Army of One (2020)

Ach ja, leuk amusement, meer niet. Deed me erg denken aan I Spit on Your Grave (Film, 2010), alhoewel de laatste toch wat beter was. Army of One is de zoveelste versie van een inmiddels wel heel standaard verhaal: de weg naar het hoogtepunt duurt lang, met vallen en opstaan, en als het eenmaal zover is, dan is de film ineens afgelopen. Hollman deed het niet slecht en mama werd ook goed neergezet. Toch komt het allemaal een beetje te simpel en amateuristisch over. Ook blijven er wat eindjes open wat de afronding te abrupt maakt. Wat is er bijvoorbeeld gebeurd met de dame die Brenner terugbracht naar mama?

Wat een ellende... voor mij sloeg dit nergens op. Amateuristisch alsof wat 'stunt'mensen acteur willen zijn. Flinterdun verhaal, mijlenver voorspelbaar en dialogen om te wenen. Dit leek mij eerder een filmprojectje van een hobbyclub. Desondanks, aanrader als je eens wil lachen met het niveau...

Matige actiefilm. Het verhaal is simpel en kennen we al van vele voorgangers. De uitwerking gaat nog net. De opbouw is aardig en de film kijkt best aardig weg. Er zitten zelfs wat spannende momenten in. Verder is het te voorspelbaar en op sommige momenten redelijk amateuristisch. Visueel kan de film er mee door en ook camera werk is best goed. Het acteerwerk van de hoofdrolspeelster is okay, maar de rest is ondermaats. Net geen voldoende. 2.5

Matig.

Army of One is zo'n film die menig kijker waarschijnlijk nagenoeg direct vergeet. Zoveel includeert de film namelijk niet echt en kan op een hoop vlakken maar matig overtuigen. Toch beloofde de poster wat, want de eerste indruk is spectaculair en hard. Echter is de film dat zelf nergens echt, maar gelukkig wel kort.

Dankzij het aardige acteerwerk weet de film net aan genoeg te boeien, maar verder heeft het niet bepaald veel om het lijf. De wraakscenes vallen tegen en missen de hardheid. Tevens ontbreekt een machteloos gevoel en spannende sfeer. Het is wat rondrennen in het bos en af en toe met een zwak gemonteerde vechtscene je tegenstander uitschakelen, maar geen moment indringend in beeld gebracht.

Ik hoef er verder niet zo veel over te zeggen. Army of One overtuigd niet en beschikt niet over de attributen om dat te kunnen. Een iets vluggere en frissere regisseur had wonderen kunnen doen, want dit was eerder terughoudend en saai. Een wraakfilm moet kunnen bouwen op een goed wraakgedeelte, maar daar is bijna geen sprake van helaas. Altijd jammer.

Vermakelijke, simpele, vlotte film die totaal niks nieuws brengt. Dit soort filmpjes zijn al heel vaak gepasseerd, toch weet de film voldoende te entertainen dankzij een aantrekkelijke harde hoofdpersonage (Ellen Hollman) die lekker wraak weet te nemen en mama gespeeld door Geraldine Singer. Natuurlijk zijn er kritiekpunten zoals het abrupt einde waarbij je bijvoorbeeld geen zicht krijgt op de forest Ranger (Melissa McLaney) die Brenner terug bracht bij mama. Of die Bethany (Stephanie Lynn Styles) die mee in het complot zit en werkt als secretaresse bij sheriff Hobbs (Niko Foster). Ook de handelingen van de sheriff blijft na heel het gebeuren wat in het ongewisse. 6/10

matig verhaaltje die wel lekker wegkijkt op een druilerige dag.

verwacht geen hoogstandje.

ook niet zo'n beste acteurs acteurs met name de bad guys die wel heel erg dom overkomen.

maar ach ..beetje tijdverdrijf

Als heel dom kijkvoer nog wel enigszins acceptabel, maar toch zonde om te zien dat een film zo weinig pogingen onderneemt om ook maar een beetje anders te zijn dan pure middelmaat.

Vond de eerste scène wel behoorlijk sterk, maar daarna wordt het al gauw minder. Er wordt vrij matig geacteerd (op Geraldine Singer na) en de badguys zijn echt geen moment geloofwaardig. Die Butch zag er echt uit als een enorm foute hardcore wrestler.

En om heel eerlijk te zijn: Je komt als totale vreemdeling ongevraagd iemands huis binnen en gaat vervolgens een potje liggen neuken op iemands bank.... Ik had je denk ik ook mn huis uit geschoten. Die hele onlogica is sowieso vaak nogal storend. Veel te hoog gehalte 'snoozing guards op stoel'. En als er in de ene kamer hell wordt geschopt met helse vuistgevechten horen de badguys een kamer verder niks. Dat is een beetje het niveau.

Speelduur is gelukkig lekker vlot en het zakt nooit door die gevaarlijke grens dat het ook totaal niet meer vermakelijk is. Maar heel best is dit niet. Niemandsdalletje.

Ondanks de poster kan ik me niet heugen dat de protagoniste op ook maar enig moment een boog hanteerde. Dit is hem natuurlijk vooral te doen om Alicia Vikander te imiteren voor het affiche van Tomb Raider (2018). Misschien moet ik me daar toch eens aan wagen, want het kan niet erger zijn dan de zevenentachtig minuten aan drek waar ik met behulp van dit vehikel doorheen werd gesleept.

Tegenwoordig is diversiteit hét middel om je film te promoten. Onze hoofdpersoon is een vrouw/iemand met een migratie achtergrond/een held(in) uit de LHBTI+ gemeenschap/een talent met een beperking!

Hartstikke leuk, hoor. Als je daar ook een boeiend verhaal mee weet te vertellen, tenminste.

Army of One heeft namelijk helemaal niks. Het is gefilmd voor een drol en twee stuivers, de hoofdpersoon is totaal niet interessant, dit verhaal jheb ik al talloze malen vaker en beter gezien, de actie boeit noch overtuigt en de proloog heeft nauwelijks ook maar enig vat op het plot - Brenner's echtgenoot raakt gewond tijdens de jacht op een seriemoordenaar en is daarom niet in vorm genoeg om een aanslag van rednecks te overleven. Maar er wordt mee gesuggereerd dat de film om hem draait, terwijl hij in het eerste kwartier al sterft!

Ik zat hier naar te kijken en dacht enkel: Oké, dus dit gebeurt, schijnbaar. Het was niet eens zo slecht dat het weer goed werd. De spotgoedkope manier waarmee deze film werd vastgelegd en de sets die overduidelijk bij elkaar geraapt werden maakten van het geheel een beschamende vertoning. Oh, en het hoofd van de redneck bende had een tribal tatoeage op zijn arm die overduidelijk met een stift was aangebracht. Je kon me opvegen.

Op geen enkele manier was deze film mijn tijd en aandacht waard behalve dan om er hier mijn mening over te geven waarmee je mag doen wat je wil.