Fear Street: 1978 (2021)

Aardige film waarin tijdens een zomerkamp één van de leiders bezeten lijkt te raken. Dit vervolg is meer van hetzelfde, maar ditmaal gesitueerd in 1978 (zoals de titel al doet vermoeden). Het verhaal wordt avontuurlijk genoeg gebracht met ook wat spanning. Ook wederom de juist toon (niet te serieus, maar ook zeker niet te komisch).

Wederom teleurstellend en zoniet nog zwakker dan het eerste deel. Indd hoog jeugd-griezelserie gehalte, waardoor het nooit echt als horror en spannend wordt ervaren, op mijn 12de had ik dit waarschijnlijk nog vet gevonden, maar nu zeg ik nope. 3/10 is echt maximum en dan ben ik gul.

Deena [Kiana Madeira] en Josh [Benjamin Flores Jr.] wisten aan het eind van Fear Street: 1994 weliswaar het leven te redden van Deena’s vriendin Samantha [Olivia Scott Welch], maar haar lichaam is in bezit genomen door een kwade geest, vermoedelijk dat van Sarah Fier, de heks die bij haar executie in 1666 een vloek uitsprak over Shadyside waardoor het dorpje bekend staat als The Killer Capital. Daarom zoeken ze hulp bij Cindy Berman [Gillian Jacobs], die in 1978 wonder boven wonder een bloedbad tijdens een zomerkamp wist te overleven. In deze tweede episode uit de Netflix-trilogie gebaseerd op de gelijknamige boeken van R.L. Stine. Zoals de setting al doet vermoeden bevat dit enkele knipogen naar Friday the 13th en voor de liefhebbers is er meer expliciet geweld dan in Fear Street: 1994. Ontstijgt dankzij goed geschreven personages en prima acteerwerk nog steeds ruim het niveau van de meeste recente slasherfilms, maar is jammer genoeg aanzienlijk meer conventioneel en voorspelbaar dan zijn voorganger.

In de lijn van vorige film, maar dan de gekende horror-setting van een jeugdkamp aan een meer. Een andere tijdsgeest, wat de gelegenheid geeft om knipogen te geven naar andere films uit het horrorgenre. De filmreeks is nooit top, maar voor horrorliefhebbers met de vele (subtiele) verwijzingen, valt het nog wel mee. Al had ik toch meer verwacht van de reeks.

Iets sterker dan het nogal ADHD eerste deel, met een wat lager tempo en een compleet andere sfeer en setting. Ditmaal is de plaats van handeling een Crystal Lake-achtig zomerkamp, waar het al snel volledig uit de hand loopt en het bloed rijkelijk vloeit. Iets te lang en door de beperkte setting hier en daar aan de saaie kant, maar gezegd moet worden dat het allemaal wel weer behoorlijk spannend en lekker gruwelijk is. En de jonge cast doet het prima. Op naar het derde en laatste deel!

Leuk!

Ik had me met de eerste film van de trilogie al wel vermaakt, dat was een aardige hommage aan films als Scream en Halloween, maar bij deze tweede film gaat alles nog wat beter. Zomerkamp in het bos, aan het water, geile tieners en een brute moordenaar die langzaam de groep verkleint. Dit is uiteraard weer een knipoog aan films als Friday the 13th. Ik kan het wel waarderen, want het is mijn soort film en zoveel van dit soort titels verschijnen tegenwoordig helaas niet meer of het zijn echt van die vreselijk goedkoop gemaakte films.

Zeker dat eerste uur straalt dat zomerkamp-gevoel uit, wat ik in de Friday the 13th reeks ook geinig vond. Twee zussen die elkaar niet moeten, seks, drugs en rock 'n roll bij de tieners en uiteraard elkaar af willen troeven. Het tweede deel is dan een lading moord en gore, plus meer verhaal over de heks Sarah Fier wiens legacy hier beter werkt dan in de eerste film. Het is niet dat dit enge films zijn, maar het is later best sfeervol en een beetje spannend. Prima slot ook bij de boom en daarna de verwachte uitleg en de link met de eerste film. Het zorgt ervoor dat ik erg uit kijk naar de afsluiter van de drie delen, die ga ik dit weekend ook opzetten.

