False Positive (2021)

Best wel onder de indruk van deze film, in meerdere opzichten. Dokter Brosnan ben ik wat minder van onder de indruk. Wat het verhaal van Dokter Hindle betreft zou dit wel eens op ware gebeurtenissen gebaseerd kunnen zijn..... uit Nederland; kort geleden nog in het nieuws geweest. OK, Hindle ging nog net iets verder en één van zijn patiënten heel véél verder. De film bouwt best wel langzaam op. Je merkt vanaf het begin dat er iets niet klopt maar dat wordt pas in een later stadium duidelijk. Ook het mysterie-element is goed uitgevoerd. Er zaten een paar mooie scenes in, m.n. als Lucy achter een van de assistentes aan loopt; mooi camerawerk. Aan het einde kwam het horrorelement wat naar voren. Aparte film en Lucy vond ik het beste in haar rol zitten.

Zwanger zijn, kan voor vrouwen zeker horror genoeg zijn, het lichaam veranderd en er groeit iets binnen in je. Genoeg films die van deze angsten gebruikmaken om er heerlijke horror van te maken. Echter deze voegt maar bar weinig toe! Rechtlijnig. Oei, oei, zal het een dubieuze vruchtbaarheidsdokter zijn? Zucht...wat verwijzingen naar Peter Pan. En al de verdere tijd die film nodig heb om naar zijn conclusie toe te werken, zie je de maatschappelijke probleempjes van een vrouw uit een bepaald sociaal milieu. Tjonge, welgestelde met een uitdagende kantoorbaan hebben het zo enorm zwaar. Ze staan voor de lastige keuzes of de luxueuze verloskundige-pratijk wel de meeste indruk weet te maken. En Bah...ik doe een nominatie voor het meest irritante woord ever in een film; "Mamabrein"? Kots... Verder brengt de film veel tijd door aan de tafel van de verloskundige, besteedt lange minuten aan het kijken naar Lucy's gezicht, of toont een medisch team die tussen haar benen rommelt. Het daarbij levenloze spel van hoofdpersonage Ilana Glazer, was ook niet bepaald een pluspunt. Je kan nauwelijks over iets spannends, engs of schokkends spreken! Zo beetje de enige 'horror' komt stockbeelden/medische plaatjes van historische feitjes over geboorte. Pierce Brosnan met een eendenbek in zijn handen. En oké misschien dan het allerlaatste scene! Er was wat naakt en oei, oei er was een glimp (waar niet veel te zien was) van een porno-filmpje! Op zijn best was het misschien nog een conventionele thriller maar met personages die oninteressant zijn en een plot dat alvast stond voordat het überhaupt begon, was dit verre van echt goed!

Matige film waarin een vrouw die zwanger wil worden een behandeling ondergaat bij een vruchtbaarheidsarts. Voor een horror film wat te braaf, en voor een horror-komedie valt er te weinig te lachen (alhoewel Pierce Brosnan best vermakelijk is in de rol van de uiterst kalme arts). Niet slecht, maar wel wat te eentonig voor 3.0 sterren.

De Amerikaanse komiek en actrice Ilana Glazer is vooral bekend van de leuke komische televisieserie "Broad City (TV Series 2014–2019)", welke gaat over het leven van twee jonge vrouwen in New York City. Haar personage van Ilana Wexler was altijd zeer nadrukkelijk aanwezig in die serie, ze was altijd in beweging, bruisend van aanstekelijke energie en opgewektheid en ze had heel veel sexappeal. Als hoofdrolspeelster (en producent) van de Horror film (hoewel het meer een Thriller is) "False Positive", is het verbazingwekkend om haar te zien als een veel ingetogener personage wiens kwetsbaarheid het verhaal zijn hart geeft.

In dit verhaal draait het om Lucy (Ilana Glazer), een marketingmanager wiens carrière floreert en ze hunkert naar een kind, maar ze kan niet zwanger worden. Ze is getrouwd met chirurg Adrian (Justin Theroux) die goed bevriend is met Dr. John Hindle (Pierce Brosnan). Hij is de mentor van Adrian en hij heeft een reputatie als baanbrekende vruchtbaarheidsdokter. Zal hij de oplossing zijn voor de kinderwens van het stel?

Nou, niet helemaal. Lucy raakt weliswaar zwanger (of zoals Adrian in de film continue zegt “ze worden zwanger") maar haar ontmoetingen met de gezaghebbende Dr. Hindle gaan gepaard met een toenemend gevoel van ongemak en angst. Terwijl de film Lucy volgt tijdens haar zwangerschap, raakt ze steeds meer geïsoleerd naarmate haar uitgerekende datum nadert. Haar relatie met zowel Adrian als Dr. Hindle verloopt steeds stroever, terwijl "False Positive" naar zijn schokkende conclusie raast. En die conclusie heeft veel weg van de Leidse gynaecoloog Jos Beek, die tussen 1973 en 1986 bij vruchtbaarheidsbehandelingen ten minste 41 kinderen verwekte met zijn eigen sperma! Als Lucy de eerste keer bij Dr. Hindle is en hij haar onderzoekt, zegt hij ook:

"Soms zou ik willen dat ik mezelf kon klonen."

