L'Événement (2021)

Drama, thriller, en horror.
Koud, hard, en zenuwslopend.

Het verhaal van een jonge studente ergens in de jaren '60 in Frankrijk die ongewild zwanger raakt. Om te kunnen verder werken aan het opbouwen van de toekomst waar ze van droomt, wil ze de zwangerschap stopzetten.
De film volgt stap per stap, week per week haar zoektocht naar een - in die periode daar verboden - abortus.

Haar mentale toestand: de wanhoop, haar angsten, de stress, haar onzekerheden. Maar ook haar lef en vastberadenheid om door te zetten - ondanks het onbegrip, de spot, de tegenstand, en de afwezigheid van medeleven van de weinige mensen die ze op de hoogte brengt van haar situatie: enkele vriendinnen en een vriend op school, de one night stand, en twee artsen.

Haar lichamelijk lijden is hartverscheurend. Geen horrorfilm die daar tegenop kan. Van een injectie die de abortus moet uitlokken, over haar eigen poging met de metalen staaf, tot de (pseudo-)arts die een sonde inbrengt en de pijn bij de uiteindelijke miskraam: het was ijskoud in de bioscoop.

Uiteindelijk komt het tot een relatief happy end. Het voelde een beetje aan als een pijnstiller voor de kijker.

De voor mij onbekende hoofdactrice zit heel erg goed in haar zware rol. En de manier waarop ze heel de film door in close-up door de camera gevolgd wordt, maakt haar leed en pijn nog meer voelbaar.

Heel sterk drama, dat me na het bekijken nog maar eens doet beseffen wat een geluk het voor veel mensen is om hier (West-Europa) en nu te leven.

Sterke film over de idee rond abortus in het Frankrijk van de jaren 60, wellicht door te trekken naar de algemene denkwijze in de Westerse wereld in die tijd. Abortus was strafbaar en dat was algeheel bekend. Ik was toch wel onder de indruk welk taboe er heerste rond het thema. Erover praten mochten niet. Naasten en medici waren er als de dood voor. Het leken wel dictatoriale toestanden, heuse beknottingen van zelfs nog maar vrije meningsuitingen. Ongewenst zwangere moeders met abortusideeën werden als paria beschouwd én behandeld…

Het overkomt Anne ook. Prima rol ook van Vartolomei. Zeer sterk acteerwerk waarbij de camera steeds dicht op de huid zat om de beklemmende sfeer naar voren te laten komen. Ongewenst zwanger zijn leek wel een ziekte en zoals Anne het beschreef een “ziekte die alleen vrouwen treft en hen tot huismoeder zijn veroordeelt”.

Haar zoektocht naar medische hulp is intens nadat zelfhulp faalde. Het leidt haar naar illegale clandestiene uitwegen. L’Événement is een schrijnend portret over wanhoop en uitzichtloosheid, op zoek naar een hernieuwde toekomst van een veelbelovend meisje. Enkele scènes hakken er op in, suggestief vaak, op eentje na dan (de toiletscène). Ligt wat mij betreft in de lijn van Never, rarely, sometimes, always.

Confronterende film over een studente die ongewenst zwanger is in een tijd dat abortus nog zwaar gestraft werd en gehuld was in een taboesfeer. Dat laatste is er debet aan dat de jonge vrouw helemaal alleen staat in haar zoektocht naar een oplossing, al is dat op zich niets nieuws.

Een beklijvende film dankzij het indringende camerawerk, inclusief bijzonder ongemakkelijke beelden van de heftige climax. Complimenten voor regisseur Audrey Diwan en protagoniste Anamaria Vartolomei, beiden grote onbekenden voor mij.

De film doet een beetje denken aan 4 Luni, 3 Săptămîni Şi 2 Zile.

De film oogt een tijdlang als een weinig geïnspireerd aftreksel van 4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile (2007) en die hooguit interessant is als een tijdsbeeld van Frankrijk in begin jaren ’60 toen de zeden conservatief waren en abortus illegaal was, maar het laatste half uur is dermate intens dat het uiteindelijk toch een film is die indruk maakt en ver boven de middelmaat uitsteekt.

De film geeft - zonder moraliserend of pamflettistisch te zijn - indringend het traject weer dat een meisje toentertijd gedwongen was af te leggen met risico voor eigen leven en dreiging van celstraf. De voor mij troostrijke gedachte dat we tegenwoordig gelukkig in een andere tijd leven, werd vervolgens wreed verstoord.

"Wat een vreselijke tijd zijn de jaren vijftig en zestig geweest voor meisjes die ongewenst zwanger werden," moest ik na afloop van de film kwijt tegen een onbekende vrouw achter mij in de filmzaal. Ze keek keek me niet-begrijpend aan.

"In Polen demonstreren op dit moment mensen voor het recht op abortus. In Amerika ga je in sommige staten de gevangenis in," antwoordde ze. "En wat dacht je van de christelijke politieke partijen in Nederland?"

