Retfærdighedens Ryttere (2020)

De openingsfilm van IFFR iets vertraagd gezien. Een prent met louter Deense toppers, die zeker niet voor het eerst met elkaar samenwerken.

Allereerst: Een komedie, staat er duidelijk en helder. Yes, er is zwarte en absurdistische humor -toch meestal wel subtiel gebracht-, maar het gehalte drama is wel degelijk nadrukkelijk aanwezig dat dit niet genegeerd kan worden in de genre-aanduiding, Zelfs tragikomedie zou ik iets te mild vinden. Dat zit hem niet zozeer in de aanleiding van het verhaal, een treinongeluk, maar wel in het uitwerking rondom de relatie tussen vader en dochter. Zeker tegen het einde neemt Jensen bijna moralistisch de tijd dit uit de doeken te doen. Voor mij is dit nooit een welkom onderdeel van een film die ik niet als drama wil kijken.

Dat gezegd hebbende, is het erg prettig naar deze acteurs te kijken en ook de karakters zijn stuk voor stuk interessant. Er kan voldoende gegrinnikt worden en ik weet zeker dat ik een deel van de zwarte grappen niet eens begrepen zal hebben, want zo zit het soms verborgen in de dialogen en dat is ook wel mijn ervaring met Jensen's eerdere films. Eigenlijk ontrolt de film zich ook meer als een crimi en de in beeld gebrachte actie is af en toe best grafisch, zeker voor iets wat zich komedie noemt. Het 'toeval'-onderwerp blijft altijd interessant.

Al met al een prima geschoten en degelijke film, maar van mij mag het drama omlaag en de absurditeit omhoog.

Niet mijn ding. Dit soort zwarte humor met deels karikaturale personages en overmatig geweld ligt mij niet. Achteraf bezien vind ik dit eigenlijk toch een beetje zonde van mijn tijd. Typisch zo’n film die ik morgen alweer vergeten ben. Jammer, maar helaas.

In een scène heben twee personages het over hun criminele zaakjes. Gewoon een dialoogje zonder veel betekenis. Als in het gesprekje de naam van een Fitnessketen, genaamd Cross Fit, valt, gaat de scène onmiddellijk over naar een andere scène die begint met het beeld van een kruis dat een kerkgebouw versiert. Humor heet dat. De film zit er vol mee.

Riders of Justice is een actierijke tragikomedie rondom het Deense filmische uithangbord Mad Mikkelsen. Een prima film die behalve actie en komedie ook de emoties behorende bij een familiedrama opzoekt. Een bonte mix aan genres die elkaar zo op het oog tegenwerken, maar dat door het intelligente script niet doen.

Riders of Justice is een dynamische film met een snelle montage en beweeglijk camerawerk. Hoewel het verhaal draait om een trauma en de verwerking daarvan, is de film soms erg grappig. Soms warm en emotioneel. En soms ook erg kil en bitter.

Centraal in de film vinden we een solide en stoïcijnse Mads Mikkelsen die samen met zijn dochter Mathilde (Andrea Heick Gadeberg) met wie hij een moeizame band heeft, het verlies van zijn vrouw moet zien te verwerken. Ze worden omringd door sympathieke bijpersonages die zonder uitzondering bizar gedrag vertonen, maar dat compenseren met een grote mate aan doorzettingsvermogen en goede bedoelingen. De bijpersonages verlichten met hun fijne komische interacties de treurige basis van het verhaal over rouwverwerking. Ze maken de treurigheid minder treurig. Ook hier heeft de film een mooie tegengestelde mix die werkt.

Een film vol tegenstellingen. Leuke humor, harde actie en hartverscheurende scènes gaan hand in hand. Regisseur Anders Thomas Jensen laat met deze film zien dat verschillende elementen uit diverse filmgenres heel goed met elkaar in harmonie kunnen leven. Dat lukt goed door het overtuigende acteerwerk, het meeslepende verhaal en de fijne zwarte humor. Vooral de humor zorgt in deze film voor de verbinding.

Mallotige toestanden, botte aktiescenes en intens drama gaan op kunstige wijze hand in hand in de zoveelste originele film van regisseur Anders Thomas Jensen. Als geen ander weet hij de juiste toon te treffen, daarbij oneindig geholpen door zijn vaste groep akteurs, hier allemaal subliem. Mads Mikkelsen is heerlijk stoïcijns zoals alleen hij dat kan en hij geeft de rest de ruimte om volledig los te gaan. En de plot... geweldig hoe die in elkaar steekt. Grappig, spannend en aangrijpend.

