L'Incredibile Storia dell'Isola delle Rose (2020)

Heerlijke film. Verrassend verhaal, schitterend vormgegeven. Aangeraden voor alle liefhebbers van Italië, de sixties, vrijheid en oude auto’s.

Ik had voor het zien van deze film nog nooit gehoord van het Rozeneiland voor de kust van Italië. Het toeval wil dat ik in de zomer van 1968 een flink deel van mijn huwelijksreis heb doorgebracht in Rimini, maar ook toen heb ik niks meegekregen van het conflict tussen Giorgio Rosa en de Italiaanse staat. Achteraf bezien niet zo verwonderlijk trouwens, want het was maar peanuts natuurlijk in vergelijking met de andere brandhaarden en conflicten in de wereld in die tijd.

Op zich vind ik het ludieke verhaal wel erg grappig, maar de verfilming ervan valt toch wat tegen. Afgezien van een handvol kostelijke momenten is het een vrij vlakke film. Volgens mij is hier veel meer van te maken.

Vorig jaar sprak ik Violetta Zironi nog na haar concert in de Melkweg. Nu is zij een moviestar!

Toevallig ben ik op deze film beland door wat te ‘surfen’ op het Netflix-aanbod. En zonder enige verwachting gestart met kijken en moet zeggen dat deze film me echt goed is bevallen. Leuk verhaal en feit dat deze echt is gebeurd maakt het nog interessant ook. Ik denk dat het de eerste film is dat ik in het Italiaans heb gezien. Maar de taal is een meerwaarde aan de sfeer in deze film. Doordat het ook Italiaanse acteurs zijn ken ik er geen enkele, maar de hoofdrol is weggelegd voor Elio Germano en deze speelt een soort van hyperactieve dromerige ingenieur waarbij er geen grenzen zijn en hij dus zijn eigen onafhankelijke Staat wil oprichten en botst tegen hen in deze film weergegeven oerconservatieve Italiaanse regering en maffioos-achtige Vaticaanstad. Het komt echt harteloos over en feit dat dit gebaseerd is op ware feiten kun je je wel vragen stellen bij wat er destijds echt is gebeurd.

Los van deze feiten vind ik het een mooie en boeiende film om naar te kijken. Er zit een bepaalde humor en romance in. Ook de hippietijd van toen wordt mooi weergegeven. Alles kon en niets moet. Geen topacteurs, maar ook geen B-film. 3,5*

Wordt je onverwachts een klein stukje geschiedenis ten deel, want waargebeurd had ik hier nog

nooit van gehoord. Eigenlijk wonderlijk dat hier niet eerder een film over is gemaakt, want toch

een dankbaar onderwerp. Wanneer van een onschuldig idealistisch project door de Italiaanse

regering een ernstig probleem wordt gemaakt. Al wordt de film op het laatst grimmiger legt

de nadrukkelijk aanwezig komische insteek in de film de vinger op de belachelijkheid van een

ogenschijnlijk belangwekkend issue zoals die door de regering (En de paus) voor ogen wordt

gehouden. De vraag of een utopisch eiland niet groter dan een booreiland lang zou kunnen

standhouden, komt niet eens aan de orde. Een aangrijpende film uiteindelijk, met af en toe

verrassende popmuziek uit het verleden: Toepasselijk: Eve of Destruction van Barry McGuire

aan het einde van de film. En ook zowaar een nummer van Shocking Blue.

.

Ook ik had nog nooit van dat eiland gehoord. Het past wel bij de tijdgeest. Startte de radiozender Veronica niet ook in de jaren zestig op een boot in internationale wateren? In ieder geval interessant om de strijd tegen de overheid van Italië te zien, waarbij zelfs de VN en de voorloper van de EU ingeschakeld worden.

