We're All Going to the World's Fair (2021)

Waardeloos.

Film bracht nogal wat geluid los op het internet, maar in Nederland ging deze film nog redelijk onder de radar. Een verloop dat alleen maar aan te bevelen valt, want deze film trekt toch wel de nieuwe streep in wat acceptabel is als kunstvorm en wat gewoon waardeloze onzin is. En dan overdrijf ik daar niet in.

We're All Going to the World's Fair is een erg makkelijke film. Zo vreemd en eigenzinnig mogelijk om de kijker wijs te maken dat er een diepere betekenis aanwezig is. Veel mensen hebben deze ook klaarblijkelijk kunnen ontdekken, maar ik kon alleen maar slappe regie bekennen die inhaakt op acteurs die minutenlang staan te dansen, springen en/of praten. Improvisaties die overigens nergens maar een beetje interessant worden gepresenteerd, want mezelf filmen terwijl ik slapend sta te dansen kan ik ook.

Verder slap acteerwerk en geen enkele visueel verheffende scene. Het voelt erg aan als een film die ik met 3 dagen voorbereiden in een enkele dag zelf kan maken. Een echt narratief is er niet. Een concept is er wel, maar de film doet toch vooral zijn eigen ding. En dat is het filmen van een laptop bijvoorbeeld, want zo zitten er meerdere scenes tussen waar gewoon een laptop of ander scherm in beeld wordt gebracht waarop een filmpje wordt afgespeeld.

Fijn dat mensen er veel in kunnen ontdekken. Voor mij is het uiterst luie regie dat met veel poeha wordt verkocht aan het publiek, maar de kern is zo leeg als een drijvende wijnfles. Ik vind het dus gewoon een stortvloed aan onzin, maar goed, misschien dat het punt wel weer langs me heen is gegaan. In ieder geval simpele, langzame en vermoeiende regie met irritante acteurs en dromerig narratief dat de film nooit verder helpt.

Onduidelijke, teleurstellende film over een tienermeisje (Anna Cobb) dat op haar kamer besluit deel te nemen aan de World's Fair Challenge, een virtueel horror rollenspel. Dat klinkt helaas interessanter dan het is, aangezien je niets ziet van het feitelijke spel en er verder eigenlijk ook amper iets gebeurt. Tegen het einde dreigt de film een beetje spannend te gaan worden, maar dat blijkt slechts een excuus om met een enorme anticlimax op de proppen te komen. Hier en daar weet de film een onbehaaglijk sfeertje neer te zetten, maar dat is dan ook het enige positieve dat hierover te melden valt.

Horrorfan Casey [Anna Cobb] besluit een online challenge te doen waarmee ze zich begeeft in haar eigen horrorfilm. Daarvoor moet ze in een videoboodschap drie keer zeggen: “I want to go to the World’s Fair”, een mysterieuze video bekijken, afwachten wat de gevolgen zijn en regelmatig video-updates plaatsen. Door die updates komt ze in contact met JLB [Michael J Rogers], van wie de bedoelingen onduidelijk en mogelijk zeer twijfelachtig zijn. Weer een geval van een intrigerend idee dat te mager is voor een avondvullende film en heel veel moeite moet doen om net boven de 80 minuten uit te komen. Een sterk speelfilmdebuut voor Cobb, dat wel.

Someday soon, I am just gonna disappear. And you won't have any idea what happened to me.

Het is niet gemakkelijk om verhalen te brengen over personages die grotendeels online leven, hoewel we zulke films vandaag broodnodig hebben om onze eigen tijd en realiteit te begrijpen. Deze film doet dat voor mij op uiterst beklijvende wijze.

Ik was van begin tot einde gebiologeerd aan het kijken naar de manier waarop hoofdpersonage Casey (een weergaloze Anna Cobb) invulling geeft aan de 'World's Fair Challenge'. Wat die challenge precies inhoudt, wordt nooit helemaal duidelijk en doet er in principe ook weinig toe. Het eigenlijke thema van de film is voor mij de (on)mogelijkheid van echte online verbinding. Enerzijds is het contact tussen Casey en JLB heel intiem en geven ze om elkaar. Anderzijds tonen ze slechts een fractie van zichzelf en is niemand ooit zeker van de intenties van de ander. Bovendien kan het contact op elk moment definitief verbroken worden en heb je helemaal het raden naar het welzijn van die andere persoon. Dat is de échte horror van online relaties van elke aard.