3,5*

Niet echt.

Dit tweede deel is niet bepaald beter geworden sinds het eerste deel, die ook al niet perfect was. In principe is het eigenlijk gemaakt met dezelfde soort regie, maar in een andere omgeving. Er zit weinig verbetering in, en juist daarom is dit als geheel wat minder. Er zit gewoon geen enkele vooruitgang in de reeks.

Gezien dezelfde regisseuse aan het roer staat kampt deze film met dezelfde soort problemen. Het ziet er allemaal wel vlot uit en de sfeer die door de film hangt is ook vlot, maar het blijft een redelijk softe bende allemaal. Iets meer nudity en gore dan de gemiddelde Amerikaanse tienerhorror, maar niet genoeg om compleet op te vallen.

Bovendien duurt het allemaal nog steeds te lang. In principe is dit deel gewoon een heel eigen verhaal en voegt niet veel informatie toe aan de eerste film en waarschijnlijk ook niet al te veel aan het laatste deel. Het is een redelijk ordinaire slasher geworden die wel heel weinig gezicht aan de personages geeft. De rebelse tiener, de gemene pestkop, de lieveling etc. Ze hebben niet echt hun best gedaan om uit te wijken hier.

Het acteerwerk is aardig en het verhaal kent genoeg tempo, maar verder kampt het wederom met dezelfde problemen die het eerste deel er ook van weerhielden leuk te zijn. Het wil nergens echt wow worden en kent uiteindelijk best taaie sequenties. Eenmaal de film zichzelf echt serieus neemt zit al het plezier er niet meer in en dan wordt het toch wel een redelijk vermoeiende boel soms.

De finale is nog wel aardig te noemen en de brutale acties die de moordenaar onderneemt vond ik ook wel lachen, verder wijkt deze film minder af van de normen dan dat het denkt dat het doet. Aardig voor een keertje, maar op deze manier gaat de trilogie voor geen goud uitgroeien tot een echt sterk geheel. Jammer.

Leuk! Dit tweede deel van de Fear Street trilogie is in feite een Friday the 13th film in vermomming, maar dat maakt het juist erg tof. Dat hele zomerse kampsfeertje, de setting van het meer en de bossen, kampbegeleiders wiens hormonen op hol slaan; qua toon en sfeersetting is Fear Street: 1978 erg sterk en consistent, en doet het het zelfs beter dan de gemiddelde Friday the 13th film. Wat deze film bovendien beter doet dan het eerste deel, is het hebben van een wat opbouwendere eerste helft, wat de sfeerschepping ten goede komt. Ook de cast en personages zijn hier leuker en sterker geschreven. Het blijft natuurlijk wat oppervlakkig allemaal, en ik kan ook wel zonder dat flauwe geneuzel tussen de personages over liefde en gemiste kansen etc, maar voor een slasherfilm, en dan nog wel zo'n prototypische, is het bovengemiddeld goed. Vrij brute film ook weer; vele kills worden in detail getoond, en er worden heel wat kleine kinderen afgeslacht. Dat heb je bij dit soort films ook gewoon nodig, dus het is fijn dat ze er geen gecensureerd geheel van gemaakt hebben.

De laatste twintig minuten wordt het een stukje minder; het overkoepelende verhaal met de heks vond ik wat minder overtuigend in dit deel. Ik kon meer genieten van het losstaande verhaal over het kamp. Er wordt snel toegewerkt naar een climax die via toevalligheden aan elkaar hangt (natuurlijk wordt die hand exact op die plek waar dat meisje toevallig is, gevonden). Ook had ik graag nog wat meer chaos in het kamp gezien; ik had het gevoel dat dat uiteindelijk vrij snel gedaan was. Maar bon, fijne verrassing dit. Ik ben nu erg benieuwd geraakt naar het afsluitende deel. Dikke 3.5*.

Deel 1 heb ik net naar boven afgerond met 3,3*, dit tweede deel is eveneens vermakelijk maar wordt met 3,1* toch wel een zesje.

