Kimitachi wa dô Ikiru Ka (2023)

2020? Waar is dat op gebaseerd, is dat niet veel te optimistisch? Volgens de producer gaat het zo rap nog niet, wordt er één minuut film per maand gemaakt. Ze zijn nu drie jaar bezig en er zouden nog maar 36 minuten af zijn.

Wow, nog een nieuwe Miyazaki. Ik dacht dat hij al met pensioen was.

Studio Ghibli maakt geen reclame voor Hayao Miyazaki’s laatste Ghibli-film | Power Unlimited

Vreemd verhaal.

Geweldig verhaal. In tegenstelling tot zo'n Barbie film, nog geen enkele trailer van gezien en toch al het gevoel dat ik de hele film drie keer gezien heb.

Mensen komen toch wel kijken naar een nieuwe Miyazaki, het wekt alleen maar méér nieuwsgierigheid op als er geen promomateriaal beschikbaar is. Wat mij betreft een voorbeeld.

Ghibli President Says No Trailers for New Miyazaki Film - Unseen Japan - unseenjapan.com

Hier de verklaring van Suzuki. De man heeft overschot van gelijk

Zin in.

Draait in NY onder de naam "The boy and the heron"

NYFF61 Adds New Works by Hayao Miyazaki, Nathan Fielder, Benny Safdie, Harmony Korine, David Cronenberg & More - thefilmstage.com

Will be Miyazaki's final film and is intended to be his parting gift to his grandson.

@imdb

Trailer

THE BOY AND THE HERON | Official Teaser Trailer - YouTube

Kan "The Boy and the Heron" hier als titel toegevoegd? Lijkt de internationale titel.

Jazeker.

Imagine 2023: The Boy and the Heron - Miyazaki’s merkwaardige meesterwerk - Filmkrant

Subliem. De kroon op het oeuvre van een Meester.

Als je de kans hebt om een Studio Ghibli in de originele versie te kunnen zien in de bioscoop moet je dat doen, en meestal ook snel zijn voor de gedubde of Nederlandstalige versies gedraaid worden. Met 82 jaar is de kans nu wel echt groot dat dit de laatste Hayao Miyazaki zal zijn.

De naam Ghibli en Miyazaki zijn al genoeg om de film te verkopen als een soort kwaliteitslabel. En terecht ook, wat de man neemt je ook nu weer mee in een heerlijke fantasierijke wereld met tegelijk de nodige drama. Een eigen verhaal dit keer met autobiografische elementen. Dat zorgt voor een boeiend verhaal dat je meesleept. Misschien door torenhoge verwachtingen of omdat ik de film nog wat moet laten inzinken, is het minder overweldigend dan andere Ghibli films. Maar langs de andere kant is het visueel weer de moeite met kleurrijke figuren en prachtige decors. Ik ben ook altijd fan van de bijhorende muziek die spaarzaam maar zeer sfeervol en effectief is.

Als je de officiële lijst van Studio Ghibli er even bijneemt zie je dat het al van When Marnie Was There geleden is dat ze nog een film hebben uitgebracht. En The Boy and the Heron slaagt er wel in omdat niveau te behalen. Is dit de beste Ghibli? Niet echt, maar de studio heeft praktisch altijd een zeer hoge score met hun films en ook nu is dat niet anders. Een warme aanrader die de bioscopen en filmliefhebbers goed kunnen gebruiken.

Dit moet wel een van de rustigste films zijn die ik ooit heb gezien in een theater met het meest onrustige publiek. Constant bewegen, chips naar binnen aan het werken, fluisteren en friemelen. Voor de rest had ik een compleet gezegende ervaring.

The Boy and the Heron is een fantastisch verhaal dat je meeneemt op een reis naar een nieuwe en spannende, zij het ongemakkelijke, wereld. Het verhaal is vrij herkenbaar maar er is zoveel moois te vinden dat je dat niet erg vindt. De handgetekende landschappen, prachtige ontwerpen en betoverende bewegingen nemen je moeiteloos mee in de wereld van Miyazaki.

De score is niet van deze wereld. Het maakte alles compleet. Terwijl de muziek aanzwol, kwamen er ook tranen in mijn ogen waarvan ik niet wist dat ik ze eruit moest laten. Ik was al een tijdje neerslachtig en mijn depressie is terug aan het komen, maar deze film troostte me op een manier waartoe geen mens ooit in staat zou kunnen zijn. Eén scène in het bijzonder, met betrekking tot de Warawara, deed me zo hard huilen dat ik naar mijn man toe moest kruipen om me te troosten.

Ken je dat gevoel wanneer je geen grip op de wereld lijkt te hebben en alles je bang maakt? Deze film is als een warm deken die je moeder om je heen sloeg als je ziek was. De knuffel van een geliefde wanneer alles te overdonderend lijkt.

