Limbo (2021)

Nice.

Dit is niet half Dog Bite Dog, maar dubbel Dog Bite Dog. Niet zomaar een gewone return to form voor Cheang, die de laatste 10 jaar zichzelf toch vooral verloren heeft in middelmatige blockbusters, maar een nieuwe standaard voor een genre dat best een frisse impuls kon gebruiken.

De visuals weten vooral de aandacht te trekken. Scherp, high contrast b&w (met een fijne blauwige schijn), maar ook vooral extreem veel detail, waardoor je amper weet waar eerst te kijken. Maar ook het acteerwerk is erg sterk, en de soundtrack (met dank aan Kenji Kawai) is stukken beter dan je van een HK film zou verwachten.

Het is jammer dat de grip van China de laatste jaren alleen maar strakker geworden is, de kans dat dit soort films in de toekomst nog gemaakt zullen worden in HK is erg klein geworden, maar Cheang heeft in ieder geval nog snel even z'n stempel gedrukt. Heerlijke film.

4.5* en een uitgebreide review

Prachtige zwart-wit film met bij momenten adembenemende beelden. Het is een lust voor het oog, en gelukkig trekt de film zich op aan zijn geweldige visuals want het script is pover, de dialogen te dun waardoor het de personages aan diepgang ontbreekt ... maar eigenlijk stoort dat nog niet eens omdat vooral hun twijfelachtige moraal en acties in de verf gezet wordt. Als serial killer film miste het wel de nodige spanning. Het was anderzijds ook al lang geleden dat er nog eens een erg grimmige en nare serial killer film te zien was. De film speelt zich af in de onderbuik van de stad, tussen vuilnis, rommel en krotten, wat natuurlijk nog meer duisternis toevoegt. Verder ook een zeer brute film waarin een jonge vrouw voortdurend mishandeld wordt. Dit moet hier gezien worden als een boetedoening voor de aanrijding van de vrouw van de flik . De moeite waard vond ik, zelfs nog iets beter dan Dog bites Dog (3*).

Een film om meteen maar twee keer te zien.

Om maar mee te beginnen met het meest opvallende, visueel is het zo gelikt en fraai maar zijn er ook zoveel details te zien dat het nauwelijks lukt om alles in een keer op te nemen. Maar ook het verhaal vond ik wat lastig te volgen, als je even niet oplet - afgeleid door het volgende fraaie shot - dan heb je alweer iets gemist. Bij de tweede ronde viel er toch een heleboel meer op zijn plaats. Kan overigens aan mij liggen, ik vind Aziatische films wel vaker wat moeilijk te volgen.

Op zich is het achteraf eigenlijk niet zo heel ingewikkeld - de film volgt eigenlijk braaf het patroon van een standaard politiefilm, inclusief de raamvertelling die daar zo vaak in gebruikt wordt. Maar ondertussen ook een motief van schuld en wraak, van bizarre zaken als acrotomophilia, en een rechercheur die de dader herkent aan zijn geur. Ohja, en kiespijn aan je verstandskies. Genoeg om je ook een tweede keer bezig te houden met alle details, en waar ik al mee begon - het is echt geen straf om de beelden nog eens te zien. Of zelfs drie keer.