Niet alleen voor elkaar, maar ook voor de kijker blijven Casey en JLB uiteindelijk enigma's en daaruit haalt de film het grootste deel van z'n spanning. Is Casey nu wel of niet suïcidaal, of speelde ze dat maar, zoals ze JLB voor de voeten werpt? Hebben ze elkaar echt ontmoet en het goedgemaakt, zoals JLB aan het einde vertelt, of is dat maar een verhaaltje? De kijker blijft in het ongewisse. Ze lijken in elk geval erg eenzaam, allebei, ook al is ook wat dat betreft de informatie die Schoenbrun aan de kijker meegeeft beperkt. Dat er behalve Casey en JLB amper een ander mens in beeld komt, suggereert isolatie, maar impliceert dat niet per se. Misschien is Casey wel een heel functionele jonge vrouw, die in haar vrije tijd deelneemt aan online horrorchallenges? Misschien is het wel JLB wiens leven zich volledig online afspeelt en die zelf - ondanks zijn goedbedoelde raad aan Casey - een problematische verhouding heeft tot het internet en de challenge? Er wordt gesuggereerd dat JLB een kind heeft verloren, aangezien zijn computer zich bevindt in een kamer vol sporttrofeeën, wat zijn personage en de film nog aan diepte doet winnen...

Hoe het ook zij, deze film heeft me aan het denken gezet én doen huiveren. Want aan ijzingwekkende momenten en beklijvende beelden (en klanken) echt geen gebrek. De gil tijdens het dansje en de verminking van de pluchen knuffel sneden door merg en been.

Sjeeesas, wat een irritante nietszeggende en spanningsloze flutfilm heb ik net achter de kiezen En op Rotten Tomatoes krijgt dit mormel, jawel een 90% We're All Going to the World's Fair - Rotten Tomatoes - rottentomatoes.com Onbegrijpelijk...oftewel heb ik het punt, betekenis, gewoon gemist en zag ik de wonderbaarlijkheid daarom niet

Voor mij is dit pure drek, om direct door te spoelen nr de rioolput.

Halfke

Met een mooie poster als deze, een interessante premise en een titel die je vragen doet stellen zou je denken dat dit een leuke zit zal worden. Wel, dat was het helemaal niet. We're All Going to the World's Fair is een online challenge waarin spelers zelf verhalen verzinnen en aan role playing doen om het zo echt mogelijk te laten overkomen. Casey is echter de focus van de film en laat het nu net zijn dat ze dit spel iets te serieus neemt.

Er zou veel te zeggen kunnen zijn over deze film. Misschien gaat het over mental illness, het gevaar van online challenges of toch eerder over eenzaamheid in een wereld waarin iedereen virtueel met elkaar verbonden is. Het is echter geen van bovenstaande. Uiteindelijk is het een pretentieus vehikel dat niet snapt dat zijn concept niet meer dan een concept is. Er gebeurt echt bijna niks en het is voornamelijk staren naar een kind dat aandacht wil.

De horrortag is trouwens veel te ruim voor dit prulleding.

1,5*

Ik kon hier toch een stuk meer mee dan de meeste anderen hier. Vooropgesteld, ik kan me veel van de kritiek ook wel voorstellen. Om te beginnen: deze film heeft niets met horror te maken. En ja, veel van de film is staren naar computerschermen, al past dat ook goed bij het onderwerp.

