Tick, Tick... BOOM! (2021)

Goeie film over een theatercomponist die zijn musical van de grond probeert te krijgen. Een biopic over Jonathan Larson die zich afspeelt in de theatergemeenschap van New York in de jaren 90. Niet direct een boeiend hoofdpersonage, maar wel uitstekend en vrij energiek neergezet door Andrew Garfield. De manier waarop de film gemonteerd is en de verschillende vertelwijzen werkt prima hier (zonder dat het onsamenhangend wordt). Verder ook gewoon een paar prima songs.

Het levensverhaal van musical- en songschrijver Jonathan Larson, vooral bekend van zijn musical Rent die maar liefst 12 jaar liep, een filmversie kreeg, 3 Tony Awards en een Pulitzer Prize. Ik heb als grote musicalliefhebber tot mijn grote schande Rent nog nooit gezien, en kan dus evengoed zonder die achtergrond in de film Tick, Tick, ... Boom duiken. De titel verwijst naar zijn eerste succesvolle musical, omdat het vooral een (grotendeels) auto-biografisch stuk is, en dus mooi aansluit als je een film wil maken over het leven van de man achter de musical.

Een verfilming van een musical over iemand die een musical wil maken en er zijn leven als musicalmaker in verwerkt. Met op de achtergrond ook de problematiek rond Aids. Niet zomaar om een tijdsgeest te creëren, maar wel degelijk omdat het een belangrijk stuk is van zijn leven. Vrienden die er aan lijden en waar de klok ook tikt. Niet tegen een deadline om een song af te leveren, maar tegen een letterlijke deadline. Het zet dingen in perspectief en beïnvloedt ook Larson. Zelf had hij nooit HIV trouwens, hij stierf weliswaar jong maar aan hartproblemen.

De film is visueel niet groots. Verwacht geen typische Broadway show. Het stuk Tick, Tick, ... Boom was ook eerder een stuk dat eerder in kleinere theaters speelde. De gelijkenis met het originele stuk is vrij sterk. En de aanpak waarbij men springt van de show naar zijn leven, zorgt voor een mooi ritme en de nodige vaart. Het ene glijdt mooi in het andere, wat het idee van een auto-biografische musical nog wat meer versterkt.

Andrew Garfield is best goed en ik begin de acteur meer en meer te waarderen. Vooral door de filmkeuzes die hij maakt. Nog meer is Alexandra Shipp die naast hem acteert in de film als zijn vriendin Susan. Shipp is een actrice die niet meteen opvalt en nog geen grootse rollen heeft gespeeld, maar wel altijd de film mooier maakt. Na oa haar rol als Storm in de X-Men franchise, Love Simon of Shaft, zorgt ze als Susan voor het hart en de rust in Tick, Tick, ... Boom.

Verfilming van de autobiografische musical van Jonathan Larson [Andrew Garfield] die aan het begin van het verhaal al 8 jaar in New York woont en al die tijd in een eetcafé heeft gewerkt om in zijn vrije tijd te kunnen werken aan de musical ‘Superbia’. Hij krijgt eindelijk de kans om zijn droom waar te maken wanneer een geldschieter bereid is een workshop te financieren waarmee hij een ruwe versie van ‘Superbia’ ten gehore kan brengen. Maar zijn vriendin [Alexandra Shipp] is Jonathans obsessie met zijn eigen carrière beu en beste vriend Michaael [Robin de Jesus] blijkt zijn steun meer nodig te hebben dan ooit. Speelt zich af in de vroege jaren ’90, toen de Amerikaanse homogemeenschap nog volop moest strijden om erkenning van en hulp bij de AIDS-epidemie en die setting zorgt voor een extra dramatische dimensie. Hoewel deze musical beschouwd wordt als vernieuwend, revolutionair, grensverleggend (etcetera) zijn de liedjes bepaald niet van een niveau dat je ze na afloop nog kunt herinneren. Sterker nog: ze leunen vaak op één of twee zinnetjes die keer op keer worden herhaald. Miranda laat heden en verleden bovendien vaak op een wat warrige manier door elkaar lopen, waardoor je op afstand wordt gehouden van de karakters. Vol overgave gespeeld door een duidelijk enthousiaste cast, dat wel.

Wauw, geweldige film zeg. Had er al een beetje op gehoopt. Het uitgangspunt vond ik interessant (hoewel ik Jonathan Larson hiervoor verder niet echt kende, noch het bestaan van tick, tick...BOOM!), en dan ook nog Lin Manuel-Miranda aan het roer.

Het duurt best even voordat je qua structuur helemaal snapt waar je naar zit te kijken. Larson bezingt, op het podium, de gebeurtenissen uit zijn leven die we ook zien, en waar ook weer liedjes in voorkomen, die vaak wat meer fantasievol zijn uitgewerkt. Het kan daardoor soms een beetje chaotisch en verwarrend worden, maar het zorgt tegelijkertijd wel voor een verrassend, zeer creatief en opwindend geheel wat op die manier tot het einde fris blijft aanvoelen.

Omdat het in die zin wat meta is, een musical over het wereldje en over het proces van een musical maken, voelt het ook allemaal wat natuurlijker en minder 'we barsten random in zingen uit' aan. (Hoewel ik daar zelf nooit zoveel moeite mee heb, maar ik weet een hoop mensen wel.)

Het deed me soms wat denken aan het (ook vroege) werk van Damien Chazelle, die heeft ook van die scènes waarin bijvoorbeeld mensen heel naturel in een kamer een nummer zingen of dansen. Toch altijd wel een heel fijne manier van een musical maken.

Het element tijd en ouder worden dat een rol speelt in de film, met het aftellen naar zijn 30ste verjaardag vond ik een herkenbare. Voor mij is dat alweer een paar jaar geleden, maar toch iets dat een snaar raakt. En dan speelt het ook nog tegen de achtergrond van de aids-epidemie, én is het waargebeurd, wat het ook allemaal wat extra lading en betekenis meegeeft. Zoals gezegd kende ik Larson verder niet (wel ooit eens de film Rent gezien overigens, waar ik niet zoveel aan vond) en ik schrok er dus ook wel even van dat hij blijkbaar de avond voor de première op zo’n jonge leeftijd overleed. Heel schrijnend.

Goede rol ook van Andrew Garfield, wist niet dat hij het in zich had (heeft speciaal voor deze film leren zingen las ik). En dat geldt ook voor Lin-Manuel Miranda, toch wel een erg goed regiedebuut. Is er iets dat die man niet kan?

Erg van genoten.

4,5*

Op momenten wel aardig. Soms lekkere liedjes, en de hele opzet is best aardig. Maar uiteindelijk wel een verhaal dat mij niet boeide, en Garfield is nooit mijn favoriete acteur geweest. Uiteindelijk vond ik de film ook net te lang duren. 2,5*.

Een wat opmerkelijke musical, vooral qua vorm (speelt zich grotendeels af in een theater), maar daarom niet minder waard om te bekijken. De meeste liedjes klonken wel leuk en zelf Andrew Garfield heeft me aangenaam verrast.

Het verhaal is misschien niet zo speciaal, maar desondanks verveelde het ook niet. Vond het niet mis.

Tick, Tick.. Boom! is wel een aangename muzikale film. De muziek vond ik niet altijd even goed. Het is veel tekst en vaak nogal onsamenhangend. Andrew Garfield vind ik op zich geen slechte acteur. Het verhaal van Jonathan Larson kende ik totaal niet. Ik ken helemaal niks van Broadway om eerlijk te zijn. De film Rent moet ik dan ook maar eens zien.