Tremors: Shrieker Island (2020)

"Do a bear shit in the woods and wipe his ass with a fluffy white rabbit?"

Dertig jaar na die eerste Tremors-film met Kevin Bacon komt nu verreweg het beste vervolg van de hele franchise. Na het tweede vervolg met de Shriekers werden de vervolgen alleen maar slechter in kwaliteit De twee laatste (uit 2015 en 2018) die in Zuid-Afrika werden gefilmd, deden hun best maar waren eigenlijk compleet overbodig. Blijkbaar is driemaal nog steeds scheepsrecht want ditmaal weet regisseur Don Michael Paul er wel een erg leuke film van te maken!

Het verhaal is simpel; als een groep rijke trofeejagers op een privé-eiland, Graboid-eieren genetisch modificeren om de ultieme jachtervaring te creëren gaat het mis En er is maar één man die iedereen uit de rotzooi kan halen; Burt Gummer (Michael Gross) Deze Tremors-film is daarom volop genieten! Het lijkt wel alsof de regisseur naar zijn fans heeft geluisterd!? Je krijg Burt Gummer in een fantastisch hoofdrol, Richard Brake als de onbeschofte aanvoerder van de jagers, die daar duidelijk plezier in heb! Bill Heder was veel beter dan Jamie Kennedy (irritante de zoon van Burt uit 5 & 6)

De Graboids en Shriekers waren weer dreigend en dat was meer dan welkom! Oké ze zijn niet van het meer praktische werk, Maar voor computer- animatie was zo slecht niet! En door de genetisch modificatie kregen we er ook weer een paar leuke toevoegingen bij! Bloed is er echter zo goed als niet te bekennen maar er is wel voldoende horror en humor om entertainment te bieden. Ook zijn er tal van knipoogjes naar andere sci-fi / actie / horrorfilms, waaronder de originele film. Het eindigde met een trieste noot, die eigenlijk het einde van de franchise aankondigt maar als dit het einde van de franchise is, gaat het eruit met een knal!

Vooral de eerste en ook meest sympathieke en de tweede film uit de reeks waren de beste. Daarna

meerdere vervolgen die ik heb gezien stukken minder. Dan is deze toch aardig beter, vooral dankzij

een redelijke vaart in de film. De rol van Richard Brake als leider van de jagers wel erg dik aangezet

maar was het acteerwerk over het algemeen redelijk tot goed. En deed de regisseur zijn best om er

een aantrekkelijke actiefilm van te maken. Met in ieder geval duidelijke verwijzing naar Predator.

Niet onaardig actie/horrorvertier, je komt ze slechter tegen in het genre. Het slot heeft veel weg van

een eerbetoon aan het Burt Gummer personage die gespeeld door Michael Gross in al de delen

present was.

Vermakelijk deel. Het verhaal, wat iets pikt van Jurassic Park en Predator, is weer absurd, maar wordt leuk uitgewerkt door Paul. De vaart zitten er lekker in en de film kijkt prima weg. Er is voldoende spanning en actie. De film bevat daarnaast de nodige humor. Helaas brengt dit deel ook weinig nieuws ten opzichte van de vorige delen. De ode aan Gummer is wel geslaagd. Verder zijn de personages prima gekozen en ziet de film er visueel dik in orde uit. 3.0/3.5

In het verhaal van "Waku" kan ik mijn mening over de film aardig terug vinden. De Tremor(s) en zijn andere soortgenoten, de Giller enz., had ik graag meer wat geniepiger in beeld gezien en de Tremor kon ik eigenlijk niet op maat (lengte) krijgen in mijn fantasie. Ik hoor iemand zeggen dat hij enorm is, gelijk aan Godzilla maar in die film krijg je tenminste wolkenkrabbers als vergelijkingsmateriaal naast Godzilla en weet je hoe enorm groot dat dit beest is. Ga maar eens naast een wolkenkrabber staan (die naam is terecht) en verbeeld daarnaast dan de grote aap .

Maar de Tremor?

Voor de rest een redelijke film die wel door te komen is met de soms hilarische typen en de gekte van Bill (Richard Brake), de leider van een groep jagers en eigenaar van het eiland in de buurt waar alle ellende in dit verhaal begon.

Een kleine 7.

Wat was dit???? Vreselijke slechte film. Wat een bagger. Dat hier geld in wordt gestoken snap ik echt niet. Beste stuurlui staan aan wal, maar ik weet ZEKER dat ik een spannendere film had kunnen maken. Echt niet gaan kijken, tenzij je een avond wilt ergeren.

Who needs guns, when you got Pennsylvania steel?

