The Medium (2021)

Niet zo heel bijzonder, zeker niet gezien het eerdere werk van Pisanthanakun. Redelijk standaard bezeten filmpje. De film opent wel sterk met een interessante, verrassende focus op drama. Er wordt goed ingezoomd op de verschillende hoofdpersonages en ze worden goed uitgediept. Helaas komt dan vrij snel de standaard ontwikkelingen van een possession film en dat valt wel tegen. Het slot is wel weer sterk, hetzij met enige voorspelbare (doch doeltreffende) jumpscares. Ook wordt de sfeer sterker en het eindigt verrassend groots.

Acteerwerk van de extra's valt met name vaker tegen (waardoor sommige momenten eerder komisch aandoen dan spannend), maar de hoofdcast doet het vrij aardig.

Enkel aan te raden voor de liefhebbers van het subgenre of mensen die geen andere film kunnen vinden voor een sneller horrorfix.

2.75 ster met afronding naar boven vanwege een aardige finale en enkele redelijke plotontwikkelingen.

Ik vond het grotendeels een boeiende film, tot een bepaalde stukje waarvan ik dan weer echt twijfel aan het IQ van sommige personages in de film.

Wanneer er uiteindelijk besloten wordt om die man en zijn studenten de echte uitdrijving te laten doen is het al volop duidelijk hoe gevaarlijk en onvoorspelbaar Mink is. Maar ze laten haar gewoon vrolijk door het huis denderen middenin de nacht, God mag weten wat ze allemaal ging uitspoken en we zien al gauw wat ze dus aanricht.

Ze hebben er serieus niet over nagedacht haar meteen in een kamer op te sluiten zodat ze niets kan aanrichten? Bizar.

In 2018 reist een filmcrew naar Thailand voor een film over een Nim [Sawanee Utoomma], de sjamaann van de godin Ba Yan die al generatieslang van moeder op dochter wordt overgedragen. Nims jongere zus Noi [Sirani Yankittikan] was eigenlijk voorbestemd om sjamaan te worden, maar zij heeft de geest van Ba Yan via een ritueel afgewezen. Wanneer Nims dochter Mink [Narilya Gulmongkolpech] gedrag begint te vertonen die past bij de overdracht van een geest, denkt haar moeder aanvankelijk dat Nim de geest dient af te staan. Maar Nim vermoedt dat er wellicht een andere, minder goedgezinde geest in het spel is. Begint overtuigend als een documentaire, met uitgebreide aandacht voor Nims spirituele cultuur en familiegeschiedenis, en weet geleidelijk een sfeer op te wekken die doet denken aan (en regelmatig zo effectief is als) The Exorcist. Onderhuidse spanning is er in overvloed, maar ook een aantal buitengewoon spannende momenten. Gulmongkolpech is fantastisch als de geplaagde dochter.

Ik zal beginnen met het feit dat deze poster zo verschrikkelijk mooi is.

In The Medium gaat een documentaireploeg reportage maken over Nim, een sjamaan voor de godin Bayan. Na enkele vreemde gebeurtenissen rondom haar nichtje Min beslist de cameraploeg om de focus op. haar te houden. Er wordt geloofd dat ze bezeten is door de goede godin om zo de volgende sjamaan te worden, maar is dat wel zo?

De religie van het Thaise volk wordt prachtig weergegeven, vol liefde en detail. Je hoeft niet veel te weten over godsdiensten of je moet niet eens geloven om te kunnen inzien dat dit een prachtig geloof is. Hierdoor is het hele demonic possession-aspect net dat tikkeltje anders. Er worden andere rituelen, remedies en handelingen gebruikt. Het was faschinerend om te mogen aanschouwen.

Het eerste uur dient vooral om de familie te introduceren en hun personages te onderbouwen. Dit lukt aardig en ieder karakter voelt aan als een echte persoonlijkheid. De scares zijn bijna niet aanwezig en als die er zijn, is het subtiel en onderhuids. Exact wat ik leuk vind, dus.

Maar toen ging het verkeerd. Het tweede uur wordt subtiliteit en personage-opbouw overboord gegooid. Er wordt gefocust op een gigantische onsubtiele scare-fest à la REC e.d. Aanvankelijk was ik benieuwd waar dit allemaal heen zou gaan en toen het tempo oppikte was ik er ook echt klaar voor. Jammer genoeg ging het wel heel snel bergaf. Men wil té veel in de film proppen. Kannibalisme, zombie-achtige wezens, slasher, dierenmishandeling,... passeren de revue. Overdaad schaadt, luidt het dan.

