The Devil All the Time (2020)

Redelijke film waarin een dorpje in Ohio in de jaren '50 en '60 centraal staat. Behoorlijk wat personages en verhaallijntjes. De film probeert eigenlijk een beetje te veel te vertellen en mist wat focus. De setting en toon zijn wel goed en ook de cast met aardig wat bekende namen levert prima werk. De meest ambiteuze film van regisseur Antonio Campos, maar helaas niet zijn beste.

Mooie film waarin we in een periode van zo'n 20 jaar het leven van Arvin Russell volgen, en alles wat daar vlak omheen heeft plaatsgevonden. Een sterrencast, waarin Tom Holland een van zijn beste rollen tot nu toe vertolkt. Pattinson blijft echt geweldige rollen neerzetten, maar ik vind hem niet zo sterk in accenten (zie ook: The King). De beste rol werd wat mij betreft door Harry Melling (neef Dirk uit Harry Potter) neergezet. De verhalen schieten iets teveel door elkaar om echt indruk te maken.

Een zware dijk van een film, en de precieze cinema waar ik voor val. Veel aan deze film voelt echt rechtvaardigt en precies goed, hoewel het natuurlijk nooit zonder fouten is. Bij deze film is veel bijna foutloos. De verhaallijn was nondeju intens en zeker één van de beste die netflix heeft geproduceerd in de afgelopen jaren. Een jammerlijk feit dan ook dat dit niet in de bioscopen heeft gedraaid, wat dit had ik wel degelijk in een filmhuis willen zien en op schijf willen hebben.

Het verteld het in een erg aparte, hoewel zeer volgbare orde aan scenes. Het gevoel wat ik hierbij krijg ligt veel op het punt van het geloof en religie, hoewel het voornamelijk over acceptatie en vergeving ging binnen de ontwikkeling van het hoofdpersonage die door Tom Holland mocht worden vertolkt. Een geweldige performance van alle acteurs. Iemand die geforceerd op het slechte pad wordt gebracht terwijl hij de juiste intenties uitstraalt. Acties uit een begrijpelijke aard en onbegrijpelijke aard. Een magnifieke art-house trip die me veel doet denken of het werkelijk nog verontrustender kon dat dat het al is.

Verontrustende en beklemmende film, met een onheilspellende sfeer.

Prachtig hoe de natuur in beeld gebracht wordt, als achtergrond en contrast van de lugubere zaken. Heel sfeervol, en door de gebeurtenissen tegelijk ook heel desolaat.

De rode draad is het verhaal van het personage van Tom Holland, die een zeer overtuigende acteerprestatie neerzet. Uiteindelijk blijken de verhaallijnen toch wel redelijk bij elkaar te komen.

Riley Keough begint wel een beetje een vaste waarde te worden in de wat meer onafhankelijke Amerikaanse producties. Zij speelt hier weer erg goed en naturel.

Cinematografisch had er nog best wat meer in gezeten. Het camerawerk is goed maar qua inventiviteit en bijvoorbeeld in de snelheid van camerabewegingen had er wel iets meer variatie in mogen zitten.

De voice-over moest ik erg aan wennen, die deed me eerst te veel denken aan die uit Forrest Gump. Dat leidde behoorlijk af.

De film duurde net iets te lang. Ruime 3,5* voor nu.

Wat een flop van een film, na 1 uur(pff) afgezet met al dat gelul. Hij is veel te langdradig en geneuzel.

De periode van de jaren 50 en 60 worden erg mooi in beeld gebracht. Het gaat hierom 4 verhalen die uiteindelijk samen komen bij het hoofd verhaal. Het hoofd verhaal gaat over Willard Russell (Bill Skarsgård) en zijn zoon Arvin Russell (Tom Holland). Geen enkel moment tijdens deze film had ik bij Tom Holland "ooohhh ja die gast van Spiderman", wat betekent dat hij zijn rol erg goed neer wist te zetten. Dit geldt trouwens ook voor de rest van de cast. Robert Pattinson die ook een erg mooie maar vieze rol wist neer te zetten. Verwacht geen snelle film, alle verhalen worden met rust en zorg opgebouwd vandaar dat de film ruim 2 uur duurt. Maar tijdens die run-time wist de film mij te blijven boeien. Ook een leidraad in deze film is duidelijk het geloof wat rust en waanzin bracht in dit verhaal. Een film die thuis hoort in een filmhuis maar gewoon te zien in op Netflix. Aanrader? Absoluut!!