Mijn eerste van Anders Thomas Jensen maar zeker niet de laatste want hij viel goed in de smaak. Het had van mij nog wel iets absurder gemogen maar naarmate de film vorderde kwam de focus duidelijk steeds meer op het drama te liggen, al was er gelukkig ook nog genoeg geslaagde humor aanwezig.

Het hele plot omtrent The Riders of Justice is eigenlijk slechts bijzaak en van die hele club hoef je dan ook totaal geen karakterontwikkeling of goed uitgewerkte badguys te verwachten. Het fungeert vooral als opzetje om de verschillende (veelal contactgestoorde) personages om wie de film draait met elkaar in contact te brengen. De film is dan ook op z’n best wanneer de sociaal beperkte figuren in de zoveelste stompzinnige discussie vervallen.

Tijdens het kijken moest ik een beetje aan In Bruges denken al vond ik de mix tussen al die verschillende genres daar nog wel wat beter werken, al kan dit wellicht ook enigszins met de taalbarriere te maken hebben. Doordat ik tijdens het kijken veel meer gefocust moet zijn op de ondertiteling om het te kunnen volgen mis ik voor mijn gevoel regelmatig kleine nuances in bepaalde blikken of opmerkingen die na vertaling niet helemaal juist overkomen. Dat is verder geen kritiek op de film maar wel een observatie die eigenlijk bij elke niet Engelstalige film van toepassing is, alleen valt het bij een film als deze net iets meer op.

Dat gezegd hebbende is dit nog steeds een erg geslaagde zwarte komedie/drama waarin voor de actieliefhebber her en der ook nog wat stevig bloedvergieten is verwerkt.

Regisseur Anders Thomas Jensens is voor een groot gedeelte meer actief als scenarist maar soms kruip hij ook zelf achter de camera. Deze film is pas zijn vijfde. Van die absurdistisch dramafilms met zwarte humor moet je fan zijn, want anders...valt dit denk ik niet mee! Maar als je fan bent, dan zit je vaak ook wel goed. Ja, deze "Retfærdighedens Ryttere' is eigenlijk precies wat je van hem zou verwachten!

Alhoewel, de humor die je van Jensen gewend bent komt zeker weer terug, maar in mindere mate. Dus iets meer drama dan een zwarte-komedie-sfeer. Het was ook een soort van kerstfilm en dat maakte het allemaal net wat meer ontroerender en net iets minder luchtig. En sommige zaken krijgen minder uitleg. De schuur van Markus bijvoorbeeld, die een obsessie lijkt voor een van hen?

Maar er zit zeker ook genoeg sulligheid in hoor! Dat komt vooral door de aanwezigheid van de excentrieke personage en gebeurtenissen. Militair Markus (Mads Mikkelsen) is eigenlijk nog de meest 'normale' van het viertal want Data-analist en hoogleraar Otto, zijn collega Lennart (door 40 psychiaters te bezoeken zelf een ervaring deskundige) en hun nog zonderlinger maat Emmenthaler (die over de rooie gaat als monitoren een te lage resolutie bezitten of processors te langzaam draaien) En dan zijn er (in bijrollen) nog Oekraïense seksslaaf Bodashka dochter Mathilde en haar blauwharige vriend Sirius. Samen vormen ze een groep, verbonden door vriendschap, met een wraakmissie.

Doordat ik toch meerdere keren heerlijk heb kunnen lachen valt er verder ook niet heel veel te klagen over deze fijne zwart komische wraak/Kerstfilm, waar duidelijk de kenmerken van Anders Thomas Jensen in te zien waren. Niet alleen vanwege de humor, maar ook door terugkerende acteurs.

Geweldige mix tussen humor en spanning. Hoewel het bekende 'Scandinavische acteurs' weer is opengetrokken voor deze film worden alle typetjes uitstekend neergezet. Genoten!

