Woodlands Dark and Days Bewitched: A History of Folk Horror (2021)

Voor mij zijn Folk horrorfilms de meest interessantste films binnen de horror. Echter is dit subgenre eveneens het meest moeilijkste te classificeren. Want wat is Folk-horror? Gedurende een looptijd van meer dan drie uur duikt deze documentaire opgedeeld in zes hoofdstukken, in op die vraag...uiteraard beginnend met de onheilige drie; Michael Reeves' Witchfinder General (1968), Piers Haggard's Blood on Satan's Claw (1971) en Robin Hardy's The Wicker Man (1973)

En van de films en televisie (o.a. Lawrence Gordon Clark, A Ghost Story for Christmas serie, en de serie Dr. Who) uit Groot-Brittannië over de opkomst van het heidendom in de late jaren zestig vervolgt het zijn weg naar Amerikaanse films over de vroege koloniale geschiedenis tot Southern Gothic en urban legends. Het heksenfiguur komt aan bod en wordt in verband gebracht met het feminisme van de tweede golf. H.P. Lovecraft wordt aangehaald. Men behandelt de ecologische beweging van de jaren zeventig, toen de nadruk lag op emotie en gedrag van de geografische omgeving. Politieke gebeurtenissen.Voodoo en Hoodoo komen aan bod. Er is een gedeelte dat laat zien dat het subgenre niet alleen zijn roots in het westen heeft maar dat ook in de rest van de wereld een verscheidenheid aan folk-horror kent.

Je ziet films uit Zuid-Amerika (de Duitse koloniale, La Llorona), Australië (o.a. de folklore van aboriginals) voormalige Oostbloklanden (Viy, wurdalak of verdilak) IJsland (gedaante verwisselaars White Reindeer, The Juniper Tree) en natuurlijk de Aziatische (bakeneko (transformerende kat) en onryo (geesten) Als laatste kijk de regisseur Kier-La Janisse ook nog naar de revival, naar films die uitkwamen in recentere jaren. Een drie uur durende documentaire met pratende hoofden(meer dan 50 geïnterviewde) die een lofzang houden over de Folk-horror zou natuurlijk op den duur tegen de film werken.

Daarom zijn er naast clips van over 200 filmfragmenten ook tussendoor animatie te zien van Ashley Thorpe en speciale collagekunstscènes van filmmaker Guy Maddin, begeleidt door gave passende muziek van Jim Williams. Zodoende brengt de docu-film op uitstekende wijze verschillende gesprekken bij elkaar, terwijl het in de lengte en breedte het brede subgenre laat zien. Nu dacht ik redelijk goed thuis te zijn in horrorfilms, maar ook voor mij waren er genoeg titels, waar ik niet bekend mee was! De passie voor folk-horror was zo merkbaar te voelen dat dit een must-see is voor iedereen die van het (moeilijk te definiëren) subgenre houd en voor wie erin geïnteresseerd is!