The Devil All the Time is een lekkere slowburner waarin je in het begin nogal naar een ietwat stuurloze film lijkt te kijken, maar het plot zit uiteindelijk goed in elkaar. Op het oog lijken het allemaal verschillende verhalen, maar uiteindelijk valt alles richting het einde van de film goed samen. De film profiteert ook van de goede setting. Het Amerika van de jaren 50 en 60 wordt sfeervol neergezet en ik kan altijd goed genieten van die kleine dorpjes en haar kleurrijke bewoners. In het verhaal komen een aantal kleurrijke personages voor. De een komt hierbij wat beter tot zijn recht dan de ander, maar al met al dient elk personage het plot prima en valt niemand echt uit de toon.

Gewoon intrigerend en Netflix heeft hiermee wel een van de betere films van 2020 die op het platform gelanceerd zijn. Maar alle zuurpruimen die zeggen dat Netflix nooit wat leuks heeft zullen waarschijnlijk deze film ook weer aan hun voorbij laten gaan. Kunnen ze daarna weer over een pauper actie film zeiken.

3,0*

Godsdienst gekkies

Ik heb een behoorlijke hekel aan top down georganiseerd geloof. Of het nu het Christendom is, de islam of een ander onzinnig verhaaltje. Het blijven organisaties gestoeld op leugens, bedreiging en bedrog. Terwijl dat nu juist hetgeen is dat ze afkeuren. Opheffen die handel dus.

The Devil all the time maakt ook duidelijk dat juist in de zwaar gelovige regio’s de misdaad welig tiert. Het is een slowburner die eigenlijk nooit echt op gang komt. Het is goed gespeeld en de jaren 50-60 sfeer goed neergezet. Maar meeslepend of spannend wordt het helaas nooit.

3,5

Wat was dit nog is een heerlijke film op Netflix! Altijd fijn als religie en geloof te kakken wordt gezet Ik stond/sta bij films/series altijd met het Anti-Kerk/religie in het algemeen en mét het "kwade", de duivel, niet omdat ik daar in geloof, want als het één bestaat, het andere ook en is allemaal gecreëerd door mensen om de menigte in bedwang te houden, het is eerder, omdat ik kots op die monotheïstische religies en dus de bijhorende mensheid, Amen! Verder nr de film, zeer boeiende karakters ook, die sterk worden neergezet dr de cast. Het is nog een vrij donker en hard werkje hoor, heerlijk voer voor op een zondag met de ganse familie ipv nr de kerk Enige minpunt, was puur het beeld, ondanks Dolby Vision, zat er serieuze ruis in het beeld, alle soorten instellingen geprobeerd, maar hoe die nu staan ingesteld op m'n LG Oled, is dit anders kei zalig beeld, ook is de snelheid bij info Netflix dikke 15Mbps wat normaal toch oké is en algemene Internetsnelheid op tv is 70Mbps (via kabel). Nog anderen deze ervaring?

Leuk.

Een typische film die gebaseerd is op een goed verhaal. Niet dat ik dat verhaal heb gelezen, maar als ik deze film zo zie lijkt het me een goed, apart verhaal. Hopen dus dat de film het nog een beetje bij het bronmateriaal heeft gehouden, anders zijn mijn woorden snel ongedaan gemaakt.

De film is voor Amerikaanse principes opvallend duister en hard. Je ziet het niet vaak dat Amerikaanse films met zo'n cast toch nog best kunnen uithalen qua hardheid en gruwelijkheden. Honden die bijvoorbeeld gekruisigd worden. Nog niet vaak gezien in Amerikaanse Netflix-films.

Regisseur Campos heeft er een grote cast bijgehaald, en ook de juiste cast wat mij betreft. Holland doet het erg goed en maakt hiermee duidelijk niet alleen sullige types te kunnen spelen. Ook Skarsgård, Clarke en Melling spelen erg goed. Maar in het algemeen wordt er heel netjes geacteerd door de hele cast.

De film blijft boeien en het tempo zit er lekker in. Er gebeurt vooral heel erg veel, en enkele harde stukken vereisen vaak genoeg je aandacht. De film doet wel erg slim, maar het uiteindelijke plot is makkelijk te ontrafelen. Het had soms ook iets spannender gemogen, nu was het vooral boeiend.

De personages zijn op hun eigen manier leuk, vooral leuk dat er een hoop daadwerkelijk een eigen smoel hebben. Nog steeds zijn het bekende types, maar allemaal apart genoeg uitgewerkt om niet te irriteren. Vooral Pattinson verraste me, maar hij wil zich uiteraard graag losmaken van zijn vampierenpersonage.

Visueel toch een beetje teleurstellend. Soms wel aardige beelden, maar er had meer uitgehaald kunnen worden. Ik mis een beetje betrokkenheid in het camerawerk of claustrofobische regie hier en daar. Cinematografie had ook een klein toontje scherper gemogen.

