Blue Miracle (2021)

Blue Miracle is een film die verloopt volgens één van de meest gebruikte plotlijnen in de filmgeschiedenis. Een groep underdogs doet mee aan een wedstrijd die veel te hoog gegrepen is, maar slaagt erin de hele wereld versteld te doen staan. Blue Miracle dus. Een film vol sentiment, feelgood, against all odds, underdogs, triomf en levenslessen. Een film die volgens verwachting verloopt, soms wat stichtelijk is en (verdomd als het niet waar is!) op waarheid is gebaseerd.

De film onderscheidt zich wat mij betreft op één punt van gelijksoortige vehikels. Dat is het onderwerp van de wedstrijd. Het gaat om vissen op volle zee. En wel op zwaardvis. En dat levert redelijk spannende beelden op. Een man met een hengel die een enorme tegenstribbelende zwaardvis naar binnen moet trekken is wel een opwindend gezicht. De weinige scènes die zich actief met het vissen bezig houden, worden enerverend in beeld gebracht. Het deed mij spanningsgewijs wel iets.

Uiteraard zijn de scènes eromheen emotioneel geladen. Als je je daarop instelt, valt het allemaal wel mee. Als je je instelt op een film die met een overbekende dramatische opbouw is uitgerust, dan is het allemaal zo erg nog niet. Als je je voorbereidt op een misantropische en alcoholische schipper die geheel volgens de regels van het genre ontdooit en zich ontpopt tot een geweldig mens, dan is dat weliswaar nog steeds niet bijzonder, maar wel draaglijk en gewoon degelijke feelgood kost.

Blue Miracle vertelt een uitgekauwd verhaal zonder diepgang. De kijker krijgt precies dat wat hij verwacht. De verwachting wordt heel kundig ingevuld en opgewaardeerd met mooie beelden van zee en vis.