Met Shrieker Island ben ik alweer bij het laatste deel uit de Tremors cyclus aangekomen. Een ietwat vreemde reeks die eigenlijk ruwweg onder te verdelen valt in een trilogie, een prequel en nog eens een trilogie. In alle delen is Burt Gummer de leidende draad (in de prequel een voorouder van Gummer weliswaar) en eigenlijk is het wel grappig om te zien hoe hij de reeks zo heeft gekaapt. In het eerste deel was hij absoluut niet zo nadrukkelijk aanwezig, maar het is hij wel die de vervolgen nog een zekere kwaliteit wist te geven. Benieuwd wat Shrieker Island ging geven, 30 jaar nadat de originele Tremors het bioscoopscherm sierde.

De regie was opnieuw in handen van Don Michael Paul die ook al deel 5 en 6 voor zijn rekening had genomen. Met wisselend resultaat trouwens, deel 5 is de minste film uit heel de cyclus, maar dit doet hij wel fijn. Kleine kanttekening daarbij is wel dat door de tropische setting dit het deel is dat het minst Tremor-achtig aanvoelt, maar gelukkig wordt dat opgevangen door de aanwezigheid van Gummer. Er wordt flink gerefereerd naar de voorgaande films (iets dat ik altijd wel kan waarderen in een franchise zoals deze) en hoewel niet alles even goed werkt (Jimmy is eigenlijk gewoon een kloon van Travis geworden, maar om de één of andere reden wordt Travis maar eventjes in een Mexicaanse gevangenis gestoken), is het toch genieten van een waardig einde van de saga. Hoewel er hoogstwaarschijnlijk niemand anno 1990 had gedacht dat er 30 jaar later nog een vervolg op de film gemaakt ging worden, mag het hier toch echt wel stoppen. Het eerbetoon aan Burt is mooi, zijn verhaallijn is nu echt wel volledig afgerond en hem nu terug tot leven wekken zou volstrekt belachelijk zijn. Michael Gross wordt ook echt wel wat te oud voor dit soort rollen, hoewel hij nu wel veel kwieker oogt dan in deel 5.

Misschien was daar de schok met de tijdsperiode tussen deel 4 en deel 5 te groot en ben ik nu meer gewend aan een oude Burt? Ik zou het niet weten, maar het blijft wel de geknipte persoon voor de rol van wapengek Gummer. Veel plagerijtjes (de manier waarop hij Jimmy altijd Ramboy noemt in plaats van Rambo), de nodige zelfspot (die opmerking dat ze nu niet in één of andere Hollywood monsterfilm zitten) en gewoon veel referenties naar andere films zoals Predator. Gross doet het allemaal met een glimlach en wordt bijgestaan door een toffe cast. Jamie Kennedy is dus eigenlijk gewoon ingeruild voor Jon Heder maar Heder doet het best nog leuk. Het is echter Richard Brake die als gekke jager en een soort van anti-Burt nog voor een flinke dosis toffe momenten weet te zorgen. Verder nog wel girlpower (Jackie Cruz!) en dan valt vooral het feit dat er twee leden van Jimmy's team zijn die gedurende heel de film werkelijk geen woord zeggen nog op. Ik vraag me echt af wat daar de bedoeling van is.

Ja, toffe reeks. Veel beter dan ik in eerste instantie had verwacht, hoewel geen enkel deel de status van echte klassieker verdient. De eerste blijft de beste, maar er zitten best nog wel leuke sequels tussen en het zijn maar weinig reeksen die erin slagen om met een 7e deel nog een dikke voldoende uit de brand te slepen. Een aantal aspecten zorgen ervoor dat ik dit niet op hetzelfde niveau als deel 4 zet maar ik heb me er toch mee geamuseerd.

3*

Ten opzichte van het oninteressante vorige deel is Shrieker Island weer een kleine vooruitgang, maar ondertussen begint de indruk sterk te heersen dat de makers gewoon naar verre landen op vakantie wilden gaan. Dit keer mogen we ons in de landschappen van Thailand bevinden, waar met gemuteerde varianten afgerekend moet worden. Wederom zet regisseur Don Michael Paul sterk in op de computereffecten en laat de praktische effecten zoveel mogelijk achterwege. De actiescenes worden met wat meer tempo en adrenaline opgezet, maar eenmaal de Graboids of de Shriekers in beeld komen beginnen deze scènes wel heel erg te lijken op bepaalde momenten binnen de twee voorgaande delen. Wormen die zich bijvoorbeeld bovengronds bewegen als kurkentrekkers of de ontploffingen wanneer zo'n beest zich onder de oppervlakte beweegt zijn qua opzet letterlijk gekopieerd van de voorgangers. Het gevoel dat je alles (zeer letterlijk) al eens eerder hebt gezien hangt daarom continue in de lucht en het gebrek aan vernieuwing zorgt dan ook voor een boel saaie momenten. Positief is dat Richard Brake hier een bijrol mag vertolken, al was dit duidelijk niet specifiek voor zijn aanwezigheid geschreven.