De film lijkt qua thematiek op bv. The Butterfly Effect want betreft (de filosofische vraag van) het toeval. Aan de ene kant kunnen algoritmen in combinatie met big data steeds beter bv. gezichten herkennen en gedrag van mensen voorspellen, zodat toeval steeds meer wordt geëlimineerd: computers leggen verbanden en dus oorzaken die ons ontgaan, waardoor ons gissen steeds zekerder wordt en ook onze vrijheid in handelen lijkt te worden ontkend. Aan de andere kant is een wereld van toeval een zinloze wereld: we hebben behoefte aan betekenis dus een reden of bedoeling voor ons bestaan en wat ons overkomt, welke reden en betekenis van oudsher door het geloof in God wordt voorzien (maar welke ondoorgrondelijkheid weer onzekerheid dus toeval geeft zoals het kind kan hopen dat de Kerstman het door hem gewenste cadeau geeft maar dat niet zeker weet)..

Vanuit deze filosofische exercitie ontspint zich het verhaal van de film vol drama en humor, verpakt als spannende wraakfilm en als film over psychologische traumaverwerking, dus in zekere zin heeft de film alles. Toeval determineert de ontwikkelingen en brengt ook onwaarschijnlijke personen bij elkaar – computernerds met nogal wat issues, een militair die aan PTTS lijkt le lijden en gangsters – waarbij de humor vaak leuk is maar ook, net als sommige gebeurtenissen, over de top gaat richting de klucht en zo tegen het genante aan schuurt. Het verhaal zelf volgt ook de bekende formules maar er valt zo veel te genieten bij deze film dat het al met al een heerlijke film is. En gelet op de formules of clichés zal het ook niet verbazen dat de moraal van het verhaal mijns inziens is dat we niet hoogmoedig moeten denken dat we (als een soort God) de wereld kunnen begrijpen door onze computers steeds meer data te voeden – uiteindelijk is alles toch toevallig (voor onze beperkte hersenen of computers) – maar dat we onze drang om betekenis te geven een positieve invulling kunnen geven door een band met de ander te ontwikkelen – de ander geeft ons betekenis – in plaats van als een detective conclusies over het gebeurde te trekken en een schuldige aan te wijzen om je te kunnen wreken (hetgeen als betekenisgeving sowieso een zinloze weg is omdat ook een dader door toevalsfactoren buiten zijn macht om tot zijn daad zal zijn gekomen).

De film is niet zonder fouten of clichés maar is zo knap en rijk dat ik ‘m beloon met een hoge score.

Erg vermakelijk. Zit goed in mekaar en zet voor mij alles recht wat scheef zat in Men&Chicken (1,5*). Een gitzwarte tragikomedie die je aan het denken zet. Wanneer de vrouw van een militair omkomt in een tramongeluk, lopen drie nerds naar de militair om hem te vertellen dat alles erop wijst dat het geen ongeluk was, maar een aanslag beraamd door een lokale criminele bende, the Riders of Justice. Samen organiseren ze een wraakactie. De film is echter zoveel meer dan een zoveelste revenge story. De vreemde en toch ook wat pathetische personages zorgen voor een aantal weirde situaties waar ik goed mee heb gelachen. Ik vond vooral die magere, Lennart, een complete nutcase. Jensens film brengt komedie en drama in balans en komt er een heel eind ver mee, maar uiteindelijk is de dramatische klemtoon net iets zwaarder. Niettemin één van de betere films van dit jaar die een plaats krijgt in de top 2021.

Birgitte Lind], die bij dit botsing om het leven kwam. Wanneer Otto in de media verneemt dat één van de dodelijke slachtoffers de kroongetuige was in een geruchtmakende rechtszaak tegen motorbende ‘Riders of Justice’ gelooft de statisticus in hem dat dit geen toeval kan zijn. Met hulp van collega Lennart [Lars Brygmann] en ICT-er Emmenthaler [Nicholas Bro] verzamelt hij bewijs voor zijn theorie. Wanneer de politie hem niet serieus neemt besluit Otto contact te zoeken met Emma’s echtgenoot Markus [Mads Mikkelsen], een beroepsmilitair die besluit wraak te nemen op man die verantwoordelijk is voor de dood van zijn vrouw. Maar dood zijn verbitterdheid heeft hij weinig oog voor zijn tienerdochter Mathilde [Andrea Heick Gadberg], die haar moeder voor haar ogen zag sterven. Een onconventionele mix van familiedrama, komedie en wraakthriller dat werkt door het voortreffelijke spel van de cast en een serie slimme verhaalwendingen die je absoluut niet ziet aankomen. Goed voor een gulle lach, een flinke traan en een stevige dosis adrenaline.