Het wordt allemaal weergegeven in een frisse film, die er visueel goed uitziet. De grootste kracht van de film is de excentrieke hoofdpersoon, die flink buiten het kader denkt. Dat zijn vaak favoriete personen voor mij. Dat hij een droogkloot is, helpt al helemaal. Tel daarbij een grappige dialoog tussen een kardinaal en de Italiaanse premier over een "culo in de krant", en ik kom op een ruime 3,5* uit.

Hm, mij is totaal niet duidelijk wat ze nu eigenlijk met deze film willen? Willen ze nu ingenieur Giorgio Rosa eren met deze film? Dan is dat niet echt gelukt want hij wordt een beetje weggezet als een pias of gekkie. Het lijk me sowieso niet slim om een biografische film te maken en de gebeurtenissen te ondermijnen met popiejopie gedrag en simpele humor. Nu vond ik de film flauw, vrijblijvend en nooit echt emotioneel heel boeiend. Een onuitstaanbare acteur als hoofdpersoon help trouwens ook niet!

Maar ook het verhaal is raar in elkaar gezet. Waarom zoveel aandacht besteden aan die wel of niet stelende arbeiders. Aan een kardinaal die klaagt over een blote kont in de krant. Het hele gedoe in de hal met de bureaucraat van de Raad van Europa van de VN in Straatsburg. En de Italiaanse autoriteiten tot verveling toe wegzetten als dommig. En dan zijn er nog die twee geheime politieagenten...zucht?

Daarnaast wie weet wat Giorgio Rosa heeft gedreven na het zien van deze film? Nergens zag ik wat zijn passie was? Rebellie? Anders denkend? Naïviteit...misschien het eiland staat vol met dansende hippies. De Duitse Rudy ziet in de "onafhankelijke staat", een feestplek, één die kan worden veranderd in een melkkoe. Idealisme...volgens de film niet; "gewoon omdat het kan" Denk dat die zin het dichtste in de buurt komt van iets van passie, maar dat maakt de film ook minder aantrekkelijk.

Tja dus kwamen ze met wat romantiek, met het indruk te maken op een vrouw maar die is ook erg onderontwikkeld. En verder kwamen ze met dat de zon schijnt, en de Cynar op ijs staat. Echter als je dan op Rozeneiland gaat googelen...blijken de historisch feiten heel anders te zijn en misschien zelfs fascinerender dan de waterige pap die deze film ons geeft!

Dat de maker in deze a-tot-z-verfilming niet heel nauw met de werkelijkheid omgaat, is misschien nog door de vingers te zien en zijn recht. Maar in de aftiteling incorrect beweren dat als gevolg van het Rose Island-fiasco, de VN de internationale watergrenzen hebben gewijzigd van zes mijl naar 12 mijl! Dat voelt op zijn minst als geen goede informatie verstreken!

De verschillende territoriale aanspraken waren al naar voren gebracht in de VN. Tegen 1967 gebruikten nog maar slechts 25 landen de oorspronkelijke grens van 3 zeemijlen, 66 landen hadden er al een 12-mijls territoriale grens en acht hadden er zelfs een 200-mijlsgrens. Maar pas in 1994 (26 jaar later) werden de landen het eens over internationale overeenkomsten.

Een interessante geschiedenis en op zich ook wel een warm nostalgisch bad. Maar iets aan het tempo van 'L'Incredibile Storia dell'Isola delle Rose' (2020) stond me tegen. Bijna alsof je een productie kijkt van tientallen jaren geleden. Dialogen die net iets langer doorgaan dan strikt noodzakelijk. De continue focus op grappig bedoelde bijfiguren. Een voorspelbare opzet waarin clichés belangrijker lijken dan de ontwikkeling van personages. Zo voelt het helemaal niet verdiend als Giorgio's liefje met de andere inwoners van Rozeneiland samenkomt om hun nieuwe staat te redden van de Italiaanse overheid. Tussen de regels roept de film wel interessante vragen op over in hoeverre een mens zich los kan en mag maken van het eigen burgerschap. Hoe vrij kan een mens zijn wanneer hij/zij/hen steeds wordt tegengehouden door de eigen nationaliteit?