Net als bij zijn voorganger is de sfeer aangenaam, ditmaal eind seventies, en zijn de kills echt wel goed in beeld gebracht. Ook qua taal is dit bepaald geen PG13 YA filmpje, wat ik altijd op prijs stel. Toch voelde de summercamp setting net iets minder origineel dan hoe ik de eerste film ervoer, en vond ik hier bepaalde karakters wél wat irritant.

Toch kijk ik uit naar wat de derde brengt, stiekem trekt die me al die tijd al het meest.

3,1*

Welcome to Camp Nightwing

Na mijn positieve ervaring met het eerste deel uit de Fear Street trilogie, zat ik mij al te verkneukelen op dit tweede deel. Volgens de meeste geluiden zou deze namelijk het beste uit de reeks zijn. Helaas kan ik mij niet in deze mening vinden, omdat ik dit vervolg toch echt een heel stuk zwakker vond.

Het duurt erg lang voordat het verhaal op gang komt en ik vond het een gemis dat de focus hier grotendeels op één dreiging lag, t.o.v. de 1994 editie. Hierdoor voelde het allemaal een stuk minder origineel en verfrissend aan. Ook de nieuwe cast weet minder goed te overtuigen dan die uit het eerste deel, waarbij ik met name hoopte dat het personage van Ryan Simpkins er in de eerste 5 minuten van haar schermtijd aan zou gaan. Helaas.. Sadie Sink (Stranger Things!) is gelukkig een van de nieuwe actrices die wel een sterk en sympathiek personage neer weet te zetten.

En, om ook nog een verdere positieve noot te laten horen, moet ook gezegd worden dat ik als horror liefhebber veel erger heb meegemaakt. Er is duidelijk met liefde aan deze film gewerkt en écht slecht weet het meestal niet te worden. De reanimatie van ZIggy nadat ze een miljoen keer is neergestoken (hoe dan?!?) even daargelaten. En hoewel het kiddy gehalte (ondanks de gore) hier wel meer begint te storen dan voorheen, zal ook dit deel ongetwijfeld veel (jonge) liefhebbers weten te pleasen. Als je geen fan van titels in de stijl van Friday the 13th bent, kun je deze wel beter laten schieten. Of, in mijn geval, uitkijken omdat ik nu toch wil weten hoe het afloopt. De setting van 1666 spreekt mij weliswaar veruit het minste aan, maar wie weet wordt ik toch nog positief verast.

3,0*

Het tweede deel van de trilogie is erg in één lijn met zijn voorganger, qua verhaal is dat positief en had ik ook niks anders verwacht maar qua setting en alles erom heen had het van mij ook wel iets losser gemogen. We zitten nog steeds naar het houterige (of stroperige) acteerwerk te kijken van wederom gillende meiden die de spanning in deze slasher omhoog moesten werken, een typische kloon van ‘Friday the 13th’ echter dan van een ‘Netflix’ productie, iets slechter dus. Toch moet je daar maar niet al te veel aan denken en is de film best vermakelijk, op wat schoonheidsfoutjes na dan.

Het verhaal neigt meer kinderlijk, zeker met de setting in het kamp maar ook qua liefdesverhalen en voornamelijk het gejank. Toch weet ‘Leigh Janiak’ daar leuk om heen te werken met nog meer gore als wat het eerste deel te bieden had, waardoor het dus ook interessanter werd. Het was namelijk geen moeite om beelden te laten zien hoe hoofden er af vlogen en gezichten kapot werden geslagen met een hakbijl, verschillende dingen waarmee deze reeks zich toch omhoog weet te werken.

Dit tweede deel volgt zijn voorganger nogal in de voetstappen en wekte bij mij niet echt meer vreugde, al vinden sommigen deze beter als deel één, ik niet. Ze liggen op het zelfde niveau en heb van beiden evenveel genoten. Op naar deel drie, en wel het laatste deel.

3.5*

Verrek, dat is dat gebekte roodharige meisje uit Stranger Things. Weinig verschil.

