Moloch (2022)

Ik heb het nog eens aangedurfd om voor een Nederlandse film naar de bioscoop te gaan, aangezien het thema van Moloch best geinig is en ik sowieso al een hele tijd geen leuke horrorfilm meer heb gezien. Dat horror is overigens een groot woord, thriller zou beter passen. Het is gewoon een teleurstellende film geworden die werkelijk geen seconde boeiend, spannend of laat staan beklemmend is geworden.

Er is een gigantisch lange aanloop nodig om een vrij simpel verhaaltje te vertellen en als het dan na een minuut of 70 wat interessanter word, dan komt de film nog niet lekker los en ook was de film vrij abrupt plots voorbij. De film is ook vrij donker, acteurs zijn soms lastig te verstaan en het aanwezige kwaad is gewoon niet echt de moeite waard. Daarbij vind ik het ook jammer dat áls je een Nederlandse film maakt, je de helft van de tijd Engels praat omdat er een buitenlandse acteur in moet zitten. Ik neem aan dat de enige reden dat dit is gedaan is omdat ze de film aan het buitenland willen verkopen en Engels dan beter scoort dan de Nederlandse taal.

Overigens is Moloch niet erg slecht hoor. De setting is leuk gedaan, maar er had gewoon meer uitgehaald moeten worden.

2,5*

Ik persoonlijk vond de film erg geslaagd. Leuke/spannende scènes. Daarnaast mooi gefilmd. Mischien wel een wat simpel verhaal maar uiteindelijk viel alles op zijn plek.

Vond het acteerwerk boven verwachting goed van Nederlandse acteurs.

Viel wel wat tegen dat het enkel na 22:00 uur draait bij Pathe maar hey we zijn nog jong.

Deze film is echt top. Dit is de beste Nederlandse horrorfilm die ik tot nu toe gezien heb. En ik heb er veel bekeken. Alles klopt aan deze film en het einde is heel gedurfd.

Toen ik uit de bioscoop zaal liep en nog even nadacht over wat hier nou precies gebeurde viel pas het kwartje. Je wordt magistraal op het verkeerde been gezet de hele film lang. Ik kreeg echt koude rillingen en het is mega beklemmend deze film.

Ik begrijp niets van de opmerkingen van anderen hier over te donker en slecht geluid etc. Misschien dat als je je daar teveel aan gaat ergeren dat je even mist wat een topfilm dit is. Zeker weten dat buitenlandse media weer lovend gaan zijn over dit per sterke Hollandse product.

Zo ging het bij Ares ook. Die was ook te donker (dit zijn horrorfilms!) En slecht geacteerd en de hele bak standaard uitspraken ging weer open. Maar in Amerika vonden ze de serie goed. Dus wordt het nou niet eens tijd om wat objectiever te gaan kijken en de Nederlandse films iets meer credit te geven?

Niet echt wow deze Nederlandse horrorfilm, nogal aan de saaie kant, weinig spanning en ook niet de beste acteerprestaties, setting was nog tbeste.

De opgraving van een vrouwenlichaam in het veenlandschap nabij het huis waar de familie van docente Betriek [Sallie Harmsen] la generatieslang woont, blijkt het startpunt voor een serie bizarre, angstaanjagende gebeurtenissen, te beginnen met de mysterieuze dood van de ‘tasjesman’. Heeft natuurlijk allemaal verband met een oude vloek. Een typisch Nederlandse horrorfilm: veel stijlvolle shots, een spannende muzikale score, maar een zwak scenario (met een geforceerde romance) en een lachwekkende ontknoping die mij vooral deed denken aan The Muppet Show.

Ik ben aan deze film met hoge verwachtingen begonnen. Helaas na 40 minuten uitgezet.

Geen doorkomen aan.

Onvoorstelbaar saaie karakters en acteerwerk. Acteren doet me denken aan Flikken Maastricht, ook zo'n draak.

Of je naar een toneelstuk kijkt.

Het tempo ligt supertraag en de combinatie van half verstaanbaar Nederlands en het Engels werkt ook niet mee.

Films als Sint en The Windmill Massacre doen het voor mij als Nederlands horror genre veel beter.

Voor mij was deze film stomvervelend.

Hier en daar wat doeltreffende momenten en een paar enge scenes, maar het is net te weinig om er een interessante film van te maken. Daar zijn regie, script en personages gewoonweg te vlak voor. Het akteerwerk kan er mee door en er wordt met weinig middelen een lekker naargeestig sfeertje neergezet, dat wel.