De toon van de film, het goede acteerwerk en het boeiende verloop maken The Devil All the Time een geslaagde Netflix-productie. Dat zie je niet zo vaak meer, maar het kan dus toch. Jammer dat het visueel helaas niet zo geslaagd is als de film zelf, maar voor de rest valt er niet heel veel te klagen. Een goede film dus.

Sombere, sporadisch behoorlijk grimmige mozaïek van levens in het diepe zuiden van de VS, van het einde van de Tweede Wereldoorlog tot de jaren '60. Qua stijl heeft de film wel wat weg van het werk van de gebroeders Coen, mede door de maffe maar zeer effectieve voice-over, maar dit is wel meer duister en gewelddadig. Goed gedaan in ieder geval, met unaniem sterk akteerwerk. Vooral de doorgaans onuitstaanbare Tom Holland is hier heel goed. Gaandeweg verliest de film wel wat aan kracht en begint het gebrek aan daadwerkelijk plot zich te wreken, maar tot die tijd is dit een intens, verontrustend kijkje in de menselijke natuur.

Erg verbaasd over alle positieve geluiden hier. Vond het een zeer matige film. Ik geloof niet, maar stoorde mij toch aan De manier waarop verschillende godsdienst fanatici hier worden neergezet. Lijken allemaal randdebielen die om het minste of geringste al aan het moorden slaan. Opeenstapeling van ellende zonder nuance of diepgang. Verhaallijnen volgen elkaar in hoog tempo op, maar worden zelden rustig uitgewerkt. Op eind worden ze wel aan elkaar geknoopt, maar dat levert eigenlijk niks nieuws of extra inzicht op. Meeleven of inzicht krijgen in beweegredenen of mechanismes van het kwaad lukt nergens. Zonde van het acteertalent.

Magnolia in het Zuiden. En het verleden. Geweld, religie en familie, allicht in essentie drijvende krachten in small town USA, zijn alomtegenwoordig in deze Altmaniaans meanderende film. Verteld door een auctoriaal vertellende auteur (!) die z’n alwetende, deterministische perspectief barmhartig aan de wilgen hangt voor het sympathieke centrale personage.

Ik keek hier wel naar uit, de premise klonk veelbelovend, maar helaas.

Om te beginnen was de 50s/60s sfeer wel mooi neergezet, en laat Tom Holland zien dat hij een degelijke acteur is. Ook was ik wel benieuwd naar hoe het verhaal af zou lopen.

In mijn ogen ging het toch allemaal veels te langzaam, en alles wat er gebeurde was deprimerend. Geen enkele karakter met goeie bedoelingen of waar het echt goed mee afliep, alles was donker en er zat geen enkel lichtpuntje in het verhaal. Dit hoeft niet per se iets slechts te betekenen, maar ik begreep het punt ervan gewoon niet. Wat was nou de boodschap? De kerkgemeenschap zit inderdaad niet alleen maar vol met lieverdjes en rechtschapen mensen, dat is het enigste wat ik eruit mee kon krijgen. Helaas word ook daar een zwart-witbeeld van geschetst, alles was duivels en deprimerend en dat was het.

Geen vreselijke film, maar voor mij was het allemaal maar te langzaam en weinigzeggend. 2,0!

Alleen op deze pagina wordt al drie keer het woord slowburner gebruikt. Misschien moet ik het ook maar gebruiken

The Devil All The Time is een fijne film, die me bij momenten wat aan Brimstone deed denken. Uitstekend acteerwerk, broeierig sfeertje en een aantal door elkaar lopende tijd- en/of verhaallijnen. De na-oorlogse setting is over de gehele speelduur een genot om naar te kijken. In deze mozaïek valt één verhaallijn echter een beetje uit de toon. Het verhaal met Jason Clarke is namelijk niet altijd even boeiend en een beetje de vreemde eend in de bijt. Toch kruisen de dramatische, gewelddadige of soms bijna gestoorde lijnen zich uiteraard met elkaar in een fijne climax. Er zat echt wel meer in, maar Netflix levert eindelijk weer een puike film af.

3,5*

The Devil All the Time verraste me gelijk al door de bijrol van Pokey LaFarge wiens sound uitstekend past bij de film. Niet zo lang geleden, vast een jaar geleden zag ik hem nog op de Kruiskade in Rotterdam. Hij had een concert in de Maassilo. "Dat is een goede muzikant", mompelde ik tegen mijn kids die enkel opkeken van de markante personage met zijn gitaarkoffer. Maar goed. terug naar de film. De film doet qua soundtrack (klik) denken aan O Brother, Where Art Thou? (2000) en qua sfeer en acteerprestaties aan de films van de Coen Brothers, meer specifiek Fargo (1996). Verschillende scenes zijn echt steengoed en angstaanjagend en soms ook aangrijpend sfeervol met de compleet weirde personages die de film echt dragen á la Buscemi en de rest. Kopie van Fargo? Nee dat toch ook niet. Voorspelbaar is het ook zeker niet.