Tijdens de opening maken we kennis met Lucy, die officieel Lucia heet, en Adrian en kort na deze kennismaking bevinden we ons in de kliniek van Dr. Hindle, waar we in eerste instantie kennis maken met hoofdverpleegster Dawn (Gretchen Mol), die je het beste kunt vergelijken met Nurse Ratched uit de Drama film "One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)", en verpleegster Rita (Sabina Gadecki). En als laatste maken we dan kennis met Dr. Hindle, die Lucy gaat onderzoeken. In tegenstelling tot de meeste films waarin vrouwen er volkomen nonchalant uitzien terwijl ze een bekkenonderzoek ondergaan, schuwt "False Positive" het ongemak dat Lucy ervaart niet. Haar gezicht verandert binnen enkele seconden van neutraal naar ongemakkelijk naar ellendig. Elke beweging van het speculum wordt uitgelegd, waardoor het maken van afspraken met Dr. Hindle bijna net zo ondraaglijk is voor de (vrouwelijke) kijker als voor Lucy.

Het luisteren naar Adrian en Dr. Hindle die zichzelf op de schouder kloppen voor hun chirurgische prestaties, terwijl ze haar negeren, voelt aan als een stomp. Na haar eerste bekkenonderzoek zegt dr. Hindle tegen haar "Je architectuur is geweldig", wat een bijzonder steriele manier is om naar Lucy's lichaam te verwijzen. Door de geschiedenis heen is het vrouwelijk lichaam behandeld als een object en dit geldt vooral in de medische wereld. "False Positive" werpt een licht op deze vrouwenhaat, en bevat zelfs een pijnlijke carrousel van echte foto's en afbeeldingen, waarop zwangere vrouwen te zien zijn, vastgebonden, verwrongen in vreselijke houdingen en onder invloed van medicijnen die ze misschien niet nodig hadden.

Vrij snel na de behandeling van Dr. Hindle raakt Lucy zwanger en na het samen bekijken van de echo, blijkt ze zwanger te zijn van een drieling, twee jongens (een tweeling) en een meisje. I.v.m. eventuele complicaties stelt Dr. Hindle "reductie" (of beter gezegd abortus) voor, waarbij het stel moet kiezen voor de twee jongens of het meisje. Dr. Hindle zijn advies is om te kiezen voor de twee jongens, waar Adrian het eigenlijk ook wel eens over is, maar Lucy kiest uiteindelijk voor het meisje, waarna er abortus (werd ook ongemakkelijk in beeld gebracht) wordt gepleegd op de twee jongens. Althans dat denkt Lucy, maar Ardian en Dr. Hindle denken daar anders over en plegen abortus op het meisje.

Lucy vertrouwt haar man toe dat ze zich altijd heeft voorgesteld hoe haar dochter zou zijn. Ze zegt dan ook tegen Adrian tijdens een etentje:

"Ik heb haar altijd gezien, stelde ons voor dat we samen in bed lagen, naast elkaar starend. En ze zou door me heen kijken met deze heldere ogen, vlak langs me heen naar een betere versie van mezelf."

Ze heeft zelfs al een naam uitgekozen, namelijk Wendy. In het hele verhaal zijn er veel toespelingen op "Peter Pan" en Lucy worstelt met haar onofficiële rol als de verantwoordelijke moederfiguur in haar kantoor, net zoals Wendy de feitelijke moeder werd van "Peter Pan and the Lost Boys".

De film portretteert ook het subtiele seksisme dat plaatsvindt op de werkvloer. Hoewel Lucy wordt geprezen door haar baas Greg (Josh Hamilton), is er een onderliggende louche houding ten opzichte van haar, hij is een man die hoe dan ook zijn stempel moet plaatsen op een vrouw. Dit is waarschijnlijk herkenbaar voor elke vrouw die in een overwegend mannelijke omgeving werkt of heeft gewerkt, ze moet namelijk de secretariële taken van de groep op zich nemen. De kijker ziet Lucy's frustratie toenemen, telkens wanneer haar baas vrolijk een lunchbestelling voor hun team op haar bureau laat vallen.

"False Positive" is ook min of meer een eerbetoon aan zwangerschapshorrorfilms zoals "Rosemary's Baby (1968)" van regisseur Roman Polanski en "À l'Intérieur (2007)" van de regisseurs Alexandre Bustillo en Julien Maury's. Want in beide films gaat het over een zwangere vrouw die wordt aangevallen door een kwaadaardige vreemdeling. Maar in plaats van afgeleid te zijn, is "False Positive" juist een respectvolle knipoog naar deze films. Misschien wel het meest opvallende, is dat het isolement dat aanstaande moeders in deze films voelen, hier heerst. In een gedenkwaardige scène hoort Lucy een vreemd geluid in hun woning en besluit Adrian het te onderzoeken. Terwijl Lucy in een slecht verlichte kamer blijft, verdwijnt Adrian volledig in de duisternis, waardoor ze net zo geïsoleerd achterblijft als in het kantoor van Dr. Hindle.