Fear Street 1978 gaat lekker verder (of achterwaards de tijd in) waar 1994 geëindigd is. Ook hier is de aandacht voor de setting een pre geweest en waar je in deel een de jaren 90 sfeer op de huid kon voelen, is het in dit geval eind jaren 70. Met vele knipogen, bij de tijd passende soundtrack (The Man Who Sold the World) en een typische kamp-setting die in die tijd wel wat regelmatig voor horrorfilms werd gebruikt.

Maar... de film begint wel in 1994 en de hoofdpersonages daaruit maken kennis met de zekere Ziggy; een vrouw met dwangneuroses. Om een verklaring uit deel 1 te achterhalen moeten we terug de tijd in, en vertelt Ziggy haar verhaal.

Ze vertelt de tijd dat ze op een jeugdkamp doorbracht en op zijn zachtst gezegd niet werd gewaardeerd door veel van haar kampgenoten. Dat de hele legende van Shadyside talloze eigen wegen heeft gekregen is ten nadele van sommige mensen. Ziggy wordt door haar leeftijdsgenoten (voornamelijk van de blauwe zijde) als heks gezien vanwege haar koppigheid en rebelsheid en wordt in het begin zelfs nog bijna in de brand gestoken, als er geen leider tussenbeide kwam. Wat je geeft krijg je en dat Ziggy arrogant en onverschillig is, is ook helemaal zo gek nog niet. Ondertussen zit haar zus ook als leidster op het kamp; eentje die wel gewoon en braaf is. Iets wat regelmatig tot conflicten tussen de twee zusjes zorgt.

Ziggy is een erg fijne personage die met haar gedrag overal bovenuit steekt. Daarnaast hebben we zo vele andere lompe, patserige, oversekste, drugs en alcohol-expirimenterende, hitsige, sentimentele, pestende, zelfmutilerende, depressieve, wijverige tieners; iets wat er helemaal bij hoort natuurlijk. En ook hier leek ik weer even vergeten te zijn dat ik naar een film uit 2021 zat te kijken. De gedragingen en het structuur is ook in dit deel keurig en vakkundig aan de tijd toegepast. Ok... Goofs zullen wel niet te vermijden zijn, maar toch. Het heeft alle ingrediënten, waarbij de automatische piloot ook toepasselijk is.

En ja, er rust nog altijd een vloek in die omgeving en een van de kampgenoten gaat het genootschap met een bijl te lijf. Ook dit levert weer enkele heerlijke splatter en gore-momenten op die niet voor de tere maagjes van de hedendaagse jongeren bestemd zijn.

En natuurlijk is er ook ruimte voor eerste liefdes en de nostalgische zomerse sfeer is ook het ultieme visitekaartje.

Ja, Leigh Janiak heeft ook hier al haar aandacht en liefde in geschonken en gebruik gemaakt van de retro-hype in deze tijd. En nu is het spontaan tijd om dat nummer van David Bowie op te snorren op Youtube.

4,5*

Prachtige trilogie vind ik deze fear street films.

All 3 bekeken (in de juiste volgorde natuurlijk) en geen enkele die mij heeft teleurgesteld.

Pak minder dan het eerste deel. Wel geinige personages, vooral ZIggy die ook goed wordt neergezet. Wel een beetje makkelijk en goedkoop om alles van 1978 op een kamp af te laten spelen, nu had het net zo goed 1984 ofzo kunnen zijn.

Dat een horrorfilm uitgroeit tot een franchise is niet heel uitzonderlijk. In die zin is Fearless niet bijzonder. Wel bijzonder is dat het jaar waarin de films zijn uitgebracht overeenkomstig is. Ook bijzonder is de vertelstructuur die per volgende deel verder terug in de tijd gaat, waarbij het verhaal uit het eerste deel als raamvertelling functioneert en de belangrijkste personages uit dat deel meereizen in de franchise.

Deel 2 speelt zich af in 1978 en is een heuse slasher. De setting is fijn. Een zomerkamp. Een verrukkelijke locatie die herinneringen oproept aan films als Friday the 13th. Hartstikke leuk, maar inhoudelijk voegt de film weinig toe aan het eerste deel. Ik had er op dat vlak iets meer van verwacht. Met de tagline: “Find the Truth” impliceren de makers immers dat met elk nieuw deel meer verheldering ontstaat over het mysterie dat de franchise bepaalt. Toch voegt deel 2 amper iets toe aan het kennisniveau van de kijker. Die taak zal aan deel 3 zijn voorbehouden.

