegeven met decorontwerpen en dochters die sensueel rondlopen in witte luchtige schouder-ontblote outfits die rechtstreeks uit de periode lijken te komen. Wat de intensiteit nog verder vergroot, zijn de sterke prestaties en schoonheid van de dames. Met name Jessica Alexander (Bee) en Anja Taljard (Evie) creëren een intense rivaliteit tussen de twee verschillende denkwijzen van de harde realiteit. Ondanks dat de setting vertrouwd is, is het door de uitvoeringen, kostuums, decorontwerp en laatste schokkende onthulling moeilijk om niet door te worden meegesleept. Daarom een half puntje meer!