La Voz Humana (2020)

Almodóvars 'Covid-film' (en eerste Engelstalige) stelt niet teleur. Swinton blijkt een uitstekende keus om zijn door eenzaamheid en wanhoop geplaagde protagonist gestalte te geven. Wie de regisseurs edelkitsch eerder niet op prijs kon stellen, zal door The Human Voice niet opeens fan worden; de film ligt in het verlengde van zijn eerdere werk en lijkt er tegelijkertijd, net als Dolor y Gloria (2019) op terug te blikken. Een van de (overigens enorm positieve reviews) noemt het zelfs een deconstructie van de beginselen waar Almodóvar zijn carrière op heeft gebouwd. Dat kun je er zeker wel in zien.

Gebaseerd op het toneelstuk 'La voix humaine' van Jean Cocteau, heeft deze korte film ook zeker iets theatraals; en dat deze eenakter praktisch een one-woman show is, versterkt dat toneelmatige nog. Ik verwacht dan ook zeker een aantal teleurgestelde MovieMeter gebruikers die er weinig mee aan kunnen vangen. Voor mij is naar Swinton kijken echter altijd een klein beetje magisch, en haar talent in full display tussen de decors en kleuren waarin Almodóvar haar plaatst, is een genoegen.

Schitterende kortfilm van Almodóvar, het heeft alles in zich wat hem zo goed maakt. Theater, drama, geweldige vrouwelijke personages, de decors, het kleurgebruik, de symboliek, de setting, en de intrige, die hier in zeer korte tijd wordt opgebouwd.

Sterke eigentijdse en eigengereide versie van het beroemde toneelstuk door Almodovar met Tilda Swinton in een glansrol. De setting en het decor was fabuleus en was naast Swinton een streling voor het oog. In elke hoek van de kamer was wel iets te ontdekken: van humanistische schilderijen tot boeken op de boekenplank van regisseurs Bergman en Capra tot andere high design fancy meubels. Doordat je met Earpods de ruimte kon rondwandelen kreeg je een erg mooie rondleiding van het knap ingerichte appartement te zien terwijl de vrouw aan het praten was.

Visueel dus zeker erg knap gedaan. Op een bepaald moment kreeg je ook een langzame 360° beeld rondom swinton’s hoofd. Dat vatte het eigenlijk allemaal wat samen: de blik en de mimiek van Swinton temidden van haar kleurrijke fancy omgeving. Ook de sterke volle kleuren, vooral rood, kwamen tot uiting. Fijne blik ook op het decor dat temidden een loods werd gezet, surrealistisch en tevens een mooie blik van bovenaf waarbij er geen plafonds lijken te zijn.

Rood, de kleur van passie, onverzettelijkheid of wraak staken in schril contrast af tot de aanvankelijk ontredderde bede van de vrouw tegen haar ex. Ze kan het voorval maar niet plaatsen. Tegelijk is ze strijdvaardig en daadkrachtig, sterk dat ze is. Interessant portret en een top Swinton. Mooi!

Vrije bewerking van La Voix Humaine van Jean Cocteau waarin een vrouw [Tilda Swinton] haar frustraties over de abrupte wijze waarop 3 dagen geleden een einde is gekomen aan een liefdesrelatie van 4 jaar. De setting doet denken aan een fabriekshal met een atelier en Almodóvar gebruikt moderne technologie om de indruk te wekken dat dit geen monoloog is, maar een dialoog waarbij we alleen de reactie van de vrouw horen. Swinton is, zoals zo vaak, uitstekend, maar het stuk is weinig opzienbarend en ietwat gedateerd, waardoor het niet beklijft.

De dame draagt een flamboyante rode jurk en plots een luguber zwarte. Een voorteken voor de verandering van toon in de film ?

In ieder geval is de dame in het eerste deel van haar telefoongesprek eerder zalvend voor haar ex en zelfkritisch. In het tweede gedeelte slaat dit wel even om ...

Een schitterende kortfilm van Almodóvar met een heerlijk en nuancerend script, een sublieme Tilda Swinton, een eenvoudig en ingenieus decor en precies op lengte voor zo iets.

100% intensief genieten.

Veel interessanter en beter dan die andere recente Almodovar van een half uur (Strange Way to Die). In essentie een monoloog (omdat degene met wie ze een telefoongesprek voert, als die er al is, niet hoorbaar is). Swinton voelt precies aan naar welk evenwicht Almodovar op zoek is hier. Het melodramatische, het ambivalente en het abstracte van de film. De film is een losse bewerking van La Voix Humaine van Costeau. In tegenstelling tot bij die andere halfuurfilm is de lengte hier perfect.