Mwa.

Had vooraf best hoge verwachtingen van de film. Ik zag de eerste vormen van marketing zoals de allereerste uitgaves van de posters voorbijkomen en op basis daarvan leek het zo te zijn dat regisseur Van den Brink eindelijk een omkeer zou kunnen betekenen voor Nederhorror. Toch is het vooral op z'n eigen manier matig.

Gelukkig doet het dit wel op z'n eigen manier, zoals eerder benoemd. Dat betekent dat Moloch eigenlijk heel anders is dan overige Nederlandse toevoegingen aan het (horror)genre, en dat is fijn. Eindelijk staan er regisseurs op en krijgen vervolgens de ruimte om van hun films een eigen project te maken. In vergelijking met buitenlandse, inhoudelijk completere films is Moloch nog een matig dingetje, maar het komt zeker ergens.

Qua sfeer best redelijk, knappe cinematografie ook. Zeker de omgeving wordt mooi ingericht, de eerste helft weet er constant van te profiteren. Verder houdt Van den Brink zich niet zozeer bezig met spanning, wel met sfeer. Dat weet voor enige tijd aardig te lukken. De Nederlandse cast is wat afleidend door de lompe accenten, maar toch komt de film zeker ergens. De potentie spat er vanaf.

Waar het integraal de mist in wandelt is gedurende de tweede helft, waar we eigenlijk alleen nog maar hele donkere kleuren zien en weinig wat we wel horen te zien. Het overzicht slipt weg, waardoor ook de interesse wegslipt. Ook het gebrek aan echt interessant camerawerk evenals interessante trucages vanuit de regie worden gevoeld. Het wordt allemaal degelijk gevisualiseerd, ik krijg alleen niet het idee dat de regie er zelf veel aan toevoegt. Vanuit Nederlandse kant opvallend, maar nog steeds zit het zowat precies op het gemiddelde horrorniveau.

Hier had veel meer uitgehaald kunnen en moeten worden, want wat de film liet zien was toch veel meer interessanter dan de daadwerkelijke uitwerking. Nederlandse horrorfilms (en film in het algemeen) liggen mij vaak niet zo, meestal falen deze films toch echt heel erg in een soep van clichés en saaie momenten. Deze film liet dat niet zo snel merken in de trailer overigens maar, eenmaal vijf euro voor deze film betaald werd alles duidelijk. De aanloop van deze film is rete lang, waardoor de film eigenlijk zijn kracht verloor, en dat was echt heel erg jammer.

‘van den Brink’ gebruikt immers een best interessant script, alleen werkt deze zo saai uit en daardoor valt deze film gewoon op de mega stapel van saaie Nederlandse horrorfilms. Want de film heeft vaak niet veel te brengen, is met vlagen saai en mocht wel wat meer pit gebruiken. De samenwerking met de Nederlanders en de Engelsen is een leuke toevoeging, het maakt je als kijker ook wat wakker maar het werd nergens bijzonder goed uitgepakt. En dat toch als de film in het begin met een leuke openingsscène komt aanzetten. ‘van den Brink’ laat helaas wel vaker merken er toch minder uit te halen dan eigenlijk had gemoeten. Veel horrorscenes slaan daardoor ook minder goed aan, misschien met wat meer overtuiging sowieso alleen, is het allemaal wat ingetogen. Zoals die rituelen had ik opzicht wel meer willen zien maar, ook wat meer spelen met de demon vond ik zeker geen hogere wiskunde, we zien die maar een paar keer voor bij komen en dat had de film echt wel beter gemaakt.

Dan moet ik toch zeggen dat ik de opbouw echt te lang vind, het zoeken naar de lijken in het veen vond ik leuk maar, daarom heen had ik toch meer spirituele actie willen zien, meer horror en niet dat trage gejank zo af en toe. Daarbij zijn de horror momenten ook nog eens slecht en ietwat saai uitgepakt, daar had echt veel meer in mogen zitten.

En dan valt deze film toch weer weg onder het mom van de saaie Nederlandse horrorfilms. Ik begin het langzamerhand vaker te zeggen maar, het mag allemaal wel eens wat minder preuts. Het lijkt wel alsof men zich hier nogal inhoudt om er een bloederig spektakel van te maken, alsof de Nederlandse filmindustrie dat wat tegen houdt. Enfin, trage film, met een leuk concept. Had veel meer ingezeten.