Ooit zag ik van Campos Simon Killer (2012) , een film waar de sfeer ook steengoed was maar het verhaal en acteerwerk net nog te kort kwam. Montorsi noemt deze film en het eerdere Afterschool. Heel anders qua verhaal acteerwerk, setting etc. Simon Killer was veel meer een kleine productie zonder te veel extra inzet op bv. de hele setting en sound (de sound was overigens ook niet slecht voor een indie heug ik me). De sterke indruk die in van Campos'Simon Killer had, is wél terug te zien: het gevoel voor licht en donker, een beklemmende sfeer.

Campos kreeg een denkbeeldig vinkje (in de gaten houden) achter zijn naam toen in Simon Killer keek. Campos' andere films staan al tijden op mijn moviemeterlijst, maar als zo veel films komen ze dan nét niet voorbij. En dan dit: zijn meesterwerk?

Redelijk drama. Het verhaal is eenvoudig maar wordt wel goed gebracht door Campos door de verschillende verhaallijnen met elkaar te verweven. De film kabbelt rustig voort zonder echt te vervelen, hoewel het soms wel op het randje is. Klein minpunt is wel dat het samenkomen van de verhaallijnen niet tot een verrassing of gigantische climax leidt. Het acteerwerk is verder in orde. Visueel ziet de film er erg goed uit met mooie settings en aankleding. Prima film. 3.5/4.0

Erg naar 'The Devil All the Time' (2020) uitgekeken omdat ik southern gothic een warm hart toedraag. Op sommige vlakken stelt de film beslist niet teleur, zoals de gitzwarte sfeerschets van een naoorlogs Amerika waar een geweldcultus en een verknipte seksuele moraal doorheen verschillende generaties lopen. De grote geschiedenis (de Korea- en Vietnamoorlogen) als een leidmotief waaromheen verklaringen worden gevonden voor de innerlijke verscheurdheid van een natie. Met een imposante sterrencast om gestalte te geven aan allerhande kruimeldieven, psychopaten, corrupte dienders, geloofswaanzinnigen, maffiosi en andere randfiguren. En bij vlagen is 'The Devil All the Time' (2020) steen- en steengoed in hoe het ontroering weet te vinden in een narratief vol traumatisch geweld. Tegelijkertijd raakt de kommer en kwel toch een punt van verzadiging. Zo samengepropt in 't relatief korte tijdsbestek van één film. Ik begrijp niet goed wat de beweegreden is geweest om hier geen miniserie als 'True Detective' of 'Fargo' van te maken. Waar sommige bijrollen meer ruimte krijgen voor psychologische ontwikkelingen en het beoogde schok-effect effectiever kan worden gedoseerd. Nu doet het me minder dan eigenlijk zou moeten.

He was the only kid on the school bus who wasn't somebody's relation.

Godsdienstwaanzin.

Antonio Campos is klein begonnen met films als Afterschool en Simon Killer; films waar hij zich voornamelijk op de psychische aspecten richt en dat op een pijnlijke manier uitwerkt. Je zou bijna denken dat indie-regisseurs zich in de toekomst ontpoppen als een nieuwe generatie aan de big budgetfilms.

The Devil All the Time lijkt echter nog een beetje traag en oninteressant te beginnen. Weer een oorlogsveteraan en de hele poespas in zo'n zwaar religieus dorpje, met zo'n onderkoelde binnensmondse voice over eroverheen gegoten. Maar dat verandert toch wel snel...

Ook opmerkelijk is dat we hier alweer een acteur hebben die begon met blockbusterfilms voor de woensdagmiddag. Spiderman Tom Holland speelt hier nu Arvin. Iemand die opgegroeid wordt tussen de religieuze regels van zijn vader. Hij krijgt niks anders in zijn opvoeding mee dan het alternatieve leven dat het geloof moet voorstellen. Echter... als zijn moeder kanker heeft en het God toch echt niet lukt om deze terug in leven te brengen, begint hij de eerste twijfels te krijgen.

De film wisselt geregeld en netjes af tussen personages en de tijdsbestekken tussen de jaren 40 en de jaren 60. Van de Tweede Wereldoorlog tot de Vietnamoorlog in het nieuws... maar zonder Rock & Roll, want dat was een taboe. Dat psychotische stelletje die lifters oppikt en vervolgens vermoorden vond ik ook lekker typisch gerefereerd aan de vele Amerikaanse seriemoordenaars in de geschiedenis. Dan hebben we nog de corrupte smeris die de broer van het moordende meisje blijkt te zijn. Maar voornamelijk het opgroeien van Arvin; die een pijnlijke affaire met zijn zus onderhoudt.