Erg fijne wraakfilm die pakweg in de lijn ligt van Nobody (Film, 2021) met Bob Odenkirk, maar vooral in zijn absurditeit nog een stapje verder gaat. Hoewel er in het werk van Anders Thomas Jensen variatie zit, hoeft het te verbazen dat deze Riders of justice dezelfde soort humor bevat als Adams Æbler (Film, 2005) of De Grønne Slagtere (Film, 2003).

Bij momenten snoeiharde actie, al onthoud ik toch zeker de humor in deze film. Hoe kan het ook anders wanneer drie mafketels een aanslag zien in een treinongeval en hiermee naar een woeste militair en tevens weduwnaar stappen. Een film die ook wat verder gaat en op luchtige eenvoudige toon "het toeval" en "het butterfly effect" proberen te definiëren.

Prima balans tussen drama, actie en humor mede door de uitstekende cast. Mikkelsen, Lie Kaas, Brygmann en Bro: het zijn gevestigde namen in de Deense filmwereld. Op het einde slaat de film misschien lichtjes door, maar dat bedierf de pret voor mij allerminst.

De beste Jensen sinds Adam's Apples! Echt weer het complete plaatje hier. Eerste halfuur valt er vrijwel niks te lachen en ook verderop is het drama niet van de lucht, maar op een goede manier. Vanaf halverwege echter ook een paar schitterende grappen en fantastische geweldsscènes. Dit alles opgeluisterd met kerstmuziek op willekeurige momenten. Ondertussen dan nog een paar mooie thema's, zoals de onontwarbare knoop van oorzaken die leiden tot een gebeurtenis, rouwverwerking en getroubleerde relaties. Van de acteurs was ik het meest onder de indruk van Nicolaj Lie Kaas. Vooral zijn non-verbale performance is enorm sterk. Riders of justice is heel volwassen, gebalanceerd maar zonder in te boeten op de bekende Anders Thomas Jensen ridiculiteit. Heerlijke film.

Leuke, bizarre film over een tragisch treinongeluk waarin een dochter en een wiskundige nerd met heel veel geluk de ramp kunnen overleven. De nerd trekt het zich zo aan ( want hij had net van plaats gewisseld met de moeder ) en begint een onderzoek a.d.h.v. wiskundige statistieken waardoor hij voor meer dan 99 procent zeker is van een aanslag. Hij licht de vader van de dochter in en vanaf dat moment kom je in een spiraal van absurditeit, bruut geweld, dramatiek en avontuur gecombineerd met een vleugje humor. Markus, de militair, gaat samen op pad met drie nerds om zijn vrouw te wreken. Leuke twist op het einde want het toeval of het lot wordt mooi uit de doeken getoverd door het broodje op de trein en de grote toevallige gelijkenis van de mogelijke dader. Mads Mikkelsen is weer goed op dreef als keiharde militair en Nikolaj Lie Kaas als Otto speelt een overtuigende rol as wiskundige nerd. Maar Nicolas Bro als Emmenthaler is wel de leukste. 7,5/10

Wat en megagoede film. Zo'n beetje de beste mannelijke cast die ze in Denemarken hebben. Humor is een relatief begrip maar ik kwam op momenten niet meer bij. Daarnaast enkele behoorlijk harde actiemomenten. Eigenlijk van alles wat tot en met enkele mooie moraaldialogen, eindigend als een sfeervolle kerstfilm. Aparter kan bijna niet.

Uitstekende film waarin een aantal mannen zich afvragen of een tragisch treinongeluk puur toeval was. Een goed en vooral onderhoudend verhaal met vele licht absurde ontwikkelingen/wendingen. Niet bepaald toonvast, maar dat werkt juist in het voordeel hier. Vermakelijke personages en de uitstekende casting draagt hier zeker aan bij. Wat mij betreft de beste film van Anders Thomas Jensen.

Het haalt het nog net niet bij Adam's Apples vind ik, maar Riders of Justice is absoluut één van de beste films van Anders Thomas Jensen. Hij is een van die regisseurs begiftigd met een geweldig voorstellingsvermogen, waarmee ze keer op keer weten te verrassen met ijzersterke verhalen. Ondanks natuurlijk de onmiskenbare handelsmerken.