Moest dit ten minste goed uitgevoerd zijn geweest, had ik het nog meer kunnen waarderen. Vaak is er een oprecht spannende scène die wordt onderbroken om naar een andere chaotische bedoening te switchen. Vijf minuten later wordt er terug naar de eerste scène gewisseld waardoor alle voorheen opgebouwde spanning als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Dit klinkt allemaal negatief maar uiteindelijk heb ik me wel vermaakt. Mede door het eerste uur, deftig acteerwerk en een zeer impactvolle allerlaatste scène. Die deed me alles toch wel even in een ander perspectief zien.
Ik raad de film zeker aan voor de fans van het genre want ik snap de visie en weet dat hier zeker een publiek voor is. Het is uitermate jammer dat ik daar niet toebehoor.

3*

Lang uitgesponnen horrorfilm die constant een andere richting opgaat, maar diezelfde richting blijft omgooien wanneer het dan eindelijk leuk begint te worden. Niettemin was ik benieuwd naar deze veelbesproken film uit Thailand, maar het resultaat viel me vooral tegen. Wat mij betreft neemt Pisanthanakun teveel hooi op z'n vork en probeert alle vormen van horror uit in een enkele film van 129 minuten. Het voelt te vol aan, en zelfs met een volle film is het tempo niet vooruit te krijgen. De schrikmomenten slaan nauwelijks aan en de sfeer brandt niet lekker door. Gelukkig ziet de film er verder wel verzorgd uit waardoor het aanvoelt alsof ze het wel echt hebben geprobeerd. Het acteerwerk is degelijk, maar de film is nergens spannend, sfeervol of doe maar eens gek schokkend genoeg. Ik twijfel overigens niet aan de kwaliteiten van Pisanthanakun. Die zal in de toekomst nog best aardig werk kunnen afleveren, dus hopelijk is zijn experiment nu voorbij en blijft hij bij een enkele horrorstijl.

Jammer, ik had hier toch heel wat meer van verwacht maar het viel mij nogal tegen. Van Thaise regisseur Banjong Pisanthanakun zag ik al Shutter (2004) en de prima korte filmpjes uit See Prang (2008) Haa Phraeng (2009) en The ABCs of Death (2012). Hij werkte hier samen met de Koreaanse Hong-jin Na, de regisseur deed hier het schrijfwerk maar is ook bekend van zijn drie films Chugyeogja (The Chaser, 2008) Hwanghae (The Yellow Sea, 2010) en Gok-seong (The Wailing, 2016)

In de film wordt vertelt dat documentaire-makers in 2018 sjamanen wilde bestuderen in Thailand. In de noordoostelijke Isaan-regio in de provincie Loei vinden ze een Nim, een plaatselijke sjamanka (vrouwelijk sjamaan) en naaister die naar verluidt welwillend, de geest Ba-Yan kanaliseert. Via de interviews hoor je van haar dat dit een ‘sjamanistische erfenis’ is die al generatie op generatie vreedzaam is doorgegeven. Het eerste gedeelte lijkt dan ook het meeste op een faux-documentaire.

Maar het is een horror en er staat dus wat te gebeuren in het plot Dat moet gebeuren wanneer Nims nichtje, Mink een jonge meid van begin twintig, zich vreemd begint te gedragen na het overlijden van haar vader. De zogenaamde makers besluiten dan om haar te volgen en veranderd de film naar de welbekende Found Footage-stijl. Hoewel er elementen van mysterie zijn, zijn de gebeurtenissen nu ook niet zo heel schokkend; Alcohol, heftige menstruate, kleine kinderen plagen en seks met onbekende mannen.

Oké je heb dus een film met een flinke looptijd van ongeveer 130 minuten en je ziet pratende hoofden en tijd die je met sjamaan Nim doorbrengt overgaan naar perikelen die net iets meer zijn dan onhandelbaar puber-gedrag en bijkomstige familiale schuldgevoelens. Zonder dat er ook maar oplossing in zicht was! Pas in de laatste 30 minuten waarin men begint af te tellen vanaf vijf nachten voor de gepland exorcisme-ritueel, dat de horror los gaat! Elke avond zie je Mink een of andere kattenkwaad uithalen gevolgd door de finale!

Het is verfrissend om eens andere rituelen en uitdrijvingen van demonische geesten te zien. Nu eens geen omgekeerd kruizen en Latijns murmelende priester maar vingers in een glaasje water en gespannen draadjes. Het is dan ook jammer dat er niet meer gekozen werd voor religieuze en Sjamanisme fenomenen maar dat het eindig in een domme groep bezeten kannibalistische zombies...Tja, met zo'n speelduur en om dan alleen daarop wachten is niet bevorderlijk voor mijn waardering!