In Absentia (2000)

In Film > Overige films > In Absentia (2000, Brothers Quay):

Onbewust van waar ik aan begon zag ik vanmiddag In Absentia langs komen op televisie.

Opmerkelijke film die zich enigszins laat vergelijken met de eerste werken van David Lynch (nog het best met Eraserhead), L'ange en met de kortfilm Zoetrope. Alhoewel ik vooral aan de twee eerst genoemde moet denken. Daarbij kwam overigens ook het werk van Svankmajer in mij op, niet toevallig omdat beiden met stopmotion en live action werken (en hebben de broeders Quay een documentaire over hem geregisseerd). In Absentia overtreft wat mij betreft alles wat ik tot nu toe van Svankmajer gezien heb.

De film begint met een haast abstract landschap waar direct toon wordt gezet. Een dik kwartier lang zien we schimmen van personages (soms vingers, een nek, voeten) en oude, verlaten, vervallen gebouwen. Waar, wanneer, waarom zijn vragen waarop ik geen antwoord kreeg, en waarop ik dan ook geen antwoord verwacht(te).

Ik kon ook niet direct uitmaken of het hier om een hypermoderne of een oudere avantgardistische film ging. Blijkt uit 2000 te komen. Toch knap dat de film een authentieke look heeft, iets wat ik bij bijvoorbeeld Zoetrope toch mistte.

Pure waanzin, met verdriet in de mix, geweldig mooi geschoten met ritmisch erg mooie montage op een indrukwekkende geluidstrack.

Volkomen onverwacht werd de film op mijn netvlies (en oor trommel) gebombardeerd, en daar ben ik de NPS dankbaar voor. Zal op MM termen ergens tussen de 3,5- en 4* uitkomen. Zag al meermaals films van de Quay Brothers liggen bij de Boudisque, zal het vanaf nu in overweging nemen toch aan te schaffen. Ben verder enigszins benieuwd naar de langspeelfilm The Piano Tuner of Earthquakes, maar daar heb ik verder totaal geen verwachtingen bij.

Senses of Cinema heeft een interessant artikel over de gebroeders Quay geschreven: Brothers Quay

Ik ben al lang bekend met de broers, en heb al best wat van hun werk liggen thuis, maar ik had er nog niet zo heel veel van gekeken. Street of Crocodiles (1986) was wel de voornaamste. Dat moet echter ik heel hard gaan doen, want net als Danuz, ben ik zeker onder de indruk. Dit is echt heel f*cked up.

Lynch en Svankmajer worden terecht genoemd, maar misschien nog een tikje experimenteler dit. Daarmee gelijk niet voor iedereen, dus kijk vooral een stukje vooraleer je een boxset koopt.

Die Quay broers zijn wel echt de overtreffende trap van experimentele, non-narratieve sfeer cinema. Verder wat Danuz zegt. Film wordt overigens aan het eind in slechts 8 woorden ‘uitgelegd’, wat ik vreemd genoeg juist vond werken. Duidelijk wat de bedoeling was, zeker in combinatie met de titel (waardoor het geen vage onzin blijft). Nog net geen 4 sterren.