Riders of Justice biedt opnieuw een sterke balans tussen geweldige humor en serieus drama, zoals alleen Jensen dat voor elkaar kan krijgen. De topcast met onder meer Mikkelsen en Kaas maakt een dergelijke combinatie overigens mede mogelijk, zonder dat werkt het gewoon niet. Ik denk dat men heus kan spreken van een gouden generatie aan Deense acteurs (gelukkig gaan acteurs langer mee dan voetballers...). Het resulteert al met al in een erg volwassen en uiterst vermakelijke film.

Liggende loer.

De rol van zwijgzame beroepsmilitair is Mads Mikkelsen op het lijf geschreven. De dreiging die hij uitstraalt biedt een goed tegenwicht aan de potpourri van buitenbeentjes, aangevoerd door de immer sterke Nikolaj Lie Kaas. Het is knap dat een gewelddadige misdaadfilm zo goed weet te werken in combinatie met de hier gepresenteerde humor, die niet alleen gitzwart maar tevens hartverwarmend is.

Dat dit op allerlei manieren had kunnen ontsporen is helder, maar gelukkig doet dat het niet. Het blijft een enigszins originele film en de sterke acteerprestaties alsmede het onvoorspelbare verloop zorgen ervoor dat de vele op de loer liggende clichés uitblijven. Vermakelijk, bijzonder en onderhoudend. Dat de Deense Cinema behoort tot de top, is hier weer een bewijs van. Daar kunnen we in de lage landen nog een puntje aan zuigen.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Anders Thomas Jensen is weer terug... en lijkt wat meer budget in bezit te hebben.

Mads Mikkelson kan ik toch wel een van de beste acteurs noemen en vrijwel uitzonderlijk voor allerlei soorten rollen beschikbaar gesteld kan worden. Zodanig ook dat er een groot contrast tussen zit. Van vrij alledaagse rollen in dramafilms als Jagten, tot rollen als een een of andere malloot, als slechterik, dan weer van leraar naar gepensioneerde huurmoordenaar... tot een soldaat. Je kan hem voor alles vragen.

Ja, Polar zit nog steeds in mijn achterhoofd en ik hoopte ergens wel dat Jensen zich, voordat hij Mikkelson in dit project liet casten, door die Netflixfilm heeft laten beïnvloeden. Is dat ook gebeurd?

Hij speelt hier een soldaat genaamd Markus, die terug naar Kopenhagen moet om zijn vrouw te identificeren en ten slotte voor zijn dochtertje moet zorgen. Zijn vrouw is omgekomen door een explosie in een trein en alles lijkt te wijzen op een ongeluk. De band met zijn dochter verloopt moeizaam en zijn cynisme brengt nou niet echt een goede huisvaderrol mee. Dan staan er op een dag enkele vreemdelingen voor de deur; waaronder een psycholoog die stomtoevallig in dezelfde wagon zat als Markus vrouw. Hij heeft de aanslag overleefd en is er heilig van overtuigd dat het geen ongeluk was.

Met behulp van hacker Emmenthaler weten ze een onderzoekssyteem in te duiken en achter de potentiële daders te komen. Dit blijkt een lokale bende te zijn. Ieder van het viertal gaat er anders mee om. Markus wilt wraak, Emmenthaler wil ook wel een avontuurtje, maar Lennart en Otto lijken nergens op voorbereid te zijn. Zeker niet als de eerste dode valt.

En zo werken ze zich steeds dieper in de nesten en zullen deze bestreden worden. We maken hierin al snel kennis met de tegenpartij. Gerund door een meedogenloze maffiabaas waarbij ik er nu pas achter kom dat dat niet Nikolaj Lie Kaas was. Deze bleek dus de intellectuele Otto te zijn. Ik had hem amper herkend. Afijn...

En zo komt er een vanoudse kat en muisspel/wraakthema dat door zijn absurditeit en humor bewijst dat zoiets alleen maar in Denemarken kan. Naderhand wordt de film doorspekt met een paar vette goed getimede actiescenes waarbij Mikkelson toch nog een Deense versie van Duncan Visla mag zijn. Mijn vraag of dit op niveau van Polar komt is dus bij deze beantwoordt.

Ook die rol van die gehersenspoelde homojongen was lekker cru.