Natuurlijk valt er iets te zeggen over het te veilige plot en het te lage tempo. Maar die kritiek kon me niets schelen, want ik was druk bezig met genezen worden.

Ik lijk nu misschien een complete instabiele puinhoop, maar wat maakt het uit.

P.s.: Die reiger bezorgt me waarschijnlijk een nachtmerrie.

P.p.s.: Die soundtrack gaat in mijn vinylcollectie zodra hij uitkomt.

4,5*

Miyazaki's nieuwste (laatste kunnen we beter niet gebruiken).

Het is best leuk om na zoveel jaar nog eens een échte Ghibli film te krijgen. Eentje waarmee de studio z'n reptutatie verankerd heeft. Weelderige fantasy die met veel verve twee uur lang uitgestreken wordt. Tegelijkertijd ligt daar ook wel een beetje de zwakte van de film, want ondanks dat het allemaal zeer mooi is, is het ook wel érg vertrouwd.

Als afsluiter van Miyazaki's carriere is het misschien logischer dan The Wind Rises, een film die toch wat afweek van z'n typische stijl, anderzijds voelt Boy and the Heron ook wel iets overbodiger aan, omdat je vaak het gevoel krijgt dat het een soort van best-of geworden is.

Uiteindelijk heb ik me best vermaakt in de bios, ook omdat de uitvoering gewoon nagenoeg perfect is. Het detail in de animatie is geweldig, de wereld is interessant, de personages zijn leuk en relatief gelaagd, en het einde is er eentje onder de noemer "typisch anime". Mooie film dus, maar ergens heb ik toch ook het gevoel dat Ghibli maar beter de deuren definitief sluit.

4.0* en een uitgebreide review

Vanaf deze week in voorpremière in de Pathé.

De magie van Ghibli blijft voortbestaan.

Toen ik zag dat deze Studio Ghibli in een IMAX voorpremière werd vertoond, kon ik deze kans niet aan mij laten voorbijgaan. Dit is ook volgens mij de eerste keer dat ik een Ghibli in de bios zie.

Hayao Miyazaki presenteert ditmaal het - semi-autobiografische - verhaal rondom de twaalfjarige Mahito die zijn moeder verliest tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hierop hertrouwt zijn vader en verkassen ze naar een afgelegen landgoed. De jonge Mahito stuit hier op een merkwaardige reiziger die beweert hem weer in contact te kunnen brengen met zijn overleden moeder.

Als kijker word je vervolgens ondergedompeld in een magische wereld die erg majestueus aanvoelt. Dit wordt stapje voor stapje langzaam ingeleid, terwijl de fantasiewereld zich in al zijn glorie ontvouwt. Het resultaat is een surrealistische ervaring waar je nooit echt goed de vinger op kan leggen, maar intrigeren doet het zeker. Daarbij is de animatie zonder meer wonderschoon te noemen.

'The Boy and the Heron' kun je zien als een soort van best of; als liefhebber zie je veel aspecten uit het oeuvre van Miyazaki naar voren komen. Er worden een aantal interessante thema's aangekaart die dieper ingaan op het rouwproces en het opnieuw vinden van je weg in dit gruwelijke universum. Het geeft in ieder geval voldoende stof tot nadenken. Niet alles wordt even duidelijk uitgelegd, maar dat heeft ook zo zijn charme, want de emotie die de film tracht over te brengen komt zeker aan.

Al met al een fijne film uit de koker van Ghibli. Ik heb begrepen dat Miyazaki ondertussen alweer bezig is met een nieuwe film, ik ben benieuwd.

4,0 Sterren.

"Van de serene schoonheid van de karakteristieke en relatief nostalgische artistieke stijlen en de perfecte cinematografische presentatie tot de contemplatieve en inherent dubbelzinnige thema's, bedoelingen en emoties die de kern van het verhaal en de personages verbergen, Miyazaki's 'The Boy and the Heron' biedt het publiek een diepgaande en tot nadenken stemmende reis waarbij de grens tussen realisme en fantasie verdwijnt en de film je gedurende de hele speelduur betovert."

Een wonderbaarlijke 8,7/10 van mij voor The Boy and the Heron (2023). Ook mogen zien tijdens een IMAX-voorpremière bij Pathé, en hier heb ik geen spijt van gehad. Heerlijk sereen, prachtige animatie en een tot nadenken stemmend verhaal wat meerdere kijkbeurten en YouTube video's nodig heeft om in zijn volledigheid begrepen te kunnen worden. Zelf maar één Gibli film werkelijk gezien (Spirited Away), dus wist enigszins wat er te verwachten viel, maar wat een werkelijke verademing is dit te noemen binnen het huidige filmklimaat. Een top-contender voor beste film van het jaar!

