De Son Vivant (2021)

Toneeldocent Benjamin Boltanski [Benoît Magimel] heeft kanker dat dusdanig ver gevorderd is dat hij niet meer te redden valt. Met zijn goedbedoelende, maar verstikkende moeder [Catherine Deneuve] probeert hij zich voor te bereiden op het onvermijdelijke. In het eerste uur schetst Bercot een ideaalbeeld van het zorgsysteem waarin het verplegend personeel, onder leiding van de oprecht betrokken Dr. Eddé [Gabriel Sara], alle tijd en ruimte nemen om voor hun patiënten zorgen en de moraal hooghouden door samen Lean On Me te zingen. Maar Benjamins dood wordt volledige uitgemolken en Bercot overspoelt je met zoveel visuele clichés dat het einde een enorme opluchting is. En dat is geen aanbeveling.

Het is ongetwijfeld allemaal goed bedoeld, maar deze film over palliatieve zorg komt weinig geloofwaardig over. Het melodramatische einde doet de film ook al geen goed. Vooral de rol van Cécile de France is tenenkrommend, terwijl Catherine Deneuve de automatische piloot lijkt te hebben aangezet. De film slaat in meerdere opzichten de plank mis.

Een vrij standaard drama die me iets meer kon behoren dan de anderen hier, maar hoogstaand werd het nooit. Een drama op automatische piloot van een jongeman met de diagnose van pancreaskanker. Gabriel Sara vond ik wel een fijne en energieke rol spelen als dokter, maar om nu de conclusie te trekken dat het er allemaal zo aan toegaat, hmm een brug te ver lijkt me dat. Deneuve, toch een grote dame in de Franse filmwereld, deed het eerder op ervaring, zonder meer. Magimel als patiënt deed het behoorlijk. De France haar rol stelde al bij al ook erg weinig voor. Geen film die boven het maaiveld uitsteekt en eerder te veel afhangt van goedkoop sentiment dan van een diepgaand drama.

Vooropgesteld film is fictie en geen documentaire waarmee de criticasters hier de film afserveren. Natuurlijk is het verhaal geconstrueerd, en ik vind dat uitermate kundig en zelfs waardig gedaan. Niet alleen het verhaal staat als een huis, maar het acteerwerk is bovendien van de bovenste plank.

We maken kennis met Benjamin (fantastische rol van Magimel) een toneeldocent die heel slecht nieuws te horen krijgt, in het bijzijn van z'n overbeschermende moeder (heerlijk onderkoelde rol van Deneuve). Dat die moeder geen al te warme persoonlijkheid is, blijkt later heel nadrukkelijk, vanwege het feit dat ze nogal wat op haar kerfstok heeft, waardoor het leven van haar zoon een nogal dwingende richting kreeg. Benjamin doceert met hart en ziel de fijne kneepjes van het toneelvak. De toneeloefeningen weerspiegelen de diepere gevoelens bij een definitief afscheid.
De behandeld arts op zijn beurt toont opmerkelijk veel overeenkomsten met de toneelsessies, doordat hij heel veel meer doet dan "slechts" genezen. Als een wijze ervaren mens legt ook hij ziel en zaligheid in om niet alleen zijn patiënten, maar ook al het verzorgende personeel in een begeleidingsproces te gidsen, waarbij kunst (muziek en dans) opgenomen zijn.
Een opvallende "rol" is toegedicht aan verpleegster Eugenie, waar Benjamin verliefd op wordt - (ja, het was letterlijk liefde op 't eerste gezicht). De manier waarop zij en Benjamin hun laatste contact gestalte geven, deed me denken aan Leaving Las Vegas: een engelverschijning in vlees en bloed als laatste troost.
Dan is er nog het verborgen vaderschap, dat juist heel mooi en niet clichématig uit de doeken wordt gedaan. De wens van de vader kwam uit, zodat hij zijn zoon niet twee keer in de steek hoefde te laten.

Kortom, een schitterende beklijvende film !