Wat ik een beetje jammer vond was dat die vlucht van die twee pastoors te kort was.

Maar het einde waarin Arvin iedereen weet te ontmaskeren, en de dingen daarop volgt was ijzersterk.

Ook de settings waren hier sfeervol en vakkundig gedaan. De autotypes van de periode, de troosteloosheid van zo'n regio... alles klopte als een bus. En inderdaad, de vergelijking met Brimstone is hier niet verkeerd. Een van de betere Netflixfilms.

4,0*

The Devil all the Time is gemiddeld goed over de hele lijn, maar af en toe iets te langdradig, en vaak véél te onsubtiel. Na een tijdje snap je het wel; elke persoon is slecht, de ene is blijkbaar nog een grotere psychopaat dan de andere. Religieuze fanatiekelingen en godsdienstwaanzin zijn slecht; we get it. Ik zeg niet dat de boodschap slecht is of iets in die aard, maar man, je kan het er ook dik opleggen. En natuurlijk is het een beetje de opzet van de film, maar kom op, laat eens een personage voorkomen dat niet fucked up is. Op den duur kreeg ik echt een gevoel van 'ja, wat gaat die nu weer uitstoken'.

Maar zoals ik reeds zei, over het algemeen is het een genietbare film. Het duurt iets te lang ja, en tot het laatste halfuur had ik ook het gevoel dat sommige personages en verhaallijnen perfect weggelaten hadden kunnen worden. Op het einde komen de meeste plotjes wel samen echter, dus als een minpunt kan ik dat achteraf niet zien. Het is vooral een echte acteursfilm, en op dat vlak valt er echt wel wat te genieten. Een cast om U tegen te zeggen, en niemand valt echt uit de boot. Vooral door Tom Holland werd ik verrast, omdat ik die alleen nog maar had zien spelen in de nu niet zo erg complexe Spider Man rol. Maar ook de rest deed het heel goed. Alleen bij Robert Pattinson vond ik het zuiderse accent overigens storend. Die man is een fenomenale acteur, maar accenten kan hij voor geen meter. Merkte ik ook al op in The King. En hoewel het plot heel wat voortkabbelt soms, is dit langs de ene kant ook wel fijn. Soms mag er eens lekker tijd genomen worden voor een verhaal, en hoeft niet elke scène te passen in een strak schema. Het laatste uur/halfuur was ook gewoon vrij sterk.

Minder goed dan ik verwacht had, maar wel gewoon simpelweg erg degelijk. 3.5*.

“Bodecker believed that people were like dogs; once they start digging, they don't wanna stop.”

Voor het eerst da tik eigenlijk vrij uit durf te zeggen dat ‘Netflix’ hier een goede film heeft weten te realiseren en ik me ook echt wel vermaakt heb. De film oogt wat rauwig, zeker qua plot vond ik het erg interessant maar was vooral benieuwd hoe ze de vier verhalen in elkaar zouden laten overlopen. Ik heb namelijk nog niet zo hoge pet op van de ‘Netflix’ producties die in de meeste gevallen toch overkomen als vrij saaie en trage films, wel met een aardige cast en een hoop geld achter de hand maar toch vaak erg matig.

Ik was eerlijk gezegd vergeten dat deze film was uitgekomen in dit jaar, heb de laatste tijd sowieso nauwelijks nog op ‘Netflix’ gekeken dus ik wist eigenlijk nog vrij weinig van de film. De film werd me indirect getipt op het forum hier toen we het hadden over de films die waren uitgekomen in dit verschrikkelijke jaar, om zo toch nog een toplijstje te maken. Ik bedacht me vrijwel geen moment en had de film gelijk die avond opgezet en was aardig onder de indruk.

En eigenlijk met zo’n sterrencast kan er weinig fout gaan, toch? ‘Tom Holland’ doet het de laatste tijd sowieso erg goed bij mij, een frisse en jonge acteur (mijn leeftijd) met een leuke toekomst in het verschiet, en ik kijk daar ook erg naar uit. Deze jonge acteur gaat sowieso nog wel in topfilms spelen, en kijk er erg naar uit. Kan altijd genieten van hem in zijn rollen. De komische vlak wordt goed gecombineerd met wat actie, en ook in deze film was een randje drama niet moeilijk voor hem. Dan heeft hij ook wel een leuke cast naast hem staan die hem helpen de film omhoog te houden. ‘Bill Skarsgård’ doet het namelijk ook niet slecht, erg gave acteur. Voor de rest deed de cast het verder prima, ook de priester ‘Robert Pattinson’ deed het leuk.