Wow, voorpremière morgen in grootste zaal van Forum, Groningen compleet uitverkocht. Indrukwekkend.

Hij was toch gestopt? Ik ga deze niet kijken hoor, klaar ermee.

Nooit gedacht dat ik nog eens een originele Ghibli film in de bioscoop zou zien, nog wel in de originele Japanse taal. Dat is altijd even wennen, maar zeker niet vervelend.

Het kostte me na een aardige intro wel tijd om in het verhaal te komen, maar dat lukte na een tijdje zeker en vooral het tweede uur was echt genieten van de sprookjesachtige werelden, bijzondere mensen, dieren en wezens en van een heel pakkend einde. En dat ondersteunt door een hele mooie, rake soundtrack. Dit is niet de beste van Ghibli, maar wel een hele goede. En hopelijk ook niet de laatste van Miyazaki.

Voor mijn gevoel had de film iets korter gemogen, zeker in het begin, maar het was verder genieten. De zaal zal ook opvallend vol en het was toch wel muis stil. Ik denk dat je voor dit soort films echt een specifieke liefhebber moet zijn, wat ik gelukkig ben.

4*

Waarom zou je deze niet kijken als het schijnbaar wel iets is waar je je voor interesseert?

Haha, ik was maar half serieus. Vind het een beetje vermoeiend dat hij telkens zegt te stoppen en dan nu blijkbaar toch weer terug is. En ik zag de trailer en het zag eruit als meer van hetzelfde. Heb voorlopig niet echt zin om het te kijken.

De film heeft veel kwaliteiten: de animatie is mooi, de uitgebeelde wereld is magisch (zoals dat een reiger een man blijkt te herbergen of dat pelikanen pre-baby’s eten voordat ze worden geboren) en er zit nogal wat thematiek en/of symboliek in de film zoals de odyssee of Alice in Wonderland-achtige reis door de onderwereld waarna de hoofdpersoon als een rijker, wellicht volwassener persoon thuis komt en de hoop die in een nieuwe generatie wordt gesteld terwijl de wereld al in elkaar stort (met wellicht als boodschap dat we geen utopieën moeten bouwen zoals de oudoom maar vanuit verbinding met elkaar de huidige samenleving moeten verbeteren).

Wel voert de ongebreidelde fantasie enerzijds naar een wat kinderlijke wereld waardoor ik me afvraag of dit nu een film voor kinderen of voor volwassenen is en anderzijds naar een vaak wat moeilijk te volgen plot (zo is de jongen eerst op zoek naar z’n biologisch moeder en dan opeens naar z’n pleegmoeder: misschien heb ik wat gemist of misschien betekent het een acceptatie van de pleegmoeder door de jongen?). Er zijn ook nogal wat onverklaarbare elementen zoals dat hij de omapoppen niet mocht aanraken maar er niets gebeurt als hij dat wel doet of dat de reiger tegen hem is maar toch zijn vriend wordt etc. Het kan zijn dat ik dingen heb gemist omdat ik moe was, maar de plot had wellicht begrijpelijker kunnen zijn tenzij bewust is gekozen voor een onsamenhangend, wat onbegrijpelijk plot vanuit een surrealistische opzet (onze dromen zijn ook weinig samenhangend). De film is ook erg lang, temeer omdat de fantasie en daarmee de avonturen alle kanten op blijven vliegen zonder een duidelijke spanningsboog. Maar nogmaals, misschien was ik zelf niet helemaal wakker en moet ik de film een tweede kans geven als ik uitgerust ben.

Enerzijds enorm genoten van dit sprookje en alle referenties aan eerdere werken van Miyazaki en de kleine hommages aan, onder andere, 2001. Anderzijds was het wel een beetje los zand allemaal.

Mooi gemaakt allemaal maar jongens, er komt maar geen eind aan die gekkigheid en het springt van hot naar her. 90 min is echt wel genoeg hiervoor.

Enkele jaren nadat zijn moeder om het leven kwam bij een bombardement op Tokio, trekt de 13-jarige Mahito [Soma Santoki] met tegenzin in bij zijn tante en stiefmoeder Natsuko [Yoshino Kimura]. In tegenstelling tot zijn vader [Takuya Kimura] heeft Mahito de dood van zijn moeder nog niet kunnen verwerken. Een zonderlinge grijze reiger [Matsaki Suda] lokt Mahito naar een oud, verlaten gebouw waar Mahito belandt in een wereld waar de doden en de levenden door elkaar lopen. Wanneer hij terugkeert, blijkt Natsuko bij een zoektocht spoorloos te zijn verdwenen. Samen met de stokoude Kiriko [Kô Shibasaki] keert hij terug in die magische andere dimensie om zijn tante terug te vinden. Miyazaki (Princess Mononoke, Spirited Away, Ponyo) zorgt opnieuw voor een stortvloed aan prachtige animaties, maar het gebrek aan inhoudelijke originaliteit is een tikje teleurstellend. Door de overvloed aan visuele ideeën zie je door de spreekwoordelijke bomen het bos soms niet meer.