Matige horrorfilm. Het verhaal is niet heel bijzonder en zit vol met cliches. De uitwerking is eveneens eenvoudig en de film bewandelt de bekende paden die we uit andere horrorfilms kennen. Niet erg origineel dus. Er is wel enige spanning en qua sfeer en settings is de film dik in orde. Het einde is nog wel een beetje verrassend. Verder is het acteerwerk goed te doen, alleen jammer dat het weer een zogenaamd internationale tintje moet hebben, terwijl dit makkelijk op eigen kracht had gekund. 2.5/3.0

Begint een beetje saai. Naar het einde toe werd hij wel beter. Wel mooi gemaakt voor een Nederlandse film. Wat mij stoorde is dat er veel Engels in wordt gesproken.

Ja hoor, daar is er weer één, een Nederlandse film met mompeldemompeldemompel, de 'Dutch Desease'. Begint al in de eerste minuten. Pratende mensen op hun rug filmen. Pratende mensen met volle mond filmen. Gelukkig zitten er nogal wat Engelse dialogen in met Nederlandse ondertitels, anders valt er helemaal geen touw aan vast te knopen. Volledig Nederlandse ondertitels heb ik niet kunnen vinden.

Maar eigenlijk mis je ook niet zo veel, want het verhaal is sowieso niet te volgen. Ook binnen een eenmaal gekozen werkelijkheid hoort enige logica en consistentie te heersen in de opeenvolgende gebeurtenissen. Heb ik niet kunnen ontdekken. Een hoop hocus pocus en zogenaamd enge geluiden. Voor mij werkte het niet. Eigenlijk gewoon een saaie film. Alleen Sallie Harmsen is leuk om naar te kijken. Een onderschatte actrice, die je in veel meer films zou willen zien.

Moloch is een godheid die in verband wordt gebracht met mensenoffers. De naam kom je de laatste tijd wel meer tegen in het horrorsegment. Midsommar (2019) schiet me zo te binnen. In tegenstelling tot die film die zich veelal in het daglicht afspeelt, laat regisseur en schrijver Nico van den Brink de handelingen in het klassieke donker plaatsvinden. In Moloch bestaat het zonlicht niet. Het grootste deel van de film speelt zich in de avond en nacht af.
De film kent een fijne duistere sfeer, die overigens weinig subtiel tot stand komt. Van den Brink maakt gebruik van een grauwe kleurstelling, woekert in ruime mate met nevelflarden en maakt goed gebruik van het landschap dat een mengeling is van veenmoeras en bos. Deze elementen staan vanaf de aftrap garant voor een onheilspellende en mysterieuze sfeer.
Moloch is folk horror. Het is een bedachtzame film. Het tempo ligt niet hoog en spectaculaire actiescènes zijn hier ver te zoeken. Dat betekent niet dat er geen spannende momenten zijn waarop de protagonist in gevaar verkeert. Die spannende momenten zijn er zeker. Het is alleen dat de kracht van de film zich in de sfeertekening, het verhaal en de constellatie van de karakters bevindt en niet in jump scares, bloedige effecten en dergelijke. Die momenten zijn er wel maar veel van die shockmomenten bevat de film niet.
Het verhaal boeit. Dat grijpt terug op een archaïsche religie die in het heden nog steeds blijkt te woekeren. De situering van de gebeurtenissen in een afgezonderd gebied dat nauwelijks is meegegroeid met de vaart der volkeren en waar de gemeenschap onderling sterk is verbonden, maakt het bestaan van oude riten en zeden heel invoelbaar.
Moloch is een uitstekende Nederlandse film en een prima vertegenwoordiger van het folk horrorgenre.

Gemengde gevoelens. 'Moloch' (2022) werkt goed als sfeerschets van een somber Drenthe vol mistige vennetjes waar veenlijken verborgen liggen onder het oppervlak en de stugge inwoners vol zitten met familiegeheimen. Een klassieker als 'The Wicker Man' (1973) is nooit ver weg bij dit soort producties, maar het blijft genieten als fictie probeert om een gemeenschap neer te zetten met eigen rituelen en folklore. Zoals 'Moloch' (2022) op een slimme manier een schoolmusical gebruikt als structurerend element om de bloederige geschiedenis rond heks Feike uit te leggen. Visueel oogt het ook allemaal zo herkenbaar Hollands met fraaie overzichtsshots van slootweggetjes en veenlandschappen.