De film speelt zich af in de setting van de jaren ’50 en ’60 waar geloof uiteraard nog heel hoog stond (en nog steeds). Zeker in de afgelegen Amerikaanse plaatsen was dit heel hoog, en zo ook in deze film wat zich afspeelde in het Amerikaanse dorp ‘Knockemstiff’ (en kijk er niet raar van op, het dorp bestaat echt). We volgen hier eigenlijk één hoofd verhaal wat word opgedeeld in vier kleinere verhalen, en zo word een rode draad gevolgd.

We volgen als eerst ‘Willard’, een veteraan die rust gaat zoeken in ‘Knockemstiff’ samen met zijn pas ontmoette vrouw. Ze krijgen samen een zoon, ‘Arvin’. Wanneer blijkt dat de vrouw van ‘Willard’ leidt van kanker doen ze er alles aan om haar te genezen, zo ook een offer aan ‘god’ om haar te genezen, hij schiet hier de hond ‘Jack’ (dacht ik) dood om deze te voeden aan god maar dat mocht allemaal niet baten. Zijn vrouw overlijdt en ‘Willard’ zag geen uitweg meer, ook nu zijn zoon boos op hem is en pleegt zelfmoord. ‘Arvin’ is wees en gaat vervolgens bij zijn oma wonen waar hij ook in contact komt te staan met zijn zus ‘Lenora’.

Lenora is de dochter van een priester, de oude priester van ‘Knockemstiff’ dacht ik, en deze werd achter gelaten als oppas waarna de priester zogenaamd in contact stond met god en zijn vrouw hier vermoord met een ijspriem in haar nek stak. Dat overleeft ze natuurlijk niet. Ook ‘Lenora’ werd wees omdat haar vader (de priester) vervolgens dood werd geschoten door een stel.

Nu waren ze nog met z’n tweeën op een gegeven moment was ‘Lenora’ erg onder de indruk van de nieuwe priester en ging vervolgens veel met hem om waarna de twee seks hadden en ‘Lenora’ zwanger was. Ze pleegde vervolgens zelfmoord en ‘Arvin’ besluit om wraak te nemen en vermoord de priester, waarna hij een weg baant door het land om ook het moordende stel te vermoorden waarmee hij in aanmerking kwam en ook nog eens een vrij corrupte agent die graag burgermeester wou worden. Zo vielen alle puzzelstukjes bij elkaar en ‘Arvin’ bouwde zo zijn toekomst op.

De film was erg op geloof en dat heeft de meeste minpunten in mijn ogen opgeleverd. De hoeveelheden ‘Amen’ we mochten horen maar ook alle kerkelijke preken en het geloven in de geloofsovertuiging was soms iets té overdreven, hoewel het wel paste in het plaatje van tijd was het wel erg irritant vaak. Dat was bij mij toch wel de grootste valkuil. Trouwens wel mooi om te zien op sommige momenten hoe ‘Antonio Campos’ hier neerzet en hoe erg mensen kunnen verdwalen in hun waanideeën, deze film was er één van.

Al om al, aardige prent en erg vermakelijke film. Op het eerste gezicht een vrij lange tijdsduur maar door de vier kortere verhalen was dit mooi verdeeld en had de film toch wat leuke dingen te bieden. Zeker geen slechte film, wellicht de beste van ‘Netflix’ eigen productie.

4.0*

Christelijk fundamentalisme in het zuiden van de VS rond de jaren '50 en '60. Het zorgt altijd voor een beklemmende sfeer met figuren die zo fanatiek de bijbel volgen dat christelijke naastenliefde alleen maar wordt toegepast als het van pas komt. The Devil All Time laat zien dat op verschillende gebeurtenissen waar zogezegd God steeds aanwezig is, er toch zeer veel geweld is. Het lijkt eerder dat de duivel de hele tijd aanwezig was.

Het verhaal komt traag op gang en echt groots wordt het nooit. Maar langs de andere kan is de sfeer wel zeer passend en maken de acteerprestaties wel veel goed. De overgangen tussen verschillende luiken van het verhaal zijn niet echt vlot en halen het ritme er wat uit. Maar over het algemeen best wel een interessante film, waar toch iets meer uit te halen viel.

Sfeervol is de film zeker en geeft een aardig beeld van het leven in de Midwest in de jaren 50/60. Deels komt dat door de muziek die mij op een gegeven de neus uitkomt, net als dat de film wel erg lang duurt en soms wat sleept. Het is allemaal degelijk, de acteurs het camerawerk et cetera maar voor mij ook niet veel meer dan dat. Wel onderhoudend, dat zeker en het slot is ook best aardig.

