The Misfits (2021)

Wat een ongelooflijke simpele en amateuristische vertoning is dit. Brosnan en Roth zijn hiermee wel heel diep gevallen. Actie/Avontuur? Zelfs komedie zou een overwaardering zijn voor dit misbaksel. Ik kan me geen enkel moment in deze film voorstellen waarbij ik het idee had: 'goh, dat was een leuke scene'. Helaas, ik heb hier geen goed woord voor over. Ze hadden deze film beter 'De Miskleun' kunnen noemen. Mijn waardering: een halve ster en dat zijn er eigenlijk drie teveel. Mijn advies: overslaan deze rommel.

Tsja.

Nee, dit is niet best.

Renny Harlin doet weer eens een miskleun, dat is wel de makkelijkste samenvatting. Nou heb ik niet alles gezien, maar Cliffhanger (1993) lijkt het laatste wat er nog een beetje mee doorkan. En dan zie ik de cultstatus in de klimwereld maar even door de vingers - want bij dat publiek is die film meer slapstick dan iets anders, zo weinig klopt er van.

Terug naar deze dan maar. Triest overtrokken gedoe dat nergens ook maar in de schaduw komt van de originele versie van The Italian Job - want dat is toch wel overduidelijk het voorbeeld. Of Harlin daar nou niets van begrepen heeft, of was er wat anders aan de hand? ik weet eigenlijk niet eens of ik daar een antwoord op wil. Maar gauw vergeten, dat lijkt het beste.

Matige misdaad komedie. Het verhaal is niet echt serieus te nemen en is vrij doorsnee zonder verrassingen. De uitwerking is vrij kinderachtig en niet helemaal geschikt voor volwassenen. Het is meer een tienerfilm, maar dan zonder tieners en mist daarmee elke doelgroep. Buiten dat is het enigszins vermakelijk en de vaart zit er goed in. Helaas als het spannend dreigt te worden, volgt een toevallige slapstick achtige ontknoping want het entertainment gehalte aardig om zeep helpt. Grappig is het ook niet echt. Toch hebben de hoofdrolspelers er wel zin in en geven zich volledig, dat scheelt dan weer. Maar alles bij elkaar opgeteld toch wel een mislukt project. 2.5/3.0

The Misfits’ is de naam van een bende ‘nobele criminelen’ dat het op wil nemen tegen The Muslim Brotherhood. Daarvoor wil het een lading goud stelen uit Abu Dhabi en daarvoor besluiten ze de hulp in te roepen van meesterdief Richard Pace [Pierce Brosnan]. Bordkartonnen karakters, flauwe grappen, zwak geschreven dialogen en Brosnan op cruise control doen dit als een baksteen zinken. Een betreurenswaardige poging om Guy Ritchie te kopiëren, maar zonder diens scherpe humor en hoge tempo. Roth redt dit van de afgrond, ook al is zijn bijdrage jammer genoeg beperkt.

Van alle films die ik sinds de heropening van de bioscopen heb gezien is dit wel de allerslechtste.

Niet zozeer abominabel slecht alswel tenenkrommend middelmatig. Bij de begin-voice-over voel ik al nattigheid, want die probeert de sappigheid van een coole Tarantino-monoloog te benaderen zonder daar ook maar in de verste verte bij in de buurt te komen, en het vervolg van de film wordt niet veel beter. Het belangrijkste minpunt vind ik wel dat de vijf secundaire leden van het team zowel qua personages als qua acteurs veel te licht zijn waardoor ik nauwelijks geïnteresseerd ben ik wat hen gaat overkomen, en hun komisch bedoelde eigenschappen en one-liners komen dan ook nergens aan (met uitzondering van het kleine dansje van Mike Angelo wanneer hij de explosie voorbereidt). Absoluut dieptepunt is het bezoek van Nick Cannon in vermomming aan de gevangenis-official, een scène die de bizarre verkleedpartij in de treincoupé uit Trading places qua absurditeit naar de kroon steekt. De plaatjes van Abu Dhabi zijn fraai, en het tempo zit er goed in, maar verder kan deze film gevoeglijk in de prullenbak van mijn geheugen.

In opwachting van regisseur Renny Harlins horrorfilm The Strangers: Chapter 1 besloten één van zijn recentere werken op te zetten, maar grootse verwachtingen schept het niet. Niettemin doet Harlin wel zijn best om een redelijk vlot werkje naar het witte doek te dirigeren, met een overdaad aan editing en een uitbundige introductie van de personages. Helaas komt er geen enkel daarvan echt goed voor de dag, met name omdat het scenario van Kurt Wimmer en Robert Henny overvol zit met flauwe, inwisselbare komedie. De constante neiging om overal de humor van in te zien zorgt er al snel voor dat het verloop in een vermoeiende zaak verzandt. Het inhoudelijke verhaal zelf probeert verder met grootschalige situaties slim uit de hoek te komen, maar maakt al bij al eerder een vergezochte en ongeloofwaardige indruk. The Misfits vormt uiteindelijk een uiterst tamme, brave film die enkel opvalt door de vlotte manier van regisseren. Hopelijk vertrouwt Harlin binnenkort zichzelf boven zijn scenarist.