Intussen ontwikkelt Fear Street: 1978 zich tot een echte klassieke slasher, waarin jeugdige kampeerders een vroegtijdige en bloedige dood sterven. Dat alles gebeurt onder begeleiding van een aangename soundtrack uit die tijd. Hoewel de kills prettig kijkvoer opleveren, moet wel worden gezegd dat de scènes die de actie verbinden tamelijk saai verstrijken. Die scènes voelen onnodig langgerekt aan en maken dat de film zijn vaart verliest. De speelduur van 110 minuten had best wat korter gemogen.

De uitwerking van de personages krijgt in dit deel meer aandacht, waardoor de verbondenheid met de karakters groeit. Positief nieuws dus. Helaas ontbreken in verhalend opzicht echte verrassingen. De film vermaakt goed, maar drijft in mijn geval wel erg op nostalgische gevoelens. Best leuk, maar het is aan de magere kant. Eens kijken wat deel 3 te bieden heeft.

Wederom een leuk en zeker geslaagde tweede gedeelte van deze reeks. Het verhaaltje is boeiend om te volgen en er zitten voldoende elementen in de film die deze horrorfilm ver boven het gemiddelde laat uitstijgen. Dit is te danken aan de uitwerking van het verhaal, de kills en wederom de leuke jonge cast. De opbouw, de aandacht voor de verschillende personages en het gegeven Shadyside vs Sunnyvale geven deze horrorfilm een extra smoel. Prima muziekkeuze van die tijd ! 8/10

Ik moest wel wat in dit verhaal komen, maar uiteindelijk toch de moeite waard. De cast deed het niet slecht. De film ligt in het verlengde van de eerste film, ben wel nieuwsgierig naar het laatste deel.

Deze film vond ik net iets beter dan deel 1. Zowel Sadie Sink als Emily Rudd deden het prima. Ik vond hun beter dan Kiana Madeira en Olivia Scott Welch. Deze film is meer slasher gericht, misschien iets minder daardoor op het demongedeelte al wordt er wel onderzoek naar gedaan door de twee zusters. Iets vermakelijker dan deel 1 dus, ook omdat het toch nostalgisch is met films als Halloween, Friday the 13th, ...

De jaren 70 setting is leuk gedaan, doet inderdaad een beetje denken aan Friday the 13th. Jammer dat we ongeveer 44 minuten moeten wachten op de eerste kill. En de tweede gebeurt volledig buiten beeld. Bij de derde kill zitten we al aan minuut 63. Het is wel moedig dat er deze keer ook enkele kinderen sneuvelen, maar dat zijn dus de kills die buiten beeld gebeuren. In tegenstelling tot deel één, is er nu ook maar één killer i.p.v drie, tenminste tot de laatste scène. En de killer gebruikt ook maar een enkel moordwapen, veel afwisseling moet je dus niet verwachten. Net als in dat eerste deel zijn de kills (die we te zien krijgen) wel lekker bruut voor een jeugd-horrorfilm, en het acteerwerk is ook van hetzelfde niveau: gemiddeld tot goed. Maar wat kan je meer verwachten van een doorsnee slasher movie? Fear Street:1978 voegt weinig toe aan het hele verhaal, maar is wel een leuk tussendoortje. Hoe Ziggy al die messteken overleefde, is mij ook een raadsel. En nu het derde en laatste deel maar eens bekijken.

Deel twee blijft de goede dingen van de eerste film opstapelen. We moeten met twee woorden spreken voor het derde afsluitende deel, maar Netflix heeft hier zeker een geslaagde horror trilogie te pakken. Zeker niet perfect, maar hoogst vermakelijk. Ik vind die combinatie tussen slasher en de folk elementen heerlijk. Dat laatste zal in het afsluitende deel anno 1666 alleen maar versterkt worden, vermoed ik.