Alles lijkt standaard te verlopen. Maar Jensen zou Jensen niet zijn om daar eens een zeer verrassende draai aan te geven die je als kijker totaal niet zag aankomen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat die opening in Tallinn helemaal nog niet zo overbodig was als dat ik had gedacht.

Met Riders from Justice heeft Jensen weer een pareltje afgeleverd. Ditmaal een stuk rauwer en bij vlagen serieuzer dan zijn vorige films. De cast lijkt weer een vanoudse reünie te zijn (Mikkelson, Kaas, Bro) en je ziet dat de plezier ervanaf spat. Wel een blunder dat ik qua Kaas de rol van Otto en die gangsterbaas door elkaar heb gehaald. Nicolas Bro daarnaast wist vaak de rol te stelen. En door de jaren heen heeft hij wel flink wat Polsers en Dankse Frikadeller naar binnen geschrokt en weggespoeld met Carlsberg. Het zou hem ook een worst zijn.

Genoten!

4,5*

Een film met de nodige zwart humor. En het valt weer op dat Mads Mikkelsen altijd weer zo verrassend goed is. Ook hier geeft hij de film de nodige kleur en zet hij een boeiend personage weer. De film is wel iets te lang en mocht hier en daar net wat pittiger zijn. Maar er is genoeg humor en het is zeker niet slecht. Maar memorabel is het helaas nooit. Zeker genieten dus, maar meer zit er niet in.

Fijne film zeg. Van Jensen zag ik ooit Adams Aebler, die ik zuinigjes beoordeelde met drie sterren- misschien moet die maar eens in de herziening. Hij levert met de Justice Riders een originele zwarte komedie af, en is niet te beroerd daar ook zware thema's als rouw en misbruik in te verwerken. Hij heeft natuurlijk ook wel de beschikking over bijzonder fijne acteurs. Mikkelsen is inmiddels wel een favoriet, en erg prettig dat hij sinds hij internationaal doorbrak niet voor de gelikte Hollywood-producties gaat, of die ten minste afwisselt met eigenzinniger werk in zijn thuisland. Kaas lijkt met de jaren beter te worden, Bro is erg aanwezig wat in deze film prima werkt (soms kan hij ook wel iets too much zijn), maar ik vond vooral de mij onbekende Brygmann enorm overtuigend als beschadigd genie. Heerlijk hoe hij ook gewoon therapie geeft aan de dochter.

Het scenario zit slim in elkaar, met grappige dialogen over kansberekening en de botsing tussen de alfa- en de bèta-mannen. Maar de film laat ook op speelse wijze zien hoe tunnelvisie ontstaat door een theorie te linken aan bewijs, met alle gevolgen van dien. Het moment waaruit blijkt dat er helemaal geen sprake is van "daders" door ook even de Egyptenaar te volgen die uitlegt waarom hij zijn broodje en jus van samen 14 euro na één hap wegsmeet vond ik trouwens heerlijk droog. De film eindigt met grof geweld, van mij had dat niet zo gehoeven, ik hou doorgaans meer van een iets subtielere aanpak en bovendien was het wel erg out of character. Maar ach het is Jensen vergeven.

Een uitstekende aktie film met drama.

En met enige zwarte komedie erin.

Een orginele film, met ook harde rauwheid en grof geweld.

De acteer prestaties zijn fantastisch.

En zelfs een film die zich in de kerst afspeelt.

Geen doorsnee aktie film.

Genoten van deze film. Het verhaal is niet bijzonder, maar de acteurs zijn top. Bleef boeiend de hele film. En ook nog regelmatig moeten lachen. Ja, de moeite waard.

Erg goede Deense misdaadfilm over een getraumatiseerde schietgrage militair met zijn vele skills.

Bijgestaan door een stel geniale tevens krankzinnige wetenschappers met ieder zijn eigen "afwijking"

Het stukje Genre komedie wat genoemd is, zou ik dan wel toe willen wijzen aan deze wetenschappers.

Waaruit blijkt maar weer dat genialiteit en krankzinnigheid heel dicht bij elkaar liggen.

Ik zou deze film dan eerder het genre misdaad/drama mee willen geven.

Erg goed en spannend, een echte aanrader deze film.

Keer op keer bewijzen toch dat zgn Nordic movies echt de moeite waard zijn

Sterk.