Het feit dat Lucy (net zoals Rosemary) haar vertrouwen moet stellen in haar dominante mannelijke dokter om updates te krijgen over wat er in haar eigen lichaam gebeurt, is huiveringwekkend. Voeg dit toe aan het over het algemeen angstaanjagende onbekende dat zwangerschap is en het is geen wonder dat Lucy steeds meer boos wordt op de mensen in haar baan naarmate ze die negen maanden nadert. Lucy droomt en hallucineert ook (mede omdat ze van Dr. Hindle Xanax als medicijn krijgt) en daarbij gaat ze o.a. naar een de Afrikaanse verloskundige Grace Singleton (Zainab Jah), die ze gezien heeft op de cover van een tijdschrift waarop Dr. Hindle staat, en ziet ze hoe Adrian naar Dr. Hindle gaat in een hotel en waarbij hij hem dan oraal bevredigd Uiteindelijk maakt ze ook echt kennis met Grace Singleton en gaat ze ook om met de vrouw Corgan (Sophia Bush) die ook niet zwanger kan raken en ook ander behandeling staat van Dr. Hindle en aan wie ze informatie doorgeeft over Lucy.

Hoewel het laatste gedeelte van de film misschien wat "over the top" is, vond ik dat juist het leukste gedeelte van de film. Lucy gaat dan namelijk naar de kliniek van Dr. Hindle om hem te confronteren, waar ze geschokt is als ze van hoofdverpleegster Dawn te horen krijgt dat Adrian zich bij de gynaecologische praktijk van Dr. Hindle zal voegen. Lucy sluipt daarna als ze zogenaamd weer vertrekt een geheime kamer in de kliniek binnen met de naam "The Lab". Daar ziet ze dan haar verwijderde placenta en verkleinde vrouwelijke foetus liggen. Dr. Hindle onthult dan dat het zijn sperma was dat werd gebruikt om Lucy te insemineren, zoals hij doet met al zijn patiënten, in de overtuiging dat zijn genen superieur zijn. Hij heeft in "The Lab" ook een koelkast vol flesjes met zijn eigen sperma staan, die worden gebruikt om zijn vrouwelijke patiënten te insemineren en zijn eigen bloedlijn verder over de wereld te verspreiden via mannelijke geboorten (daarom pleegde hij ook abortus op het meisje).

Hij probeert Lucy daarna te drogeren met een spuit, maar ze schopt hem in zijn kruis en slaat zijn hoofd kapot met een spiegel, waarna ze hem vasthoudt op een medische stoel, waarbij ze wordt aangevallen door hoofdverpleegster Dawn. Ze vechten met elkaar (Lucy stopt dan ook een onderzoeksapparaat in haar mond), waarna Lucy haar de spuit van Dr. Hindle toedient en daarna slaat ze Dr. Hindle in elkaar, waarbij ze zijn koelkast vol spermaflesjes omgooit en het kantoor verlaat met de foetus. Als ze dan thuiskomt, geeft Lucy de tweeling aan Adrian en beveelt ze hem te vertrekken. Ze pakt dan de vrouwelijke foetus op en probeert deze borstvoeding te geven, waarbij ze hallucineert dat ze begint te zogen en daarna is de film na circa 88 minuten ook afgelopen.

De cast deed het best goed en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Ilana Glazer, waarvan ook wat naaktheid (wel zeer bescheiden) te zien is en dat o.a. als ze na circa 64 minuten in bad ligt. Ondanks de badschuim, zien we dan een glimp van haar schaamstreek en borsten. Ook zien we nog een keer haar bosten als ze na 76 minuten naakt en onder het bloed voor een spiegel staat en op het einde zien we dan nog eens één van haar borsten (met de nadruk op een tepel) als ze de foetus borstvoeding probeert te geven. Ook Pierce Brosnan deed het heerlijk irritant / arrogant als Dr. Hindle en Gretchen Mol, die ook behoorlijk irritant / arrogant was, en Sabina Gadecki vond ik vooral mooie vrouwen om naar te kijken, ook al is Gretchen Mol inmiddels al aardig op leeftijd (ze is deze maand zelfs "Sarah" geworden, oftewel 50 jaar). Ook Justin Theroux deed het niet onaardig.

Al met al is "False Positive" best een goede Horror film en zeker voor vrouwen die ook problemen hebben om zwanger te raken. Wat dat betreft balanceert de film effectief m.b.t. de onvoorspelbare mysteries van zwangerschap en zelfs m.b.t. vrouwenhaat.