Een andere kwaliteit is eveneens dat het een andere cast betreft dat de hoofdrol speelt. Dat zorgt voor frisheid, maar het plot en herkenbaarheid van het 1e deel blijft wel aanwezig. Beide zussen doen het voorts ook gewoon erg goed. Ik blijf ook het gevoel hebben dat de film niet bijzonder eng is en als doelpubliek zich ook onder andere oudere tieners. Misschien ook daarom dat het niet allemaal of altijd gore en splatter is.

Net iets beter - al zullen de meningen daar verdeeld zijn, maar vooral gelijkaardig en geen ingezakte pudding. Ik kijk met volle verwachting uit naar het laatste deel en dat idee alleen al bevestigt al het goeds van deze trilogie.

Borduurt schaamteloos voort op de formule, waarbij setting en soundtrack verschoven worden naar de jaren ’70. Het verhaal haakt ook in op de mythe, is wat rechtlijniger dan het eerste deel maar voor de rest verschilt er weinig. Nog steeds wat ostentatief gebruik van muziek en hoewel de inspiratie wederom uit het filmisch verleden komt, het komt wat gebundelder , wat minder diffuus over (in feite voor een groot deel een Friday The 13th/Sleepaway Massacre replica). Wat verwijzingen naar overige horrorcultuur levert in ieder geval de beste grap uit de trilogie op (Carrie on).

Een wissel van cast levert een kleine verbetering in acteerwerk op maar verder doet dit deel wederom goed wat het eerste deel ook goed deed en weet de film de mythe rond de heks eigenlijk best leuk uit te bouwen. Zeker naar het einde toe merk je wel dat dit duidelijk een bruggetje moet vormen naar het derde deel en worden we een beetje zoet gehouden met de ‘plottwist’ dat niet Cindy maar Ziggy het overleeft en dus in feite C. Berman is.

Ik kon hier best wel weer van genieten. Riskant om een trilogie buiten mijn kijklijst aan te gaan, maar tot nu toe bevalt het eigenlijk prima (en doet het ook weer uitkijken naar de horrorchallenge). Wederom 3*

Viel me eerlijk gezegd een beetje tegen en dat verbaasde me, want ik verwachtte dat ik dit het beste deel uit de reeks zou gaan vinden. Daar waar de eerste film nog wel met een hoop wegkomt, zitten er aan dit vervolg wel echt enkele storende punten. Zo duurt het te lang voordat de film op gang komt. Zodra het eenmaal zo ver is, wordt de film ook gauw een stuk leuker, maar daar zit je toch wel zo'n 40 minuten op te wachten.

De voorganger was overduidelijk een hommage aan het horrorgenre - met name Scream - en dat is hier ook het geval. Maar zeker als je 'm vlak na Friday the 13th kijkt, valt wel heel erg op dat je bijna met een reboot te maken hebt. Daarbij moet ook gezegd worden dat ik moeite had met dit in de 70s te plaatsen. Het is geen decennium dat ik zelf heb meegemaakt, maar op de één of andere manier kwam het weinig geloofwaardig over dat de film zich daar afspeelt. De bewoordingen en het uiterlijk van de personages... Geen idee waar het precies aan lag. Het leek alsof de personages elk moment hun smartphones tevoorschijn hadden kunnen toveren. Het personage van Ryan Simpkins vond ik daarnaast maar vervelend en zo zijn er wel meer figuren die zich deze keer op de grens van irritatie begaven.

Pluspunten zijn er ook: leuk om Sadie Sink weer aan het werk te zien. Haar personage hier ligt behoorlijk in het verlengde van haar rol in Stranger Things, dus dat werkte uitstekend. Daarnaast is het qua sfeer niet onaardig en er wordt ook leuk voortgeborduurd op het mysterie dat in in de voorganger geïntroduceerd werd. Ten slotte is er nog de weinig subtiele maar wel erg leuke soundtrack die toch wel wat goedmaakt. Fear Street: 1978 is dan ook zeker geen straf om te kijken, maar een aantal missers zorgen er wel voor dat ik 'm iets minder vond dan gehoopt. Gelukkig zet de afsluiter van het drieluik dit weer grotendeels recht.

2,5*