Nuevo Orden (2020)

Matig en onsamenhangend. Het filmen is OK, maar er is echt geen touw aan vast te knopen.

Matig. Leuk concept dat wel. Maar die tijdsprongen tussen twee scenes vond ik vervelend. De bruid zat blijkbaar vrij lang vast. Maar ik kon dat alleen opmaken uit het feit dat dit benoemd werd. Niet aan hoe ze eruit zag of door een soort van opbouw.

De film trapt af als een conventionele film. Een bruiloftsfeest met vrolijke gasten zich afspelend in het rijke segment van de Mexicaanse samenleving. De personages zijn echte mensen. Niet goed. Niet slecht. De hoofdpersonages intrigeren. Kleine relationele oneffenheden zijn voelbaar. De setting en de aanloop van het verhaal maken nieuwsgierig. Waar kijken we naar? Een romantische komedie? Een romantisch drama? Waar gaan we heen?

Een derde van de film verglijdt aldus best aangenaam. Hier en daar een conflictueus bobbeltje dat moet worden glad gestreken. Hier en daar een persoonlijkheid die wat last heeft van egocentrisch gedrag. Het zijn de gebruikelijke taferelen op een feestje waar veel mensen samen zijn. Ik ben benieuwd wat er allemaal nog staat te gebeuren. Welke explosies er nog zullen gaan plaatsvinden. De film en zijn feestje kabbelen ondertussen gezellig en nietszeggend door.

Totdat zich opeens het volksoproer met de naam Nuevo Orden aankondigt die de intonatie van de film radicaal verandert. Hardvochtige wreedheid en koelbloedig geweld doen hun intrede. De intensiteit neemt toe. De teneur van de film is opeens anders. De sfeer is opeens beklemmend.

Tegelijkertijd besluit regisseur en scenarist Michel Franco om ook maar meteen met de stilistische conventies te breken. Met de komst van de revolutie breekt Franco met zijn duidelijke lineaire verteltrant en introduceert merkwaardige tijdsprongen die de kijker het zicht op het verhaal ontnemen. Er is meteen afstand tot de film. Meteen verdwijnt elke binding met het verhaal en met de personages. Ik kijk opeens naar een warrige beeldcompositie van ellende en bruut geweld zonder veel raakvlakken te hebben met de personages die het allemaal overkomt.

Uitstekend camerawerk en uitstekend acteerwerk. Dat zeker. Maar ja, de irritante stilistische fratsen van Franco gunnen je amper de tijd om ervan te genieten. Het gaat Franco er meer om de kijker een boodschap onder de neus te duwen dan om hem een fijne filmbeleving te geven, vermoed ik.

En wat is de boodschap dan? Tja. Elk commentaar van de maker ontbreekt. Dus zelf maar iets bedenken dan. Het zal wel iets zijn als: de gevolgen van een revolutie schudden bestaande maatschappelijke conventies door elkaar en veranderen de samenleving in een nihilistisch nest van onzekerheid, geweld en wetteloosheid. Aha. Dat verklaart natuurlijk die abrupte en afschuwelijk irritante stijlbreuk na een derde van de film.

Hoe verrassend.

Vanaf 9 december 2021 in de bioscoop (Filmfreak)

Ik ben eerlijk gezegd wat verbaasd over de lauwe stemmen op deze film. Ik ga wel akkoord met de soms vreemde bokkesprongen die deze film maakte. Ineens zaten we zonder enige aanleiding een maand verder en zo af en toe zat de montage niet geweldig waardoor sommige scènes niet geheel duidelijk waren. Maar om nu daarvoor deze film af te branden, dat gaat me dan ook te ver.

Ik vond het best een boeiend schouwspel hoe de verhoudingen en vooral onderhuidse spanningen lagen tussen de rijke elite en het gros van de arme of minder bemiddelde deel van de bevolking. In de eerste plaats bij het optreden van Rolando zelf waarbij menige gasten hem gewoon straal negeerden, alsof hij er gewoon niet was toen ze passeerden. Pijnlijk was het hoe ze gewoon letterlijk hun kop in de grond staken ...

De burgeropstand en rellen waren technisch en visueel toch prima gedaan, mede ook door het uitstekende acteerwerk. De rol van de politie en het leger is dubieus te noemen en totale anarchie regeerde. Bij momenten toch harde beelden bij de koelbloedige executies. Het is een film waarbij ik me wel iets kan voorstellen bij de schijnbaar stabiele, maar explosieve duale samenleving in menig Latijns-Amerikaanse landen.

Discussie over de film

Vanaf 19 mei 2022 in de bioscoop.

De sfeer bij de bruiloft van de welgestelde Marianne [Naian González Norvind] en Alan [Dario Yazbek Bernal] slaat om wanneer een oude bediende [Eligio Meléndez] Mariannes moeder Pilar [Patricia Bernal] smeekt om 200.000 Pesos voor de operatie van zijn vrouw, die ook jarenlang voor de familie heeft gewerkt. Hoewel Piral en Marianne sympathie hebben voor de oude man probeert Mariannes broers Daniel [Diego Boneta] de man af te poeieren. Dat had hij wellicht beter niet kunnen doen want kort daarop draaien de bedienden de zaken om wanneer gewapende buitenstaander binnendringen en de rijke elite te grazen nemen. Het satirische uitgangspunt is bepaald niet origineel, zeker niet in het horrorgenre, maar al met al is het niet slecht gedaan en er zijn een paar schokkende momenten.

Het toch wel belovend begin waar een jonge bruid veel meer sociaal gevoel opbrengt dan haar eerder hautaine, onverschillige, familie, moet plots plaats ruimen voor verschrikkelijk geweld, plunderingen en moorden.

Vanaf dan is het voor de kijker zich afvragen waar zich de hoofdlijn van het verhaal bevindt. De opbouw is matig en het geheel onsamenhangend.

Was het de cineast er om te doen aan te tonen hoe maatschappelijke tegenstellingen kunnen leiden naar haat en anarchie en dat zelfs overheidsinstanties evenmin te betrouwen zijn, dan is hij wel geslaagd.

Had iets anders verwacht met een opstand op de achtergrond, maar dit is van een heel ander kaliber. Aldus eerder teleurgesteld.

Het Zuid-Amerika van vroeger in enkele beelden: klassestrijd, ontvoeringen, doodseskaders het leger, ... waarom zulke lage scores?

Een nieuwe orde

Nuevo Orden greep aanvankelijk mijn aandacht toen de focus nog met name op een bruiloft lag, en de gebeurtenissen die tijdens deze feestelijke gelegenheid plaatsvonden. Al snel wordt deze persoonlijke opzet doorbroken en begint de film steeds afstandelijker aan te voelen. Een aantal op zichzelf staande, heftige scenes, weten kortstondig indruk te maken maar vallen weg binnen een algemeen gevoel van afstandelijkheid. Een groot contrast ten opzichte van de meer persoonlijke en betrokken stijl die de regisseur in eerste instantie hanteerde.

Bovenstaande beleving lees ik hier bij de andere recensies ook terug, en ik kan niet anders dan mij hier bij aansluiten. Het acteerwerk is goed, en de scheefgroei tussen arm en rijk met een staatsgreep komt erg krachtig (en realistisch!) over. Het is daarom des te jammer dat het zo lastig is om betrokken bij het verhaal te blijven naarmate de speelduur vordert.

2,5*