On the Count of Three (2021)

"I'm not listening to Papa fucking Roach on the day I'm gonna kill myself."

In de Letterboxd nieuwsbrief zag ik deze film voorbijkomen en uit interesse maar eens opgezet.

Je krijgt hier te maken met de levenslange vrienden Kevin en Val die allebei kampen met suïcidale gedachten. Ze besluiten om een pact te sluiten, waarbij ze elkaar doodschieten en eindelijk verlost zijn van hun miserabel leventje. Voordat ze dat plan kunnen uitvoeren blijken er nog wat losse eindjes te zijn die ze willen afhandelen.

Zelfmoord is een lastig onderwerp om een film over te maken, laat staan een zwarte comedy. Toch slaagt men erin om hier humor in te vinden door het geheel zo ongebalanceerd mogelijk te maken. Als kijker weet je namelijk niet waar het allemaal naartoe leidt, maar het is des te knapper dat er zo snel kan worden geschakeld tussen dramatische en komische momenten.

De wisselwerking tussen Jerrod Carmichael en Christopher Abbott is leuk om te zien; wat een ongelofelijke chemie hebben deze twee. Het is alleen jammer dat er niet al te diep wordt ingegaan op hun achtergrond, gezien zij - naar eigen zeggen - al zoveel hebben moeten meemaken. Hierdoor had ik bij sommige acties wel wat vraagtekens. Overigens is het fijn om J.B. Smoove en Henry Winkler voor de verandering eens in een serieuze rol te zien.

Al met al is 'On the Count of Three' een opmerkelijke zwarte comedy geworden, maar zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.

3,0 Sterren.

On the Count of Three is het speelfilmdebuut van Jerrod Carmichael, die mij onbekend is maar blijkbaar als stand-upper bekendheid heeft. De film verhaalt over twee vrienden die zich beide in een depressieve fase in hun leven bevinden. Ze sluiten een zelfmoordpact. De film is geen pure komedie. Vanaf het begin is al duidelijk dat het innerlijke leed van de beide vrienden centraal staat en serieus wordt genomen.
Dat wil gelukkig niet zeggen dat de film een zwaarmoedig drama is. Nee, gelukkig niet. Het thema depressie wordt dan wel serieus maar ook met de nodige humor bekeken. Naast de tragiek die het verhaal oproept, is er ruimte voor humor. De protagonisten raken herhaaldelijk in zeer absurde situaties verzeild waarin de galgenhumor rijkelijk vloeit. Ook de muzikale ondersteuning heeft humoristische grondslag. Het ironische gebruik van het nummer „Last Resort“ van Papa Roach, dat meerdere malen opklinkt, is bijzonder grappig. En wat te denken van een zingende vis. Hilarisch.
On the Count of Three is vooral een film met veel tragikomische situaties die heel vermakelijk zijn. In het laatste deel neemt de film ook nog thrillerachtige trekjes aan en mondt uit in een zenuwachtige en hectische finale waarin te veel bestanddelen samenkomen en de sentimental touch niet ontbreekt. Weg is de scherpte van de tragiek en weg is de scherpte van de humor. Tikkie teleurstellend.
Desondanks is het grootste deel van de film een gelukte mix van zwarte humor, absurdisme en een melancholische inkijk in de beide hoofdpersonages. Al met al, een prima debuut.