Geweldige tragikomische film. Van Deense makelij en van Anders Thomas Jensen, dus dan kan je de cast al wel raden, i.e. de top van de Deense acteursgilde. En dan kan je ook weten dat de film zelden serieus van ondertoon is, integendeel; dat die bol staat van absurdistische en droge humor.

Dat is een behoorlijk gewaagde aanpak, in die zin dat een hit-or-miss dichtbij is. Zijn vorige films zijn vaak wel goed, maar niet zelden is het net té vergezocht of onevenwichtig. Met deze houdt hij wat mij betreft het evenwicht perfect in balans. Ik heb een paar keer goed kunnen lachen, veelal om droge dingetjes. Onderkoelde acteurs zoals een Mads Mikkelsen passen dan ook perfect in dit soort zwarte komedies.

4

Anders Thomas Jensen is een van die zeldzame regisseurs die een eigen genre heeft - en dat dat genre wellicht niet te benoemen anders dan met zijn naam geeft al aan hoe uniek zijn werk is. Buiten dat al, hij lijkt er ook nog steeds beter in te worden. Onnavolgbaar in de timing en de balans van subtiel en lomp, met als effect dat je precies als je dat niet verwacht ineens van je stoel valt van het lachen.

En ook heeft hij hier weer een topcast bij elkaar weten te vinden - een rariteitenkabinet waar je goed moet kijken om de top van de Deense filmwereld te herkennen, en een buslading of wat prima bijrollen die daar nauwelijks of niet voor onderdoen. Vanzelf is het scenario van eigen hand - en al er al iets is wat hij nog beter kan dan regisseren, dan is het het schrijven van geniale en originele scenarios. Ook dit verhaal is weer fijn gelukt, met de kenmerkende maffe maar toch nét nog geloofwaardige karakters en de volstrekt idiote situaties waarin ze verzeild raken. En waarmee ik al begon, hij wordt er nog steeds beter in - deze bevalt me dan nóg beter dan zijn eerdere films al.

Kleurrijke wraakfilm met een absurdistisch tintje. Een bonte verzameling van 3 zonderlinge bollebozen weet een complot te ontrafelen waardoor ijzervreter Mikkelsen weet wie verantwoordelijk was voor de dood van zijn vrouw. Bruut geweld en onderbroekenlol worden afgewisseld met psychologische analyses, meestal met een tragikomische knipoog geserveerd. Geenszins een schaterlachfilm, maar toch zeer vermakelijk. En erg goed gespeeld. Mikkelsen steelt de show als landmacht veteraan maar de rest van de cast is ook genietbaar.

Ik verwachtte niet heel veel van deze film maar het blijkt toch een prima film te zijn!

Interessante verhaallijn en leuke komedie stukjes tussendoor!

Prima acteurs en goede actie scenes!

4 sterren!

Deze Scandinavische film viel me toch wat tegen. Aan het verder prima acteerwerk van het bonte gezelschap ligt het in ieder geval niet. Het is eerder dat de lompe mix van gitzwarte humor, bikkelhard geweld en posttraumatisch drama elkaar geen gerechtigheid doet. Het is het allemaal net niet.

2,5 * Een beetje vreemd, maar niet lekker

Wat een grappige film. Ik moest enorm lachen om de eigenaardigheden van de nerds.

Ik ken eigenlijk geen enkele regisseur die zo gemakkelijk genres mixt, of liever gezegd die films aflevert waarbij ik me zó sterk zou afvragen naar welk genre ik eigenlijk zit te kijken als ik tenminste de tijd had om daarover tijdens het kijken na te denken. En die tijd heb ik nooit bij Jensen, in ieder geval niet tijdens déze film, want er wordt weer een heleboel overhoop gehaald en de krankzinnige ontwikkelingen zijn niet van de lucht zonder dat je daardoor minder om de personages gaat geven. Mikkelsen is indrukwekkend als altijd, maar het onaangepaste trio Kaas, Bro en Brygmann is eigenlijk nog sterker, want ondanks hun soms bijna karikaturale monologen (Bro over de beroerde resolutie van zijn computerschermen!) blijven ze aandoenlijk en levensecht, en bij de laatste scène moest ik zelfs een traantje wegpinken, hoe onwaarschijnlijk het ook is dat Bro na een kwart eeuw niet gespeeld te hebben The little drummer boy nog zo vlot uit zijn hoorn krijgt. Maar daar gaat het natuurlijk ook helemaal niet om. Grappig, spannend, slim geschreven en perfect geacteerd. (En laten we hopen dat er nu geen Hollywood-remake van komt, want als Seth Rogen de baard van Nicolaj Lie Kaas ziet zal hij vast gaan denken: "Hee, als ik me nu een paar weken niet scheer...")