Hoe krijgen we anti-abortusdemonstranten zover dat ze deze film gaan zien?

Toevallig had ik net zo'n drie weken terug het boek gelezen. Dat boek was boeiend, maar vooral erg afstandelijk. Deze film is wel warmer, maar wist me ook niet helemaal te raken. Het campusleven wordt dan nog aardig in beeld gezet, maar gaat nooit echt leven en verder is dit allemaal wat bloedeloos. Ik voelde weinig emotie mee, terwijl dat wel het verhaal ernaar is. Visueel ook saai met een erg krap beeldformaat dat enigszins benauwt (ongetwijfeld zo bedoeld inhoudelijk ook) maar nooit echt mooi wordt. 3,0*.

Uitstekende film over een studente die ongewenst zwanger raakt. De film speelt zich af begin jaren '60 en laat goed zien wat het inhoudt als abortus strafbaar is en er over seksualiteit niet gepraat wordt. Helaas momenteel weer vrij actueel. De personages blijven wat afstandelijk, maar desondanks een aantal ingrijpende scenes (vooral tegen het einde). Een nipte 4.0 sterren.

Anne Duchense [Anamaria Vartolomei] is een Franse studente literatuur van 20 jaar die begin jaren ’60 tot haar verbazing ontdekt dat ze zwanger is. Anne is helemaal niet klaar voor het moederschap, ook al omdat ze na haar bevalling haar studie zou moeten afbreken. Ze zoekt daarom hulp om haar zwangerschap te beëindigen, maar kan daarvoor niet bij dokters terecht. Bevat enkele schokkende momenten, maar kan qua onderhuidse spanning en impact toch niet tippen aan 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (2007), waar dit door lijkt te zijn geïnspireerd.

Helaas zeer actueel is deze film over abortus in de jaren '60. De film gaat niet over de ethische vragen die je je zou kunnen stellen, maar wel de harde realiteit dat abortus gewoon illegaal was en sowieso een groot gezondheidsrisico. Over het feit dat een jonge vrouw haar wereld ziet instorten en dan bijkomend zelfs niet terecht kan bij vrienden of familie. Dokters zijn niet te vertrouwen en zelfs iemand die zou helpen kan een celstraf krijgen. Ondertussen tikt de tijd maar verder. In een omgeving (nog meer in die jaren '60) waarin een kind krijgen - en zeker als jonge alleenstaande moeder - per definitie betekende dat je huisvrouw werd zonder maar enige optie voor studies of carrière.

De camera zit dicht bij het hoofdpersonage. Anamaria Vartolomei draagt de film zonder meer. Het is een film geworden waarin zo duidelijk gemaakt wordt dat de impact van abortus enorm is en niet zomaar iets is wat je zomaar op 5 minuten oplost omdat je per ongeluk zwanger bent geworden. Een harde realiteit die sterk in beeld is gebracht. Hopelijk komt die tijd nooit meer terug.

Enkele scènes die echt in je ziel kerven en die je verplichten te vechten om niet even de blik af te wenden.

Maar dat ware zonde want op die momenten is de film werkelijks groots, meesterlijk.

De camera kleeft als het ware op Anne, laat haar niet los en illustreert heel sterk de pijn die het meisje ondergaat, fysisch en psychologisch. Een karaktersterk personage dat overtuigend wordt vertolkt door de Frans Roemeens Anamaria Vartolomei.

Rauwe, realistische maar vooral mooie, ingrijpende film, zonder valse sentimenten

Dit intense drama is losjes gebaseerd op de autobiografische roman van Annie Ernaux, al hebben ze de (familie-)naam van het hoofdpersonage veranderd. Het is een onverbloemde behandeling van het thema illegale abortus in het Frankrijk van de jaren '60. Het probleem heeft wettelijke, ethische en medische implicaties. Anne riskeert een gevangenisstraf en hevige bloedingen, terwijl ze veroordeeld wordt in een katholieke, conservatieve omgeving. De biologische vader neemt z'n verantwoordelijkheid niet op.

De Libanees-Franse regisseur Audrey Diwan kiest voor rauw realisme. De handcamera zit dicht op de actrice en er zijn geen technische effecten. De lelijke, lichamelijke kant wordt openlijk getoond, zodat je er zelf bijna misselijk van kunt worden. De Roemeens-Franse actrice Anamaria Vartolomei toont de emotionele roetsjbaan waarop zo iemand zich bevindt. Sinds de jaren '60 is er gelukkig veel veranderd.

Traag drama dat op momenten keihard binnenkomt. Er was zelfs een scene waarbij ik mijn ogen even moest dichtdoen. De jaren zestig sfeer vond ik door de aankleding (in de letterlijke zin) wat minder, tegenover ijzersterk acteerwerk van de hoofdrolspeelster. In een woord: aangrijpend !