Het is jammer dat 'Moloch' (2022) te gemakzuchtig kiest voor jump scares en een paranormale aanwezigheid die zich direct manifesteert in CGI-animatie. Tijdens het kijken moest ik zelf terugdenken aan de roman 'Starve Acre' (2019) en de film 'Midsommar' (2019), waarin op soortgelijke manieren gespeeld wordt met een macabere geloofscultus in een afgesloten en stugge gemeenschap. Maar anders dan 'Moloch' (2022) houden die verhalen veel meer in het midden of de paranormale dreiging écht is of zich louter afspeelt in de perceptie van personages. Eerlijk gezegd vind ik het vele malen enger als een unheimische dreiging onbestemd blijft en het kwaad zich eerst en vooral nestelt in mensen zelf.

(Door omstandigheden in mijn eigen leven heb ik gekozen om mijn filmrecensies op een lager pitje te zitten. Er ging onredelijk veel tijd in zitten. Maar toch kriebelt het om 't weer op te pakken. Ik weet nog niet of ik er zoveel ga schrijven als vroeger, maar laat 'Moloch' (2022) weer een zetje zijn om deze hobby op te pakken. Welkom terug!)

Goed!

De Nederlandse makers lijken overduidelijk geïnspireerd te zijn door Ari Aster, en dat hebben ze toch wel op een goede manier weten te verwerken in combinatie met een eeuwenoude Nederlandse legende. Eindelijk. Want ik heb het vaker gezegd: daar waar Nederland toch wel veel zaken en legendes heeft, laten de filmmakers maar te vaak die kansen liggen om er een echte film van te maken.

Moloch had potentie. We bevinden ons op een Drenths veenlandschap dat al meteen zijn kiekjes oplevert die bij de sfeer passen en volgen hier Bertriek die met haar dochter naar haar ouderlijke boerderij in Drenthe gaat en waar ze verenigd met haar argwanende vader en haar betweterige moeder. Niet voor niks; de plek lijkt in het teken te staan van een traumatische gebeurtenis van Bertriek en de geschiedenis lijkt zich te herhalen. Dit keer is het tijd om nog dieper in de zaken gaan, nu de mogelijkheid daar lijkt te zijn. Of men het nou wil... of toch liever niet.

Geregeld krijgen ze nieuwsgierige aagjes aan de muur. Een soort archeologisch team als politieagent Jack Wouterse... en ook de Deense Jonas is geïnteresseerd in Bertriek. Het zorgt voor vader maar voor stress en frustraties, maar voor Bertriek breekt er een soort romance uit. Tot op een dag dat er ineens een... ja... bezeten man het huis binnentreed.

Ja, de Engelstalige cast is wel aardig omslachtig inderdaad, maar domineert gelukkig niet boven de Nederlandse taal en hebben we hier gelukkig een authentieke horrorfilm van Nederlandse bodem. Ik stelde de kijkbeurt al uit, in de veronderstelling dat iedereen hier, zoals vaker voorgekomen, Engels zou gaan praten. Iets storenders bestaat niet. De legende rondom de veenlijken wordt hier op een interessante en sfeervolle manier uitgewerkt. Familiedrama en horror krijgen een antwoord uit ons land. Het einde deed me inderdaad erg denken aan Hereditary. Ik kon de vergelijking met die boomhut al snel maken. Fijn ook is dat het einde open blijft, ook al weet je wat er over 30 jaar gaat gebeuren.

Ja, ik was hier wel over te spreken. Nederland mag wel wat vaker iets met zijn legendes of tradities doen. Neem bijvoorbeeld de Witte Wieven, de Sunneklaas of wat mij betreft de Strooppot. Doe er iets mee!

4,0*

Aangenaam verrast. Dat wij ook horror films konden maken wist ik niet. Ik vond het eigenlijk een erg leuke film. Kijk de effecten van zijn geest zijn natuurlijk niet zo als we gewend zijn van films met een wat hoger budget, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik twijfel eigenlijk tussen 3,5 of 4 *. Voor nu maar 3,5. Verder een aardig verhaal, goede sfeer en een paar leuke schrikeffecten. Prima zo mogen er van mij meer komen

Moloch een horrorfilm van Nederlandse makelij. Geen idee of ik al eerder een Nederlandse horrorfilm zag. Ik ben er niet meteen erg wild van, het duurde allemaal wat lang. Vond het redelijk vaag lange tijd. Uiteindelijk wordt het allemaal dan weer duidelijk, dat is dan weer het andere uiterste. Er waren ook wendingen waar ik niet zo bijzonder van onder de indruk was. Een doorsnee film dus en niet meteen een must-see, zelfs niet in het genre.