Een film die zich kritisch opstelt tegenover alles dat de clerus betreft. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Donald Ray Pollock en volgt verschillende personages in het landelijke Ohio en West Virginia. De tijdsperiode is net na WOII. Kerk en geloof spelen een grote rol in het dagelijkse bestaan.

De film volgt uiteenlopende personages in afzonderlijke episoden die onderling zijn vervlochten. Soms wordt een personage en episode diepzinnig en geraffineerd gefileerd. Soms gebeurt dat oppervlakkiger en wordt de botte bijl gehanteerd. De motivatie van de personages ligt echter altijd bij hun geloof dat hen tot daden aanzet die voor henzelf en voor anderen ruïneus uitpakken. De gevolgen strekken zich soms zelfs uit tot volgende generaties.

The Devil All the Time is een sombere film die pijnlijk en aggressief de mythe van het romantische plattelandsleven blootlegt. De belangrijkste personages worden vertegenwoordigd door een gestoorde oorlogsveteraan, een valse priester en een getrouwd koppel dat seriemoordend het platteland afroomt. Eventuele idyllische en romantische verwachtingen belanden met het aanschouwen van hun goddeloze handelingen meteen bij het afval.

Een alwetend verteller vergezelt de kijker op zijn tocht door het thematische labyrint van dood, verderf, geloof, valse verwachting en pessimisme Hij breekt af en toe in en doet dat op een schouderophalende toon die soms ook wat luchtig klinkt. Alsof het verhaal over normale door-de-weekse gebeurtenissen handelt die simpelweg onafwendbaar zijn. Hij klonk mij wat cynisch in de oren. En dat past eigenlijk wel goed. Ik had daar ook een beetje last van. Bij mij komt het cynische aspect altijd bovendrijven bij het bekijken van heel veel zwartgalligheid. Ik heb overigens geen idee of regisseur en scriptschrijver Antonio Campos de verteller in werkelijkheid een bedoeld laagje cynisme heeft meegegeven. Het toontje sloot in ieder geval mooi aan bij mijn beleving.

Een naargeestige film. De kern van de film bestaat uit een koudbloedige afrekening met het kerkelijke geloof. Althans met de verachtelijke uitleg ervan. Met het hooghartige misbruik ervan. Met het hele dubieuze decorum eromheen. Aan de eindstreep geldt slechts één ding. Het gaat niet om God of om de duivel. Het gaat om de mens. Meer is niet nodig om levens te ruïneren.

The Devil All the Time is een pessimistische en troosteloze film. Ik heb genoten.

Allereerst is dit niet het zuiden van de VS, De film speelt zich af in West-Virginia en Ohio en dat is het mdden-westen. Als je het begrip niet meteen georgrafisch maakt kun je dit wel een southern gothic noemen. Bovendien is het gefilmd in Alabama, da's wel het zuiden.

Dat Antonio Campos niet al te optimistisch was wist ik al uit zijn vorige drie films. After School, Simon Killer en Christine waren drie kleinschalige drama's die allemaal over de donkere kant van het bestaan gaan en geen van drieën heel subtiel zijn. Maar wel stuk voor stuk een behoorlijke indruk op me maakten. Ze gaan feitelijk alledrie over de psycholgische ondergang van hun hoofdpersoon en zijn kleinschalig. Dit ishoewel weer bepaald niet optimistisch, tegelijk ook hoopvoller, de hoofdpersoon vind bijna een bevrijding aan het einde, hoewel Vietnam in de lucht hangt en veel grootschaliger, Meer budget, veel meer personages, meer locaties. Ook wel meer ambitie. The Devil All The Time is tegelijk en vrij felle afrekening met de van Christelijkheid doordrenkte plattelandsmoraal.

En hoewel de film op veel vlakken indruk maakt (de sfeertekening en de acteerprestatie van met name Holland (wat is dat een goede acteur geworden!) , maar eigenlijk zowat de hele cast) komt hij ook wel te kort. Het script laat vooral wat steken vallen. Ik heb het boek niet gelezen, maar de film voelt aan alsof Campos de bewondering voor het boek niet los kan laten en tegelijk het hele boek in dik twee uur probeert te krijgen terwijl de film soms vraagt om wat meer adem, er had van mij minimaal een half uur bijgekund. In een boek werkt de stapel van ellende beter dan in een film als deze. En veel van de bijpersonen zijn wat eendimensionaal geschreven. De film is qua stijl ook aanzienlijk conventioneler dan met name de eerste twee films van Campos,

De eerste grotere film van Campos is iets minder dan zijn drie kleintjes. Maar over het geheel overheerst het goede gevoel. Fijn dat Netflix investeert in dit soort mid budget films die het in de bios vaak zwaar hebben. Ik geloof niet dat deze film als bioscoopfilm meer stemmen had gehad dan de vorige drie Campos films samen. In vier maanden tijd.