Het is vooral een film over eenzaamheid. Voornamelijk gecentreerd om tienermeisje Casey, die geen offline leven heeft, en die online steeds meer opgaat in de online World Fair challenge. Voor de meesten een grap, voor haar is het bloedserieus en gaat ze er helemaal in op. Als een schreeuw om aandacht. Niet dat dat heel veel interactie oplevert, haar youtube-filmpjes komen niet verder dan een lullige enkele tientallen views - maar alsnog, het is haar leven. De mensen die verder in de film voorkomen blijken net zo eenzaam te zijn, zoals JLB. Het is vooral heel erg treurig, en ik kreeg ook echt wel medelijden met Casey en haar eenzame, online leventje en tevergeefse pogingen om aandacht te krijgen. Dan mag het wel simpel overkomen, maar als je zoiets weet op te wekken heeft de film toch wel wat goed gedaan.

Een eenzame internet-geobsedeerde tiener Casey gaat de online horror-uitdaging aan die bekend staat als World’s Fair challenge uiteindelijk verliest ze grip op realiteit en wie en wat ze is. Deze film en Casey's leven, bestaan voornamelijk uit rondhangen in haar kamer, surfen op internet, online video's bekijken (je ziet Creepypasta-video's van een meisje dat zegt dat ze in plastic verandert en een jongen die zegt dat hij het gevoel heeft dat iemand Tetris in zijn lichaam speelt) en Skype-sessies houden met volslagen vreemden. Hoeveel tijd kun je besteden aan het kijken naar iemand die kijkt naar een scherm? Net als sociaal media bestaat het ook uit knip-en-plak stukjes en beetjes Tja en als Casey niet kan slapen kijkt ze naar rustgevende stemmen van ASMR-video's en deze film is eigenlijk net zoiets. Het weet slechts een vaag gevoel van onrust op te wekken, doordat je niet weet wie die JLB is of wat hij wil. Echter is het verder ver verwijderd van alles waar een horrorfilm voor bedoeld is! De film geeft alleen een actuele blik op het leven van een gemiddelde hedendaagse tiener die vooral online opgroeit. Maar misschien is dat ook wel horror? Dat het niet helemaal eentonige werd kwam door Anna Cobb, zij weet een betoverend en boeiend personage te creëren van Casey. Maar met deze vage mengelmoes van ideeën en onduidelijke gevoel van richting heb ik helemaal niets!!

Vermoeiend.

De film is kleinschalig van opzet en zoomt in op het leven van tiener Casey, die meedoet met een online challenge die vereist dat ze de voorspelde veranderingen, die na deelname zullen optreden, registreert en deelt. Het blijft lange tijd vaag wat die (lichamelijke? geestelijke?) veranderingen moeten inhouden en als er dan ondanks enkele curieuze filmpjes van andere deelnemers en contemplatieve anekdotes van Casey zelf eigenlijk weinig noemenswaardig lijkt te gebeuren, wordt het steeds moeilijker om als kijker je verwachting bij te schaven.
Dat gezegd hebbende: geen verwachting was voor mij accuraat genoeg geweest om deze film mee in te stappen en ‘m vervolgens níet saai te vinden.

Wat wilt regisseur Schoenbrun vertellen met dit bevreemdende, documentaire-achtige verhaal? Het raakt overduidelijk iets universeels, met thema’s als isolatie, zelf-expressie en kwetsbaarheid in het digitale tijdperk, maar doet niet veel meer dan het afschilderen van Casey als een kind dat zoekt naar contact, lijkt te worstelen met haar zelfbeeld en constant laveert tussen kwetsbaarheid en (geveinsde) performance. Het punt dat ze tijdens een overdreven playbacksessie plots de longen uit haar lijf schreeuwt…en vervolgens koel verder danst, is pakkend maar komt ook over als een losse flodder.

Ironisch genoeg neemt Schoenbrun als main focus de digitale omgeving van chatrooms en online games met hun kenmerkende tegenstrijdigheid van laagdrempelig contact versus onontkoombare vervreemding; terwijl ze tegelijk haar 'boodschap' uitdraagt middels een karakterstudie die zó persoonlijk en kleinschalig-specifiek van opzet is, dat de bandbreedte om mee te resoneren wel erg klein wordt.

