Josee to Tora to Sakana-tachi (2020)

Bah, klote feel good films. Ik wist dat dit een prima film zou worden, maar om nu 3 uur lang (ja dat lees je goed, meer dan één uur langer dan de film zelf duurt) te huilen omdat het zo ontroerend is, daar was ik niet helemaal aan toe.

Misschien wel de definitie van catharsis, deze film.

wat is dat wicht in die rolstoel ( zeker in het begin) een vervelend kind zeg , en wat is dat jong een slappe zak die alles maar slikt, iets wat dit verhaal er niet geloofwaardiger op maakt , ( of zijn japanse jonge mannen echt zo meegaand ?)

Dat begint al bij hun ontmoeting waarin hij haar leven min of meer red , in plaats van dankbaar te zijn scheld ze hem uit voor pervert , en oma die erbij is zegt niks , als hij vervolgens voor haar gaat zorgen behandeld ze hem als oud vuil , en dat blijft maar doorgaan , hij doet heel veel voor haar maar krijgt bitter weinig genegenheid terug, je ziet hoe gefrustreerd hij daaronder is maar hij doet er niks tegen .

Jammer dat de tekenstijl ook wat tegenvalt al is het zeker niet slecht maar in vergelijking met de wat oudere japanse animatie films valt hij toch best wel tegen .

het verhaal neemt wel zijn tijd , de opbouw naar de romance tussen de 2 is redelijk gedaan maar niet heel overtuigend mede ook omdat de jongen geen moment laat zien dat hij haar arrogante gedrag op een gegeven moment zat is en een beetje ruggegraat toont .

Dan vraag je je toch af waarom hij voor haar kiest terwijl er een ander meisje op hem wacht , op die vraag komt eigenlijk geen bevredigend antwoord .