Interessant levensverhaal van Arvin wiens jeugd en jongvolwassenheid als een rode draad door de film loopt. De vele personages staan op één of andere manier met elkaar in verbinding. Toch een aantal gerenommeerde acteurs én karakterkoppen met Jason Clarke, Harry Melling en Robert Pattinson, maar ook Tom Holland bijvoorbeeld maakt indruk. We zitten ergens in de jaren 50-60 ergens op het platteland in de Midwest. De sfeer en het plaatselijke dialect komt goed naar voren.

Ook het plot is best interessant al is het beter te spreken van diverse plotlijnen die op één of andere manier samenvallen met Arvin Russell. De seriemoordenaar is te vergelijken met die van Road to Perdition (2002) waarbij de slachtoffers ook gefotografeerd worden.

Naast Arvin zelf staat ook het geloof centraal in deze Bible Belt. Geloof dat fanatiek wordt beleefd en het spontane en het geluk uit de mensen wegzuigt. Geloof wordt zelfs misbruikt om misdaden te plegen en te vergoeilijken. Echt schrijnend bij momenten.

Best een lange zit deze film en toch grotendeels boeiend en de moeite waard om te volgen. Er zit een duidelijke cohesie en afwisseling in het plot en er gebeurt voldoende om het de volle twee uur aandachtig te volgen. Prima!

Na alle lovende kritieken hier keek ik echt uit naar deze film. De film speelt inderdaad heel sterk uit op fanatiek geloof en de daaruit vloeiende overtuiging dat zelfs moord gelegimiteerd is. Ik vind de film niet onmiddellijk boeiend, eerder irriterend en chaotisch. Vooral het Dixiedialect stoort mij enorm. Niet enkel hier maar in vele films qua historiek. Maar goed, het zou een ijzersterke serie kunnen zijn. Helaas voldoet het als film niet aan mijn verwachtingen. Ik heb hem echt uitgezeten in de hoop van...Maar niet dus

Beetje trage film en als je niet zo van de godsdienstige houdt kan het wel eens saai worden. Nu dit is geen Da Vinci Code met puzzels ofzoiets, daar heb je dat godsdienstige ook maar wel op een interessante manier. Hier heb je enkele verschillende verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen. Misschien is dat een spoiler ik weet het niet, dus ik zet het toch maar tussen tags. Ik denk dat dat uiteindelijk de film best goed maakt. Al is het zeker niks nieuws. Wel wordt er goed geacteerd en voor Tom Holland is het iets anders dan in blockbusters te spelen. Een behoorlijk aparte film dus uiteindelijk, maar zeker geen slechte. Een meesterwerk vind ik het nu ook weer niet.

Een film die het leven verteld over Arvin en zijn leven , waarbij hij met verschillende gekken te maken heeft. Iedere gek heeft zijn eigen verhaal maar de persoon om wie het draait is Arvin.

Ik vond ,na de gehele film te hebben gezien, hem toch wel interessant . Een enorm duidelijk verhaal vond ik het niet , maar doordat de film meerdere verhalen verteld over meerdere personen bleef het mij toch boeien. Er hangt een duistere/mysterieuze sfeer rondom de film die mij wel boeide en waardoor ik nieuwsgierig bleef.

Wel vond ik het traag op gang komen en vaak best langdradig .. verder prima acteerwerk en vond ik de laatste 3 kwartier toch wel het best.

De film deed me nogal aan Brimstone denken. Ook over religie en met een aaneenschakeling van heftige en schokkende gebeurtenissen. Maar waar ik het bij die film prima vond passen en eigenlijk nooit iets van effectbejag vond krijgen vond ik het bij deze film een beetje gratuit en saai worden. Het ene na het andere personage legt het het loodje, en op het einde had ik vooral een 'tja, en nu' gevoel. Heb niet het idee echt naar een rond plot of boeiend verhaal te hebben gekeken.

Ook de personages vond ik nogal random in het verhaal geplaatst, zoals dat moordende duo wat ik allemaal vrij willekeurig vond aandoen.

Het levert hier en daar best aardige en spannende scènes op, maar als geheel beklijft het toch niet echt.

Moet wel zeggen dat er erg goed geacteerd wordt, zeker als je nagaat dat de belangrijkste acteurs (Tom Holland, Harry Melling, Robert Pattison) niet eens Amerikaans zijn maar wel met een vet accent moeten spreken.

3*