Meer van hetzelfde, in positieve zin. Prachtig geanimeerd weer. Alleen het verhaal kon me wat minder bekoren dan sommige van zijn eerdere films. Wel fijn dat er veel heruitgaven van Ghibli-films in de bioscoop zijn n.a.v. deze film.

Goede, maar niet altijd even aangename zit

Om maar positief te beginnen: The Boy and the Heron is de beste Ghibli die ik tot nu toe gezien heb. Al moet ik hier wel aan toevoegen dat ik hiervoor alleen nog maar Howl’s Moving Castle, Ponyo en Ocean waves gezien heb. Al deze namen hebben mij ondanks de o.a. prachtige animaties, nooit omver kunnen blazen. De nieuwste Ghibli is dit ook niet gelukt, al wil dit niet zeggen dat ik helemaal niet genoten heb.

Genoten heb ik wederom op het gebied van de animaties. Deze doen mij sterk terugdenken aan handgetekende cartoons van hoogwaardige kwaliteit, zoals ze tientallen jaren geleden nog met grotere regelmaat gemaakt werden. De film bracht ook een bepaalde sereniteit met zich mee, ten opzichte van bijv. Howl’s Moving Castle, die ik destijds veel chaotischer ervaren heb. Maar goed, dit is ook alweer 10 jaar geleden dus mogelijk kan ik ook deze titel inmiddels beter waarderen.

Maar terug naar deze film: ook de vele authentieke en unieke personages waren een genot om te aanschouwen. Een groot pluspunt vond ik daarnaast het volwassen verhaal die complexer in elkaar zat dan ik aanvankelijk had gedacht. Er zijn meerdere lagen te ontrafelen, en verscheidene referenties die ik niet allemaal direct kon begrijpen.

Dit maakte ook dat ik, naarmate de tijd verstreek, steeds vermoeiender begon te worden doordat ik het verhaal goed probeerde te blijven volgen. Na afloop was ik dan ook blij dat de film geëindigd was en vond ik het wel welletjes geweest. Een tweede kijkbeurt zit hier wellicht wel in, maar hier moet ik echt in een bepaalde bui voor zijn. Kijkende naar de lange lijst aan Ghibli titels die ik nog een kans kan geven zie ik dit niet snel gebeuren. Want dit is wel bewerkstelligd: na 3 tegenvallende kijkervaringen sta ik nu wel open om meer werk van de studio een kans te geven. Ik denk dat de volgende Spirited Away gaat worden.

Telkens als ik The Boy and the Heron uitspreek heb ik overigens de neiging om The Boy and the Heroin te zeggen. Dit was toch net een andere type film geworden vermoed ik. Nog meer mensen die dit hebben?

3,5*

Er zitten een aantal geweldige dingen in deze film. Visueel erg mooi en vooral vol leuke ideeën (die parkieten zijn geweldig!) al zitten die ideeën vooral in het visuele, in de aankleding en de wereld. Ook de verwijzingen naar oudere films vallen op en ik zal er ongetwijfeld nog wel enkele gemist hebben. Alleen alle aandacht die is gegaan naar de vorm mist wel bij de inhoud, dat is een simpel verhaal dat nooit echt gaat leven en nooit echt boeit. De film voelt ook steeds meer aan als los zand en de film duurt voor mijn gevoel daarvoor echt te lang. 3,0*.

2 van de 3 die je noemt vond ik ook niet bijzonder; Ocean Waves vond ik wel erg fijn. Maar ik vind het echt per film enorm verschillen, dus probeer er een paar uit, ze staan op Netflix tenminste. De grote 4 zijn toch wel Spirited Away, Princess Mononoke, My Neighbor Totoro, Grave of the Fireflies. Kiki's Delivery Service is een persoonlijke favoriet en My Neighbors the Yamadas is volstrekt geflipt maar wel geinig en echt compleet anders.

Dat biedt perspectief mjk87 aangezien ik zoveel positieve berichten over Ponyo en Howl’s Moving Castle teruglas. Naast Spirited Away zat ik ook al te denken aan twee van de drie overige bekendste titels die je noemt maar Grave of the Fireflies kende ik nog helemaal niet. Over My Neighbors the Yamadas heb ik alleen heel vaag een keer gehoord. Maar goed, de studio heeft ook zoveel titels uitgebracht door de jaren heen