Ik lees het een en ander over een transgender subtext: dat de film en de World’s Fair Challenge als parabel voor transitie beschouwd moet worden. Het zou de film een welkome onderlaag verschaffen, maar kan nog altijd niet verhullen dat Schoenbrun naast willekeur en enigmatische atmosfeer weinig tastbaars inzet om haar verhaal te vertellen of de bijbehorende emoties te vangen/portretteren.

Nee, ik vond dit helemaal niks. Het voelt als een vertelling die smeekt om empathie maar tegelijkertijd de kijker op afstand houdt/niet durft te betrekken: wellicht deels het punt maar verre van interessant kijkvoer. Ik keek er erg naar uit om I Saw the TV Glow (2024) te zien, maar dat enthousiasme is dusdanig gekelderd dat ik betwijfel of dat er nog van gaat komen. 1*

“Hey guys, it’s Casey. Welcome to my channel”. Het is Casey’s openingszin waarmee zij haar livestream aftrapt. Casey neemt deel aan het spel 'The World’s Fair Challenge'. Wie eraan deelneemt zal ooit lichamelijk veranderen of door een bovennatuurlijke macht worden beheerst, zo wordt gezegd. Wat het spel precies inhoudt en wat de spelregels zijn, weet eigenlijk niemand. Het enige dat duidelijk is, is dat het belangrijk is om alles dat zich in de persoonlijke sfeer afspeelt te filmen en te delen. En dus deelt Casey haar video’s met de wereld en raakt dermate geobsedeerd door het spel dat zij op den duur niet meer weet waar het leven stopt en het spel begint.

De film is in de vroege jaren 2000 gesitueerd en schijnt een terugblik te zijn op een fase uit het leven van de regisseur en schrijver van de film, Jane Schoenbrun. Haar film is verstoken van nostalgie. Waarschijnlijk was er nostalgie geweest als Casey/Jane voor feestjes zou zijn uitgenodigd of als zij goed in sport was geweest. Iemand als Casey wordt echter niet uitgenodigd voor feestjes en is niet goed in sport. Casey verkeert in een sociaal isolement. Het enige dat zij heeft is het internet.

De film is doortrokken van een gevoel van eenzaamheid. Casey’s video’s zijn vergeefse pogingen om met de buitenwereld in contact te komen. Bijna niemand reageert. Slechts een man van middelbare leeftijd reageert door haar verontrustende clips en uitnodigingen voor een skypegesprek te sturen. Afgezien daarvan is Casey eenzaam en heeft enkel gezelschap van een eindeloze stroom online-video’s die zij tot in de vroege uurtjes bekijkt.

Internet stond begin 2000 nog in de kinderschoenen. Het was in de beginfase soms lastig om uit te maken of bepaalde content verzonnen was dan wel de realiteit weerspiegelde. Schoenbrun slaagt er goed in de kijker mee te nemen in die schimmige online-wereld waar feit en fictie zo onscherp door elkaar lopen. Casey is er aan overgeleverd. Evenals de kijker die allerlei 'intrigerende' mogelijkheden krijgt te verwerken zonder van een duidelijk antwoord te worden voorzien. Misschien levert het spel iets op. Misschien lonen Casey’s video’s wel. Misschien wordt ze uit haar isolement getrokken. Misschien ook vertoeft ze in een wereld die niet bestaat, verandert er niets en blijft ze het onzichtbare wezen dat ze is. Ach, het zal wel.

De filmstijl is found footage gemengd met internetvideo’s. Veel lange takes waarin maar weinig gebeurt. Veel aandacht ook voor Casey’s video’s en andere streams die in hun volle lengte worden getoond waarna een volgende begint. Verrekte deprimerend en verrekte saai. Aan de andere kant is het wel een effectieve manier om de levensinstelling van Casey weer te geven. Een effectieve manier die verder niet erg interessant is. Op den duur wist ik het wel. Ik kijk naar een eenzame tiener die te lang online is en de tijd doorbrengt met het bekijken en maken van verontrustend videomateriaal.

De film is meer vorm dan inhoud. De film biedt een vastberaden fundament dat na verloop van tijd behoorlijk leeg aanvoelt, weinig of geen ontwikkeling kent en op geen enkel moment spannend is.