Homunculus (2021)

Matig.

Best onderhoudend op momenten, zeker in het begin als het nog wat ontdekken is welke richting de film wil uitgaan. Visueel wat kleurtjes hier en daar, maar niets speciaal. Het kijkt niettemin allemaal wel vlot weg. Ik had ietsje meer rariteiten verwacht; op dat vlak blijft het toegankelijk. Af en toe komt de film trouwens komisch uit de hoek.

Maar na verloop van tijd wordt het toch wat minder. Men kan het niveau richting climax niet vasthouden, een betere cast had daar wel in kunnen helpen. Vooral Manabu Ito heeft me op geen enkel moment kunnen bekoren. En zo bloedt het toch allemaal een beetje dood. Spijtig genoeg.

2,5

Natuurlijk... Ik hoor de gemiddelde éénentwintigste kijker al denken. Huh, fillum met verwarde dakloze man die nie heulemoal honderd is? Iets met een robot? Allemaal rare vage figuren je weet toch, hebhij drugs op ofzo? Hand voor een oog, gaat ut wel goe met hem? Oooh, #metoo... Nou moe, wat een vage rare film . Tijd om weer eens een normale film op te zetten. Moet de regisseur niet opgenomen worden, zeker met die ene scene in de auto?

Ook de recensies beloofden niet veel goeds. En toegegeven, Shimizo betekend sterke horror zoals ik het nog van hem herinner in zijn Grudge dagen. En Marebito natuurlijk. Een andere richting in slaan zou wel van de koude kermis thuiskomen. Maar nee, ik begreep deze film helemaal volkomen. Misschien heb ik in deze tijd van simplistische filmliefhebbers die de cinema met hun domheid en woke-sekteschrift beschilderen ook wel een gave. Laat me weten als je niet de enige bent.

Sorry, dat is een "frustratie" van mij, wat ik hier neerleg voordat deze dakloze superheld (eeehm... Susumu) het zelf uit me gaat halen en ik begin te huilen. Misschien heb ik ook wel een niet volgroeid gat in mijn hersenen en is dat ook de reden dat ik volgens het boekje zo'n eentje met een syndroom ben. Susumu en ik hebben elkaar denk ik eindelijk gevonden in deze dijk van een film dat toch wel de zenuwen raakt.

Susumu is een dakloze man die nog eens geheugenverlies heeft ook. Toch lijkt hij zich wel redelijk te kunnen onderhouden en is zijn oude piepkleine Donald Duck autootje het enige kleine geluk dat hij nog wel kan slapen met een dak boven zijn hoofd. Hij heeft vrienden gemaakt in het lokale park, daar eten ze elke middag gesamelijk een kop soep en heeft men elkaar een beetje gevonden. Op een avond staat er ineens een vreemde snuiter voor zijn autoraam die hem een aanbod doet. Simpelweg een gaatje in zijn voorhoofd laten boren. Ja, hoe eng is dat.

Al met al gaat Susumu akkoord met deze deal dat alle problemen zou moeten oplossen. Misschien krijgt hij zijn geheugen weer terug en pakt het alleen maar goed uit. Dan lijkt de film een hele rare richting in te slaan. Als hij een hand op zijn oog legt ziet hij de voetgangers en de mensen in zijn omgeving in allerlei rare figuren veranderen. Wat voor gave heeft Susumu toch in hemelsnaam gekregen.
Maar... Die figuren betekenen toch wel iets. Het zijn eigenlijk niets meer dan de persoonlijke en verborgen maskers die ze dragen om schaamte, schuldgevoel, pijn en wroeging te verbergen. Daar weet Susumu wel raad mee.

Gaandeweg komen we bij momenten en scenes die voor mij insloegen als een bom en ook helemaal klopten. De confrontaties die Susumu uiteindelijk legt met enkele ogenschijnlijke types zijn onvergetelijk.
Bijvoorbeeld die Yakuzabaas die hem probeerde te overvallen; zijn gevaarlijke karakter is niets meer dan een robot die een klein bang jongetje probeert te verbergen die al jaren voor een schuldgevoel vlucht. Of wat te denken van die behoorlijk onprettige en benauwende scene met dat nymfomane schoolmeisje?

Ook die gladde chirurg had een prachtige aanwezigheid; hij die onzichtbaar is. En naderhand lijken we steeds dichter bij de werkelijkheid te komen en krijgen we alle antwoorden op de vraag van wat er met Susumu zelf is gebeurd en wat hem drijft en lijken alle puzzelstukjes en toevalligheden hier op zijn plaats te komen.

Het einde was verfrissend. Mag ook wel eens...

Ja, en toch is het niet de eerste keer dat Shimizu de achterliggende psychologie gebruikt. In The Grudge en zeker in Marebito kon je er toch niet omheen draaien. Met zijn nieuwe Netflix-film lijkt hij dat niveau wel een op een flinke graad hoger te hebben gezet en een snoeiharde sneer te willen maken met de 21ste eeuwse ego-maatschappij met social media van dien. En dat mag ook wel eens een keer gebeuren.

Maar dan moet je de boodschap wel kunnen oppikken.

Conclusie: Gewoon een film die aan alle kanten klopt. Acteerwerk, associatief, de samenloop, de technieken en de sneer. Shimizu heeft zijn hoogste intelligentie gebruikt.

5,0*

Apart filmpje dat op het eerste zicht niet echt op mijn lijn ligt, maar beter uitpakt dat je op voorhand zou vermoeden. Misschien wel te speciaal gezien het bizarre plot waarbij het verhaal wel echt rare kronkels heeft, maar naar het einde toe als geheel duidelijker wordt. De climax is verrassend. Er zitten een paar gore scènes in de film , maar de fantasie heeft wel de bovenhand. De effecten zijn ook heel speciaal, raar van opzet ...maar wel mooi gemaakt.

Het verhaal is niet altijd even boeiend en verliest in het middenstuk wat van zijn kracht. Gezien de effecten en de opzet van het bizarre verhaal dat een originele insteek heeft, weet de film toch voldoende te vermaken. 6,5/10