Regisseur Anders Thomas Jensen kiest voor een buitengewoon moeilijke opzet door een politiek gecompliceerd probleem (terrorisme) te vermengen met een relatief flauwe vorm van komedie. Een genrecombinatie die van tevoren bijna het onmogelijke over zichzelf afroept, maar Jensen komt er verrassend genoeg een heel eind mee. Daarbij kan hij op hulp rekenen van een bijzonder sterk spelende Mads Mikkelsen, die zich helemaal thuis lijkt te voelen in de rol van Markus. De overige leden (specifiek Nikolaj Lie Kaas) doen het ook absoluut niet verkeerd. De enige twee leden die enigszins buiten de boot vallen zijn Nicolas Bro en Andrea Heick Gadeberg. Niet zozeer vanwege ondermaats acteerwerk, wel vanwege het te makkelijk grijpen naar karikatuur. Riders of Justice kent geen profijt bij de humormomenten die net wat te kinderachtig zijn, maar het scenario van Jensen en Nikolaj Arcel includeert opvallend veel geslaagde emotiemomenten en degelijke actiescenes. Uiteindelijk is het vooral de kostelijke manier van vertellen die extra peper op de pizza plaatst, waardoor de film unaniem genietbaar voer is. Geen uitblinkende film, maar wel vermakelijk en vlotjes.

Best een bijzondere film een mix van thirller, actie, drama en humor. De cast is goed, gaan weleens wat over the top meaar vooral het karakter Mikkelsen en z'n dochter spreken aan. Wel wast onevenwichtig maar fijne film om te zien.

Effe meegepikt op Filmbox vanwege de goede waarderingen en vanwege de naam Mads Mikkelsen die mij door de jaren heen goed is gaan smaken. Het verhaal, de synopsis, lijkt vrij straight forward moet ik zeggen, met een op het oog simpele wraakfilm tot gevolg maar Riders of Justice verraste toch wel erg ware het gelukkig in de positieve zin.

Zoals gezegd, een noodlottige keuze in het geval van Otto zet veel in beweging en in al dit drama, het verlies voor het meisje die plots alleen met haar vader zit waar ze weinig mee heeft en weinig gezien heeft, vraag ik me toch af waarom er bij de genre duiding komedie staat, want in eerste instantie is er toch niets grappigs aan. Het is allemaal behoorlijk dramatisch en iets dat Otto moeilijk naast zich neer kan leggen en met zijn bijzondere vriendengroep op onderzoek uitgaat gaat en heel wat lijkt te ontdekken. De wraakfilm is geboren zou je zeggen maar met het drietal Otto, Emmenthaler en Lennart is toch niets minder waar en wordt tevens de komedie duidelijk.

En deze groep weldoeners is toch wel een bijzonder stel perfect aangevuld door commando Markus. En daar blijft het niet bij want gaande weg verzameld zich toch een bijzonder gezelschap in Huize Hansen, en aan iedereen lijkt wel iets te mankeren want wat een pareltjes zijn deze mensen toch en wat leidt dit bij tijd en wijlen toch tot bizarre situaties en kostelijk gekibbel. Tevens wordt op sterke wijze getoond hoe een ieder anders omgaat met emotie, woede en verdriet. De zoektocht naar rechtvaardigheid lijkt soms bijna een onderschoven kindje terwijl toch de degens gekruist wordt met een bende die je liever niet op je stoep aantreft. Ongetwijfeld is dat ook juist weer de humor rond de onwaarschijnlijkheid dat een groep dergelijke kneuzen het opneemt tegen een professionele bende. Ondertussen komen er nog een paar lijken en verassingen uit de kast die het geheel weer wat extra 'wtf' geven. Geniaal overigens Lennart die zich voordoet als psycholoog.

En zo blijkt Riders of Justice toch op zijn zachts gezegd een vrij opmerkelijke zit met een bij vlagen geweldige soundtrack, een uitstekende cast en vooral Moller en Mikkelsen die ik altijd erg sterk vind. Voor nu een vier, maar deze film wordt zeker vervolgd.